De tweede week…

Die nacht van vrijdag op zaterdag, naar tweede kerstdag was vreselijk. We waren zo verdrietig, we wisten even niet waar we het moesten zoeken. We praatten uren en uren totdat we elkaar weer begrepen. De tweede kerstdag verliep in eerste instantie rustig. Ik weet nu niet eens meer wat we hebben gedaan. De kraamzorg was er en Demian was bij oma. S middags om 4 uur gingen we weer naar Alex. Hij was nu een stuk mooier. Mijn schoonfamilie was erbij en ook weer heel verdrietig. We zijn maar kort geweest. En daarna belde we de begrafenis ondernemer weer dat Alex in de koeling mocht. Zelfs hij was verbaasd, in zijn hele carrière had hij nog nooit gezien dat iemand er beter uit ging zien. Alex was weer opgeleefd, had meer roze kleur en dat was blijkbaar nogal verwonderlijk. Bij mijn schoonouders gingen we zoals altijd gourmetten. Een grote loungestoel voor mij aan de tafel en ik lag er als de koningin bij. We gaven ze nog een kerstpakket en Alex kreeg net als Demian geld voor in z’n spaarpot. Het was gezellig, mijn schoonmoeder was bang dat het te gezellig was, maar wij waren er juist blij mee. Het duurde ook niet zo lang, dus na een lekker toetje met ijs gingen we Demian naar bed brengen.

Zondag, de laatste dag voor de crematie. We hadden de laatste afspraken staan. De laatste dingen moesten nog geregeld worden. Demian ging weer naar oma toe. Hij ging met zijn neefje de engeltjes beschilderen die de kinderen de volgende dag bij de wieg van Alex mochten zetten. De kraamzorg was voor het laatst. Ik was erg verdrietig, want ik was bang. Hoe moest ik het ‘alleen’ doen? We hadden een fijne band opgebouwd. Ze scheerden heel lief mijn benen voor de volgende dag en daarna namen we afscheid. Michel en ik zetten de laatste puntjes op de I. De foto’s muziek, alles moest nu geregeld zijn. Gelukkig hielp onze begrafenis ondernemer ons goed. S middags kwam hij langs om het definitieve draaiboek door te nemen. Het was perfect, in zo verre, zo wilden we het (als het dan toch moest). Later kwamen ook de voorgangers van het apostolisch genootschap. Ook zij wisten wat ze gingen/moesten doen en we kregen weer een hoop steun. Demian werd thuis gebracht en we gingen lekker eten. De airfryer ging aan en aten lekker patat met snacks. Later die avond keken we normaal altijd Hawaï 5 O, maar dat kon ik niet, het voelde niet goed. De hoofdrolspeler heette immers ook ‘Alex’ in het echt. Ik weet niet eens meer wat we toen wel hebben gedaan.

Maandag 28 december 2015, de dag van de crematie. Het was natuurlijk ontzettend zwaar, maar het moest gebeuren. We kleden ons netjes aan. Michel z’n mooie donkere pak, met blauwe blouse en stropdas, Demian een nette broek met blauwe blouse en ik een maxidress met blauw, zwart en wit en een blauw vestje. Het was t enige wat ik aan kon, want al het andere knelde over de wond van de keizersnede. Michel was erg stil en ik wilde mezelf juist op peppen. In de auto naar de 24uurs kamer, aangesloten aan het crematorium zette ik de CD van Justin Bieber aan. De laatste dagen voor de bevalling had ik deze muziek steeds keihard in de auto aangezet. Dan had ik hoop gehad, kracht eruit geput en mijn verlangen naar onze baby en het einde van de zwangerschap geuit. Nu dus weer, ik moest meezingen om me sterker te voelen. En ik moest sterk zijn, anders was deze dag onmogelijk te doen. Instorten kwam later wel, als het dan toch moest, dan zou ik er voor zorgen dat dit een hele mooie dag zou worden, een waardig afscheid voor mijn dierbare, kleine zoon. De zon scheen gelukkig…

