Het overlijden van Alex

Om 16.12 werd onze Alex doormiddel van een keizersnede geboren. Wat waren we gelukkig! Wel nog gespannen, want hoe was het met hem? Michel en ik hadden afgesproken dat hij ten alle tijden bij onze zoon in de buurt zou blijven. Ik wilde niet dat Alex zich alleen zou voelen. Het brak mijn moederhart dat ik hem niet meteen op m’n borst kon hebben. Hij moest eerst nagekeken worden en ik moest worden dichtgemaakt. Michel week niet van zijn zijde en maakte foto’s. Alex huilde dus dat was een goed teken. Hij scheen ook zelfstandig te ademen, dus ook dat was een opluchting. Ik kon niet mee kijken en ik lag daar maar. De langste minuten van mijn leven. De verpleegkundigen waren allemaal even lief en ik kreeg een foto van mijn Alex in mijn hand. Tranen van emoties en nog steeds de onzekerheid. Alex was erg bleek en had een dik buikje. Wel was het naar leek een flinke gezonde baby. Hij had wat ondersteuning met ademen nodig en er stond een heel team om hem heen. Het doek werd bij mij iets opgehaald en toen kon ik hem even zien. Hij plaste! Ik was zo blij! Het ging vast goed! Ik was erg ongeduldig, maar de artsen deden hun werk met mij natuurlijk netjes. De uitslagen kwamen binnen. Alex had bloedarmoede. Ze wilden een infuus prikken, maar dat lukte niet via z’n armpje en kreeg uiteindelijk wat vocht via zijn navel. Iedereen was nog steeds optimistisch en hoopvol. Ik was bijna klaar en Alex stabiliseerde. Ik werd op een normaal bed gelegd en het was zo koud, zo koud. Ook voor Alex, ze gingen hem naar de kinderafdeling brengen en hij zou nog een bloedtransfusie krijgen. Ik kreeg de keus, achter hem aan of opknappen. Geen moment twijfelde ik, dicht bij mijn zoon in de buurt! Ik had hem nog steeds niet van dichtbij gezien of vastgehad… Op de kinderafdeling werd Alex verder geholpen. Michel bleef bij hem in het kamertje waar weer het team druk bezig was. Ik werd met bed en al voor het raam gezet. Ik kreeg een waterijsje en een verpleegkundige bleef bij mij. Mensen liepen in en uit. Het bloed moest op de goede temperatuur komen voor ze het aan Alex konden geven. De familie beneden werd ongeduldig, mijn zus kwam even bij mij kijken, Alex was nog steeds aan het vechten, met al die slangen en stickers. Hij stabiliseerde het bloed nam hij druppeltje voor druppeltje op. Een kinderarts en verpleegkundige gingen naar huis omdat het wel goed zat. Michel kwam even bij mij om te vertellen dat het goed ging. Mijn zus ging naar de familie. We hadden het erover dat ik zou worden opgeknapt en dat hij dan bij mij op de kamer zou komen. Eindelijk kon ik mijn zoon zien en hem vasthouden, er voor hem zijn… Ik was die beenverlamming nu al helemaal zat!

En toen, rustige paniek, mensen in de weer. Ik zei tegen Michel ‘ga jij maar weer naar binnen, wees er voor onze zoon’. Meer mensen kwamen er op af, hoe langer het duurde hoe erger me ik begon te voelen. De deur ging open en ik hoorde de woorden reanimatie en adrenaline. Michel kon ik niet meer zien. Wat was er aan de hand? De verpleegkundige was bezig met de papieren, die had het volgens mij nog niet eens zo door. De gyneacoloog kwam ook bij mij kijken… En daarna de paniek en snel daarop de machteloosheid. Ze waren blijkbaar al 20 minuten aan het reanimeren en ze gingen het opgeven. Op het moment dat ik naar binnen werd gereden wist ik dat het fout was. Ik riep al ‘nee, nee, nee’ terwijl ze nog steeds op zijn lichaampje duwde. Mijn bed werd naast Alex zijn ‘tafeltje’ gezet en ik schreeuwde. Ik schreeuwde: ‘niet opgeven, ga door, dit mag niet, dit mag niet, Alex geef het niet op jongen!’ Maar het was al veel te laat, hij leefde al 20 minuten niet meer. Ik kon niet bij hem, uit alle macht probeerde ik me op m’n zij te draaien. Ik was verscheurd en ik vocht om mijn zoon te kunnen pakken. Ik bleef schreeuwen en huilen. En ze legde hem uiteindelijk bij me. De hele kamer was verslagen. Alle artsen en verpleegkundigen in diepe rouw. Michel huilde en schopte kwaad tegen iets in de kamer aan. We huilden en we omhelsden elkaar, met z’n drieën. Het levenloze lichaampje op mijn borst. Eindelijk had ik mijn zoon vast, maar hij leefde niet meer. Ik bleef ‘nee’ zeggen, ‘dit mag niet’. Ze reden me naar de afdeling verloskunde met Alex in mijn armen. Michel was ik kwijt. De familie hoorde mij schreeuwen en kregen te horen dat Alex het niet had gered. Ze kwamen naar boven gerend! En ik was verslagen, in shock… Onze zoon Alex was doodgegaan om 18.40… Hij leefde niet en dat ging hij ook niet meer doen. Ik huilde en vroeg mijn ouders in tranen hoe ik dit moest gaan verwerken??