De geboorte van Alex

Na een moeizame zwangerschap met in de eerste maanden veelvuldig spugen en de laatste maanden zwangerschapsdiabetes, werd op zaterdag 19 december 2015 ons tweede zoontje Alex geboren.

Ik was 35 weken en 1 dag zwanger en ik had die voorgaande nacht vreselijk lopen piekeren. Ik voelde de baby in mijn buik een stuk minder dan de dagen ervoor en ik had een slecht gevoel. Ik probeerde hem steeds aan het bewegen te krijgen, maar ik kreeg geen overtuigende bewegingen terug. Toch voelde ik wel ‘iets’ en was niet heel erg in paniek. Ik was vooral onzeker. Moet ik bellen? Stel ik me aan? 

Die ochtend zette ik het weer van me af en ging de dingen doen die ik moest doen. Iets ophalen, boodschappen, en mijn twee jaar oude zoontje ophalen die bij mijn ouders had gelogeerd. Daar aangekomen vertelde ik over mijn onrust. Mijn moeder zei gelijk ‘bellen, en ik ga met je mee’. Ik belde eerst de verloskundige, maar omdat ik eigenlijk nog medisch liep bij de gyneacoloog vanwege de suiker, belde zij gelijk het ziekenhuis. Ik kon meteen komen. Ik hoor mezelf nog tegen Demian zeggen: ‘mama is zo weer terug’…

In het ziekenhuis gekomen werd ik meteen opvangen. In mijn vorige zwangerschap moest ik ook al eens op controle dus ik wist wat me te wachten stond. Ik moet minimaal een half uur aan de band, zodat ze zijn hartslag en bewegingen konden registreren. Mijn moeder en ik kletste over van alles en ze had een haakwerkje meegenomen. Ik was toch best opgelucht, want de baby had een goede hartslag en gaf wat lichte bewegingen. Hij was waarschijnlijk lekker aan het slapen. Ook voelde ik wat harde buiken die het apparaat ook liet zien. Toch kon ik niet plaatsen of ik nou een harde buik had omdat de baby bewoog, of dat de baby bewoog omdat mijn buik samen spande. Na een tijdje, op dat moment waren wij beide eigenlijk er van overtuigd dat het wel goed zat, kwam de verpleegkundige weer binnen. Of ik toch even op mijn linker zijde wilde gaan liggen, want de baby was toch wel erg rustig. Dat hadden we niet verwacht, want we zagen toch duidelijk wat pieken en dalen, maar blijkbaar waren ze niet groot genoeg. Op mijn zij raakte we het hartje kwijt, dus dat werkte niet. Inmiddels moest ik ook plassen, want ik lag inmiddels al ruim een uur. De gyneacoloog werd erbij gehaald en ondertussen ging ik opnieuw aan de band. Het duurde nu toch allemaal heel lang en dat onbehaaglijke gevoel kwam weer terug. Uiteindelijk kwam de gynaecoloog met een echo apparaat. Ze zag een kloppend hartje, niet zo veel beweging en ze zag iets bij zijn buikje. Ze zei zacht een term, maar ik wist niet wat dat betekende. Nog steeds geen paniek, wel werd ik er rustig op voorbereid dat het misschien beter was om hem te gaan halen. Hij was gewoon te rustig en dat duidde misschien erop dat hij het niet zo naar z’n zin had in mijn buik. Ze wisten het niet, maar buiten de baarmoeder konden ze hem beter helpen. Ik vroeg of ik mijn man moest bellen, die aan het werk was. Het had geen haast, maar hem inlichten was wel beter. Hij zou dan rustig deze kant op moeten komen. Moesten ze dan ingrijpen dan was hij er maar. Er werd nog bloed afgenomen, ik moest weer plassen en ging weer aan de band. Inmiddels duurde het allemaal al zo een 2 uur. We lichten de rest van de familie in, maar waren positief en ook wel opgelucht. Ik maakte me druk over kleertjes en de camera en er werden wat dingetjes in gang gezet.

Michel arriveerde en was een beetje overrompeld. Al snel kwam de gyneacoloog terug en we besloten een keizersnede te doen. Ze ging niet wachten op het bloedonderzoek, want de uitslag zou nog 6 uur duren. Wij vonden het allang prima. Haal hem maar, dan kunnen we hem de zorg geven die hij nodig had. Niet wetende wat er nou eigenlijk met hem aan de hand was. Toch waren we enthousiast en optimistisch. Onze zoon kwam, we werden weer ouders, die rottige zwangerschap was voorbij! Ik was wel een beetje gespannen voor de operatie, maar ik dacht wel dat dit alleen maar goed was en ze onze zoon gingen helpen.

Alle toeters en bellen uit de kast voor de keizersnede. Ik werd klaar gemaakt en was ontzettend zenuwachtig voor de operatie zelf. Ze gingen in me snijden, hoe zou dat gaan? Michel vond het allemaal reuze interessant en was opgewekt. We maakten nog een ‘we worden weer ouders’ selfie. En ook in en rondom de OK maakten we foto’s. Infuus, ruggenprik, catheter, ik moest het allemaal ondergaan. Het was druk om me heen en ze probeerden me te kalmeren en af te leiden. De enige die dat echt goed kan is Michel, hij moedigde me aan. Terwijl ik het gevoel had dat ik ging flauwvallen, waren de artsen er klaar voor en begonnen ze. Ik was zo bang dat ik nog iets zou voelen. Maar dat bleek niet zo. Alleen wat vaag duw en getrek, geen tijdsbesef, geen benul van wat ons te wachten stond. En toen, daar in de OK, ik op de operatietafel, de enthousiasme in de ruimte laaide op. Het ging zo snel, of ik wilde kijken? ‘Nee’ maar het blauwe doek werd al opgetild en we mochten door een stuk plastic kijken hoe onze bloederige zoon uit mijn buik werd gehaald. Om 16.12 werd onze Alex Jaron geboren en we waren blij, zo blij…

Advertisements