De naaste familie had zich ook om half 10 verzameld bij de kamer van Alex. We zouden met z’n allen afscheid nemen. Onze fotograaf (die we bijna 4 jaar geleden hadden ontmoet als onze bruidsfotograaf) was er ook. We waren blij hem te zien, ondanks de omstandigheden. Hij was ontzettend lief, zei mooie dingen en ging aan de slag (op de achtergrond) met zijn camera. Iedereen nam afscheid, er was veel verdriet. De begrafenisondernemer en zijn dochter die hielp waren er ook. De voorgangers kwamen ook binnen. Een voor een wilde ik dat ze afscheid namen. Mijn zussen legden samen het Dino knuffeltje (symbool voor Demian), die we van mijn middelste zus hadden gekregen toen we hadden verteld weer zwanger te zijn, neer bij Alex in de wieg. De broer van Michel en zijn vrouw legden het voetbalknuffeltje bij hem neer, zodat hij samen met opa en Michel’s neef kon voetballen waar ze dan ook waren. Zelf hadden ze ook nog een knuffeltje voor Alex om mee te geven, een klein schaapje. Alex heeft wat dat betreft genoeg mee gekregen. Nog een ander knuffeltje van vrienden, een houten sterretje (star) van andere vrienden, een kettinkje met het zelfde roze harten steentje wat ik zelf in het groot had gekregen van mijn beste vriendin (lag in zijn handje) en de engeltjes, een van Demian en een van ons met foto van ons drieën. De rest van de spullen uit het kamertje zouden we op de baar leggen en daarna mee naar huis nemen. Het was tijd, iedereen huilden. Ik vroeg ze of we nog even alleen mochten zijn. We praatten samen tegen onze zoon. Het was zwaar. We moesten gedag zeggen. Een laatste kus op zijn koude, porseleinen bolletje. We moesten het wiegje samen sluiten. Dat was het moeilijkst, de deksel erop leggen, hem nooit meer kunnen zien… Wat een intens verdriet. We sloten het samen en legde een mooie strik in de band die alles op z’n plek hield. 

Ik herpakte mezelf, at een banaan ter energie en daarna was het tijd. Michel droeg zijn zoon in het dichte wiegje naar de aula van het crematorium, de familie kwam er sjokkend achteraan. Niemand wilde dit doen en ze liepen op eieren. In de aula lagen al wat spullen op de baar. De rest van de spullen legde de familie erbij en ik schikte alles precies zoals ik het wilde. Ik kon niet anders… Het wiegje kwam dicht bij ons op een tafel te staan. Alex stond vlak voor ons.

Het was denk ik zo rond kwart over 10, het zangkoor werd binnen gevraagd en de pianist begon wat te spelen. Daarna kwam de rest van de familie binnen, opa en oma’s, ooms en tantes, neefjes en nichtjes. We hebben een grote familie, zij hadden zich verzameld in de koffiekamer.  Als laatste kwamen onze vrienden en andere belangstellende binnen, achteraf hoorde ik dat het aantal op 350 mensen geschat was. Ongelooflijk wat een liefde en zo fijn dat iedereen er was. Ik had achterom gekeken en in me op laten gaan wie er stonden. Ook dat gaf me kracht. 

De plechtigheid begon, een van de voorgangers opende het met een welkom. Daarna zong het zangkoor een Apostolisch lied: Laat me een zijn. Toen nam de voorganger het weer over en kondigde de kinderen aan. Mijn 4 nichtjes, Michels broer (namens zijn zoon) en Demian legden 4 zelf beschilderden engeltjes neer bij het wiegje van Alex, daarnaast legden ze ook rozen en tekeningen neer in stilte. Toen werd er verteld over het volgende muziekstuk. Het was het nummer dat Demian had uitgekozen en dat is tevens zijn lievelingsliedje. Het is het nummer Energie van kinderen voor kinderen. Een nogal uptempo song, maar perfect voor ons als gezin. Energie konden we wel gebruiken, zeker omdat wij daarna gingen spreken en ‘we doen het met z’n allen’ gaf me moed. Demian dansde een beetje, maar was ook wel een beetje verlegen in de grote zaal. Erna gingen wij met z’n drieën naar voren. We hadden een mooie tekst op papier gezet en ik zou de eerste poging doen om het over te brengen. Met Michel en Demian aan mijn zijde begon ik dapper:

