Part of me

Steeds vaker besef ik dat ik voorgoed niet meer in deze wereld pas. Contact met anderen is ingewikkeld. Ik ben veranderd. Mijn leven is zo anders. Wat voor mij gewoon is geworden, is voor vreemden schokkend. Wat voor anderen normaal is, is voor mij niet meer van toepassing. Met mij omgaan is denk ik niet gemakkelijk. Ik praat over Alex* alsof het van een ander is, zo makkelijk en vol Liefde en Trots, maar ook alsof ik over een film praat, emotieloos. De verborgen pijn die ik misschien niet altijd laat zien is deel van mij. De pijn ben ik inmiddels gewend. Het verdriet zit ingebouwd. Wat niet went is hoe anderen het zien of verwachten. Want vaak denk ik, “ben ik dan wel normaal?” en het maakt communiceren niet eenvoudig. Voor mij geld:

Het is niet een plekje geven, maar je erbij neerleggen. En het is ook niet accepteren, maar er wel vrede mee hebben. Ik heb het niet verwerkt, maar ik leer er mee omgaan. Deze nuances maken voor mij alles uit. Zeker leven met een regenboogkindje maakt alles nog gecompliceerder. Schuldgevoel en vergelijken, sterk gemis, maar ook zo dankbaar en gelukkig. Brian is geen vervanging, maar hij laat de zon wel weer schijnen. Alex* komt nooit meer terug, ik heb dat niet geaccepteerd, maar ik kan het er wel bij laten. Het rationele deel in mij weet dat we vooruit moeten en dat hij ook nooit meer terug kómt. Ik weet het. En ja dat maakt me nog steeds boos, verdrietig en gefrustreerd, maar het IS nou eenmaal gewoon niet anders. Gewoon voor ons is nu dat hij er níet is en dat is iets wat ik steeds meer ga begrijpen. Hij is nu op een andere manier in ons leven verweven, anders dan we van te voren hadden gedacht. En dat is dan weer het erbij neerleggen, het anders vasthouden. Een nieuwe invulling, een ander doel, maar zeker niet ‘het een stilstaand plekje gegeven’. Alex* leeft namelijk in ons voort, leeft met ons mee, op zijn en onze manier. Met de boom, de foto’s die ik laat zien, de spulletjes die ik koop en vernieuw, ook al groeit hij zelf niet. Hij groeit in mij en vooral IK groei. Iedere dag. Hij heeft mij zoveel gegeven. En dat is het er mee leren omgaan. Ik vind manieren om het verlies te dragen. Om het mee te nemen in mijn zijn en mijn dagelijks leven, er iets moois van te maken. Ik ben mooier geworden, mijn gezin is mooi en mijn relatie is mooi. Zeker nu Brian er ook bij gekomen is…!

Maken woorden dan een verschil? Ja, voor mij wel. Mijn schuldgevoel laat namelijk niet toe dat ik het accepteer, het een plekje geef of verwerk. Mijn liefde zorgt ervoor dat ik over hem praat. Alex* is namelijk mijn eigen vlees en bloed en hij had hier bij ons moeten zijn. Dat is onmogelijk te behappen, niet te accepteren. Hij is er niet, mijn zoon, ik zijn moeder. Tonnen liefde had ik aan hem willen geven. Diep verdriet om dat gemis. En liefde geef ik nu ook, op mijn manier, een andere manier dan ik zou willen en had voorspeld, maar wel liefde, in woord en daad. Pijn? Ja! Maar ook lust en liefde voor het leven en voor nieuwe invulling, zo mooi en goed als ik kan. Voor hem.

Soms snappen mensen niet hoe ik het ervaar of hoe ik er mee om ga. Ik ben een vreemde. De éen verwacht dat rouw stopt en dat ik het dus kan afsluiten (nooit). En bij anderen lijkt het dan wel weer alsof men verwacht dat ik nog steeds in tranen uit barst als ik het erover heb. Of dat ik niet van Brian kan genieten (of juist MOET genieten). Maar dat doe ik wel! En ik huil niet altijd meer om Alex*. En ik praat heel graag over hem, terwijl anderen dat juist niet prettig vinden of denken dat ik dat niet wil/kan. Ben ik dan vreemd of raar? Ik weet het niet.. Ik doe het zo, ik ervaar het zo.. ik kan leven zonder hem.. leven met rouw. Het is niet sterk of knap. Het moét ‘gewoon’ want het is nou eenmaal zo. Deel van mij en mijn leven.

Hij hoort bij mij

Iedereen mag het weten

Liefde is namelijk sterker dan dood

En dat wil ik niet vergeten

Het is niet erg

Je doet me geen verdriet

Ik ben juist trots

Als je me als zijn moeder ziet

Mijn kindje is er niet

En ja dat doet pijn

Maar over hem praten

Is toch ontzettend fijn!

Ik ben veranderd

Ik ben niet wie ik was

Dat heb jij me gegeven

Herrezen uit jouw as

Ik wil ook niet meer terug

Het is goed hoe het nu is

Ik kan leven zonder jou

Leven met gemis

Ik weet niet hoe en waarom

Ik had het zeker zo niet gewild

Maar door jou bestaan

Is mijn leven iets op getild

Advertisements