Sukkel

Je gaat door met je leven. Vraag me niet hoe.. ik weet het werkelijk waar niet. Het lijkt wel alsof de natuur er op bedacht is om dit soort dingen te door staan. In het begin dacht ik echt dat ik dood zou gaan aan een gebroken hart. Dat het zo’n pijn deed in die streek, dat mijn hart het gewoon zou begeven. Plus.. ergens wilde ik dat ook… ik wilde bij Alex* zijn…

Maar de tijd verstrijkt en je merkt dat je blijft leven. Alle eerste keren zijn zwaar, maar je gáat weer leven. Je hebt geen keus, je moet wel. Mijn hart bleef doortikken…

En nu lijkt het inmiddels of het ons niet gebeurd is. Alsof het een nare nachtmerrie is. Alsof het een slechte film is. Ik weet niet wat het is, maar dat voelt ook niet goed. Ik wist van te voren dat Alex* op de achtergrond zou verdwijnen als Brian er zou zijn, net als dat Demian even een treetje lager ging na Alex*. En ik ben echt blij dat ik weer kan lachen en genieten, maar het voelt niet goed dat het ‘gewoon’ lijkt te worden. Hij is er niet. Punt. Dat komt ook omdat ik weet dat ik niet terug wil naar de wanhoop, pijn en vragen, maar het lijkt nu soms meer op wegstoppen dan doorgaan.

Ik ben aan het opruimen. Een soort verlate nesteldrang zorgt ervoor dat ik alles aan kant wil hebben. Babyspullen moeten weg en er moet orde komen. Alex* zijn spullen zijn netjes opgeborgen in zijn speciale gedenk-kist, maar een aantal papieren slingeren nog rond. Ik wil het opruimen. Al een hele tijd staat op mijn to-do lijstje om het opgevraagde medisch dossier te bekijken. En ik weet niet waarom, maar ineens moet ik het dan inzien. Een hele hoop moeilijke termen vliegen me om de oren. Ik weet waarom ik me afsluit, dat is namelijk beter dan alles willen weten, maar er geen kaas van gegeten te hebben. Al woorden Googlelend rijzen er nog meer vragen. Waarom was ik zo in shock? Waarom heb ik niet alles uitgevraagd? Waarom heb ik dit niet gedaan en dat niet? En en? Schuldgevoelens en nog meer vragen. Huilend zit ik inmiddels over de medische papieren. Wat ik lees? Dat het mijn schuld is. Mijn placenta, mijn diabetes gravidarum en mijn polyhydramnion… en ik, ik moet hiermee gauw mee stoppen, want dit is niet wat ik wilde. Ik wilde niet de trauma’s boven halen, de ondenkbare pijn. Ik wil gewoon mijn zoon gedenken en eren. Maar hoe doe je dat, als je de enige bent die daar nog behoefte aan heeft? Het is niet zo dat ik het leuk ofzo vind om mezelf verdrietig te maken, maar het moet. Of het nu de vermoeidheid is, een aankomende menstruatie, afscheid van de babytijd of een teleurstellende Passion op tv, het verdriet moet eruit. Want het zit er, heel diep weggestopt. En ik voel me er alleen in, omdat de wereld doorgaat en ik Brian immers toch heb? Ik zet een lachend masker op, niet zo zeer voor de buitenwereld, maar voor mezelf. Ik kan niet functioneren en voor mijn kinderen zorgen als Alex* op één staat. Ik wil een fijne moeder zijn. Moet ik dan de spullen maar ver weg stoppen? Er nooit meer naar kijken? Er niet over praten? Dat gaat toch ook niet? Mag ik nog verdrietig zijn? En hoe zorg ik dat het een beetje gecontroleerd gaat? Waarom mag Alex* niet bij ons zijn? Wat voor ventje was hij geweest? Waarom lees ik zijn dossier?

En ik ben niet de enige met vragen. Een gesprekje met Demian in de auto:

“Ik wou dat de politie dood is, dan kunnen we sneller rijden.”

‘Het is niet zo lief om iemand dood te wensen, want als je eenmaal dood bent kom je niet meer terug.’

“Ik wou dat ik dood was.”

‘Waarom?’

“Omdat ik Alex dan kan zien.”

En dan sta je met een mond vol tanden. De steken in mijn hart negerend. Ik wil het goed doen en een voorbeeld geven, maar hoe kan dat als ik zelf niet eens weet hoe het moet? Je kan wel doen alsof het er niet is, maar het IS er. Hij was er, hij is ook onze zoon. En het doet me nog steeds zoveel pijn dat hij niet mag leven bij ons in het gezin. Leven is nu écht een uitdaging geworden.

Advertisements

One thought on “Sukkel

  1. Yvonne

    Hij zal er altijd bij horen,vooral in jullie gezin,en wij gedenken hem iedere tweede zondag van de maand.Ook zijn naam flitst door mij heen als ik dan mijn ogen sluit.Morgen is het Pasen een nieuw begin voor ons allemaal.Je doet het zo mooi en goed lieverd.liefsvan mij.

    Liked by 1 person

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s