‘Lieve allemaal,

Het is zo fijn dat jullie er allemaal zijn. We zijn erg dankbaar voor alle steun, het geeft kracht, want alleen kunnen we dit niet. We doen dit met ze allen. Hoe naar de omstandigheden ook zijn. De warmte die het geeft is niet te omschrijven. Het is ook zo tegenstrijdig, Alex heeft ons dichter bij elkaar gebracht en dat zo’n klein mannetje dat voor elkaar krijgt… Dat is toch pure liefde? Maar dan kom je ook uit op het ongeloof, de woede en het intense verdriet. Want hij had bij ons moeten zijn. Wij hadden hem zoveel liefde kunnen en willen geven. Het is zo oneerlijk! We zijn ons nu zo bewust van de kwetsbaarheid van het leven, en het verlies van controle. Dromen zijn uiteen gespat. Verscheurd en machteloos kijken we toe. We hadden zo graag herinneringen met hem gemaakt. Die hebben we nu gewoon bijna niet. We kennen dit kindje niet, maar dat we zielsveel van hem houden weten we wel. Onze stoere Alex Jaron. Zo bewust voor gekozen, een naam die bij hem zou passen en die onze familie zou eren. Zo trots dat we zijn. We keken en verlangde zo naar hem uit! We hadden hoop, vertrouwen en blijdschap, we willen z’n geboorte ook vieren en niet alleen terug kijken op het hartverscheurende moment van het uit je vingers glippen. De onmacht… Want dit kereltje is geboren, het is onze zoon. We hebben hm horen huilen, we hebben hm een plasje zien doen, we hebben hem zien vechten. Ook al was het veel te kort, hij gaf ons het geluk en de zegen opnieuw ouders te zijn. Liefdevolle ouders. Wat we Demian geven hadden we ook zo Graag aan Alex willen geven. En wat we terug krijgen van Demian, missen we nu van onze Alex. Lieve mensen, het is niet vanzelf sprekend, wees lief voor elkaar, koester elkaar, bescherm elkaar en Wees er voor elkaar. Dat is t minste wat we kunnen doen om Alex te eren en in ons hart te laten leven.

Lieve man, we zijn boos, blij, verdrietig, trots, verward en verloren. We gaan je vreselijk missen. Je bent zo mooi, zo mooi. Uren hebben we nog naar je gekeken en je in ons op genomen. We hebben er alles aangedaan om je onze liefde te laten voelen. Eerst 8 maanden lang en nu deze laatste heftige week, waarin je ons zo veel bijzonders hebt laten zien. We gaan je nooit vergeten, en we gaan het leven weer vieren, er moet hoop zijn, we geloven dat jij dat zou hebben gewild. En we Hopen dat je ergens bent waar het mooi is, waar je gelukkig bent en waar je ons ziet en voelt. Onze schitterende lieve ster, een zonnetje van een baby. Alex blijf alsjeblieft dicht bij ons en geef ons de moed en kracht om door te gaan, geef af en toe is een teken. Al is t maar via je broer, waar we om moeten lachen,die ons energie geeft en die ons zo gelukkig maakt. Voor hem zullen we vechten…. Net als voor elkaar. Want onze liefde voor elkaar is zo intens en van onschatbare waarde. Papa en mama zullen samen met je broertje,opa’s en oma’s, ooms en tantes, neefje en nichtjes, vrienden en familie hier door heen komen. We zijn hen en jou eeuwig dankbaar, liefde zal een weg vinden. Een liefde net zo mooi als een onschuldige, lieve, kleine, prachtige baby. En dat ben jij…. Ons liefdesgedichtje….’ 

Ik kon het helemaal zeggen door mijn tranen en bibberende stem heen. Na afloop kreeg ik te horen hoe goed ik het had gedaan en hoe duidelijk ik had gesproken. Het was overgekomen en daar was ik blij mee, het was het enige wat ik nog voor onze zoon kon doen. Sterk zijn en hem eren…

Nadat we met z’n drieën terug liepen startte de muziek van Woezel en Pip, liefdesgedichtje. Ook dat had ik in de zwangerschap zo vaak gedraaid in de auto samen met Demian. Ik brak. Huilde en legde mijn hand op het wiegje van Alex. 

Hierna kwam de andere voorganger. Zij vertelde over ons uitgekozen gedichtje wat ze daarna voordroeg:

An angel in the book of life

Wrote down an infants birth

And whispered as he closed the book

Too beautiful for this earth…

Erna kwam weer een lied van het zangkoor, aan de achterkant van de liefde, uitgekozen door mijn vader. Hij was toen aan de beurt. En hij vertelde zo mooi over de zwangerschap en de geboorte van Alex. Mijn vader deed het namens onze ouders en het was goed. Tot slot kwam het nummer brigde over troubled water van Simon and Garfunkel, onze favoriet in de auto naar Frankrijk op vakantie, maar nu met een diepe betekenis ‘I Will lay me down..’ Tijdens het nummer lieten we de foto’s zien van de zwangerschap, de aanloop naar de operatie, de geboorte en heel triest ook de foto’s na zijn overlijden. Het was heftig.

