Eretitel: Sterrenmama Martine

Soms is moeder zijn best wel ingewikkeld en lastig. Ik kom er steeds vaker achter dat Mama Martine en Martine Martine niet zo goed samen gaan. Martine Martine wil reizen, carrière, sporten, schrijven, feestjes en me-time. Moeder Martine wil het liefst 4 kinderen en alle tijd van de wereld. Dat botst. En ik zeg heel vaak ‘ik ben niet alleen maar moeder’, maar feit is: met hele kleine kinderen is er niet veel anders. Al mijn tijd en energie zitten in mijn kindjes. En begrijp me niet verkeerd, daar zit al mijn liefde in voor 200 procent. Het is alleen dat ik op mijn 32ste me zo vaak afvraag wie ik nou ben? Moeder zijn, wat is dat nou? Definiëren mijn kinderen wie ik ben? Ze definiëren momenteel wel zoieso wat ik doe, welke keuzes ik maak en dat ze mij heel gelukkig maken. Maar is het zo dat ik mezelf door mijn kinderen zie? Ik vraag mezelf dit af omdat ik zo vaak de drang voel om te schreeuwen: Alex* is óók mijn kind, een voldragen baby, míjn baby!! Waarom wil ik zo graag dat men dat ziet? Denk ik dat mijn kinderen bepalen hoe men mij ziet? Wil ik als Mama Martine worden gezien en erkent? En waarom dan? Omdat er simpel weg niet veel anders is? Wie ben ik dan nog meer? Moederdag komt er weer aan, ik geef er zelf niet veel om, maar het is de maatschappij die me toch dat gevoel op legt. ‘Joehoeee zie mij, ik ben ook moeder, ja van 3 kinderen!’ Best triest toch eigenlijk? Heb ik dan niets anders meer te vertellen, te laten zien? Momenteel niet echt nee, ik werk niet veel, ik maak geen bijzondere reizen, ik ben geen fit-mom en al helemaal geen party-ganger. Toch zijn het wel dingen die ik wil, maar uitgesteld worden. Dat frustreert. Ik ben mama, dat is heel wat, maar ergens is het ook het enige. Als je dan ook nog een sterrenmama bent is dat ‘onzichtbare’ moeilijk te delen. Oh en hou op over die drang om te delen. Als we het dan toch hebben over mijn afspiegeling, blijkbaar heb ik daar anderen voor nodig. Dat is de hele shit van social media en internet. Ik ben niet wat ik post, en toch moet ik het doen. Ook veel sterker geworden sinds Alex*, ‘Joehoee, ik ben de mama van Alex*’

Zoals ik al zei, best wel een beetje zielig eigenlijk…

Waarom heb ik anderen nodig om me moeder te voelen of Martine? Ik ben het toch gewoon allebei? Ik hoef maar naar mijn kinderen te kijken en ik ben het, ik hoef maar even alleen in bad te zitten en ik ben het. Ze gaan samen. En ja mijn kids slokken me helemaal op, maar dat maakt me toch ook niets uit. Het is het liefste wat ik doe. De rest komt wel weer. En nee ik ben niet erg sociaal meer en dat is misschien wat ik zo fijn vind aan social media, het is mijn lijntje met de buitenwereld. Een soort tijdelijke strohalm tot ik weer terug kan keren naar de maatschappij. En die maatschappij zal weten dat ik moeder ben, want mijn kindjes (alledrie), zijn mijn grootste trots, mijn prestatie, mijn liefde, mijn ziel, mijn dankbaarheid en de zin van mijn leven. Voor hen gaat gewoon heel veel op zij. Opoffering zonder dat ik het écht erg vind, want ze maken me intens gelukkig. Ze zijn maar zo kort klein, daar wil ik van genieten en bewust mee bezig zijn. Dat is denk ik wat ik soms wil delen: kinderen krijgen is voor mij het mooiste wat er is! Tegelijk je kind moeten missen is het pijnlijkste wat er is.. Ik deel het mooie en ik deel de pijn, want dat is hoe mijn leven eruit ziet. Delen maakt het mooie nog mooier en de pijn dragelijker. Wat Alex* betreft merk ik nog steeds dat ik daarin pijnverlichting zoek. Gedeelde smart is halve smart. Het is te zwaar om alleen in stilte te dragen….

De zoektocht naar wie ik ben zal nog wel even voortduren, het is de leeftijd en het wordt versterkt door de rouw. Gisteren keek ik naar Michel’s oma, die haar eerste zoon, haar kleinzoon en achterkleinzoon is verloren en ik vroeg me af ‘hoe zal ik zijn rond mijn negentigste?’ Zal ik er net zoals haar bij zitten? Maar hoe is dat, want ik weet immers niet wat er bij haar van binnen omgaat? Even voelde ik heel sterk het gevoel om een gesprekje daarover met haar aan te knopen, maar ik durfde niet. Ik wilde geen verdriet of herinneringen bij haar boven halen op een feestelijke dag. Dagen waarop ik me vaak alleen voel. Toch hoop ik dat ik op mijn negentigste eindelijk kan zeggen wie ik ben en dat ik grotendeels gelukkig ben geweest. Oma gaf me ergens wel het gevoel dat het voor haar zo is, hopelijk een kleine blik in een glazen bol voor mij.

Je zoekt de mensen op die het zelfde voelen, omdat dat het delen zoveel makkelijker maakt. Naar de rest blijf ik dus schreeuwen ‘ik ben moeder, ja ook van Alex*!’ Omdat dat is wie ik ben (niet alleen maar, maar wel voor het overgrote deel). Wat men daar van vindt of denkt zou ik me niet moeten aantrekken, maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan!! Martine zijn is namelijk niet zo simpel 😉

Leeg is mijn bestaan

Als ik jouw moet laten gaan

Hol is mijn leven

Als ik geen liefde kan geven

Zin heeft mijn wezen

Als ik uit as ben verrezen

Ps. Alle achterkleinkinderen min één gingen op de foto voor opa’s negentigste verjaardag, wat deed dat vreselijk veel pijn. In stilte ging ik buiten een luchtje scheppen en grienen, op de plek waar ik zat lag een veertje…

Op vakantie in Spanje miste ik Alex* iedere dag enorm en had ik veel verdriet, maar zijn mooie heldere ster stond ook daar als enige aan de hemel schijnend op onze hotelkamer…

Ik zie engelengetallen in mijn slapeloze nachten…

Ik weet dat hij er is, maar de vragen zonder antwoorden maken zijn afwezige aanwezigheid zo moeilijk te dragen.

Moederdag is… …

Het zijn die momenten, de vraag ‘hoe gaat het nou met je?’ Het gaat goed, totdat het niet goed gaat. Gewoon uit het niets… gewoon omdat ik moeder ben van een kind dat er niet is, maar er wel had moeten zijn. Ik hoor er niet bij. Ik worstel met mijn eretitel. Ik kan er niet mee omgaan, ik doe maar wat..

Michel komt met een mooi vakantie schelpje, ik krijg een lief beschreven kaartje, een vraag en een mooi olifanten-kussen. Het helpt, echt waar, maar het gaat niet goed, tot het weer beter gaat. Sorry voor deze wartaal, het is mijn eigen harttaal, mijn dagboek: opdat ik niet vergeet…

Deel van mij

Rusteloze nachten

Naar antwoorden

Blijven smachten

Wie ben ik

Wat doe ik hier

Wat wil ik

Wat geeft plezier

Wie wil ik zijn

Wat is er tegen de pijn?

Niets…

Slapeloze nachten

Omdat ik altijd zal blijven wachten…

Op mezelf

Op jou

Op rauwe rouw…

Advertisements