Opnieuw kwam de voorganger met een door ons gekozen gedicht. Het gedicht wat bij ons thuis in een lijstje staat, gegeven door mijn moeder toen ik als puber in de put zat en waar ze mee liet zien dat ze van me houdt. Net zoals ik van mijn zoons hou:

LIEFSTE

ik zoek een woord

een heel nieuw woord

een woord dat niemand kent

ik zoek een woord

dat zeggen wil

dat jij de liefste bent

Toen kwam het nummer Mag ik dan bij jou van Claudia de Brij. De plechtigheid was ongevlogen en na nog wat woorden zong een van de voorgangers met haar man (de pianist) het lied ‘zeilen op de wind van vandaag’ oorspronkelijk van Willeke Alberti. Het was zo mooi.

Het was tijd om af te sluiten. We deden een dankgebed en er werden nog wat huishoudelijke mededelingen gedaan. Onder andere dat men ons niet moest belagen en het condoleren voor de naasten vrienden en familie was. Het was om ons te beschermen. Het defilé startte, eerst deed het zangkoor nog een lied en toen ging onze speciale cd aan. Het defilé was heftig langs het wiegje wat voor ons stond. De een keek wel, de ander niet, men had het zwaar. De een liep door, de ander nam de tijd en raakte het wiegje nog even aan. Het was super emotioneel. Ik zag zoveel mooie en lieve mensen voorbij komen, en ik hoopte maar dat degene die ik zo graag wel wilden knuffelen dat wisten en zouden blijven. Het duurde natuurlijk even, maar wij bleven uiteindelijk over. Onze naasten familie nam als laatste afscheid. Zoveel tranen en verdriet, het was vreselijk! En toen het allerergste moment. Michel en ik als laatste over. We zouden hem zelf naar beneden naar de oven brengen. Wat was dit zwaar en moeilijk. Op zijn wiegje stonden nog 4 blokken met LOVE en een olifantenknuffel (zijn kenmerk). Deze gingen ook met hem mee. 

Michel droeg het wiegje en we gingen met een lift naar beneden. We liepen door een gang en kwamen uit in een kamer. Daar zette Michel het wiegje neer op de ijzeren laadbak. Als wij zo weg zouden zijn, zou dat alles de oven in gaan. Het was hartverscheurend. We knielden bij hem neer, zeiden onze laatste woorden en probeerden afscheid te nemen. Het was onmogelijk, niet te doen, maar het moest… Ik kon hem niet achterlaten maar het moest.. Michel ging ik schuifelde achterste voren achter hem aan. Ik kon hem niet m’n rug toekeren. Ik zei nog een paar keer huilend ‘dit is onmenselijk’. Het was traumatisch. Michel trok me bij zich en ik probeerde de laatste aanblik van mijn zoon, het wiegje me in te prenten. We gingen….

We kregen even de tijd om bij te komen met de begrafenis ondernemer, inmiddels een sterke band mee opgebouwd. Uiteindelijk gingen we naar de koffiezaal. Daar stonden de cupcakes met blauwe muisjes te wachten om zijn geboorte te vieren. Veel waren er al weggegaan, helaas ook veel geliefde personen. Maar het was beter zo, ik moest ook echt aan mezelf denken. Het was anders te veel met de keizersnee. Steeds meer kwamen ons condoleren en het was fijn. Familie en vrienden. Iedereen zo lief. Ik at tussendoor wel 3 cakejes en knuffelden heel veel lieve mensen. Het duurde een tijd en toen was het welletjes. Ik (wij) moesten rusten. Alle bloemen, knuffeltjes, linten, kaartjes en het condoleance Boek werden gedragen door onze familie. En nog zo’n 5 dozen cupcakes kregen we mee. In de hal stond een groot bord met allemaal sterren. Het was van de Wereldlichtjesdag bijeenkomst geweest die december. Ik hing nog een ster voor Alex op en toen gingen we naar huis, het was bijna half 2…

Thuis gekomen zetten we de spullen neer. Demian was met mijn ouders meegegaan en zou daar ook blijven slapen. Rust, ik moest ook echt rusten. We lieten als laatste buiten een hartjes ballon de lucht in gaan naar het zonnetje. Daarna ging ik mijn bed in…

Die avond bestelden we Sushi, dat zouden we ook gedaan hebben als hij op een normale manier was geboren en zou leven. Ik voelde me er niet super goed bij, maar het smaakte wel. Mijn schoonouders kwamen nog even langs. Daarna keken we de Disney film Tarzan. Slapen lukte wel die nacht wel.