Kinderbomenbos

De koude wind snijd in mijn gezicht, maar dit keer voelt het meer als een ruwe streling. Echt vervelend is het niet. In de verte zie ik ze. Ik hoor ‘mama!’. Hij ziet mij ook. Zijn schelle en enthousiaste stemmetje komt overal bovenuit. Hij zet het op een lopen. Rennend komt hij mijn kant op. Ik kan mijn tranen niet bedwingen, wat een geluk! Mijn eerst geborene, ons zonnetje in de zon, met muts en sjaal tegen de kou. Zelfs van een afstand zie ik zijn guitige rode neus en rode wangen, zijn glazige oogjes, of zijn het die van mij? Heel even stopt hij, draait zich om en zwaait nog even uitbundig naar zijn vader. Wat een rijkdom dat we hem hebben, hij is van ons. Hij heeft ons altijd op de been gehouden. En nu loop ik hier via een omweg met mijn nieuwste aanwinst. Zo trots als een pauw, maar het onzichtbare verdriet is zo aanwezig. Het voelt zo dubbel. Die rijkdom tekent scherp af tegen het gemis en zelden weet ik raad met dit gegeven. Hoe ik de pijn in mijn rijkdom kan weven. Mijn kinderen zijn mijn alles, kinderen krijgen is het mooiste wat er is. We vullen het zo goed mogelijk in, we doen ons best. Maar de afwezigheid van Alex* is als die koude wind, het snijd. Diep in mijn hart en ziel. Soms niet meer dan een ruwe streling omdat ik het combineer met al wat mooi is. Maar soms ook als een scherpe messteek, hard en meedogenloos, onverwachts. Een litteken dat nooit geneest. Het houdt de wond bij een, maar het is er, voor altijd. Oneven, vurig, strak…

Die trots en blijdschap houden me op de been en zorgt voor mijn doorzettingsvermogen. Het besef dat het leven zoveel moois heeft. Een prachtige sterke boom op een prachtige plek, op deze prachtige dag. Kijken naar de kleine dingen en me overgeven aan de overweldigende emotie die ik voel als ik mijn kind op me af zie komen rennen. Ik ben zijn mama. Dat jongetje in mijn jas, tegen mijn lichaam geplakt.. ik ben ook zijn mama. Vol van liefde. Maar ik mis een gedeelte van mezelf. Een stukje moederschap dat ontbreekt, dat bepaald wie ik ben dezer dagen. Martine, moeder, onwerkelijk ook soms. Maar nooit compleet. Godverdomme, gewoon nooit meer compleet! Ik rouw nog steeds om het verloren plaatje. Oh wat had ik graag drie zoons willen hebben! Nu heb ik twee zoons en een boom. Het blijft hard en ik begrijp het nog steeds niet. Waarom wij? Maar het zijn wij. Ouders van een Sterrenbaby. Ik raak er gewoon niet aan gewend. Het overvalt me iedere keer weer. Juist ook als ik geniet, als ik overstroom van liefde voor die andere twee. Juist dan ervaar ik het ondenkbare. Alex* verdiende die liefde ook. Ik heb weer kleur op mijn wangen en sterretjes in mn ogen, ik ben trots op mijn bijzondere gezin. Maar die kou om mijn hart kan zelfs de warmste zon niet doen verdwijnen. Dat maakt me in en in verdrietig, want mijn zon vliegt me in mijn armen wanneer hij mij vrolijk bereikt, maar die verdomde wind gaat gewoon niet liggen. Er is wel nóg een lichtpuntje, het gehum van mijn wolkje tegen mijn borst hoor ik boven de wind uit. Ik ben hun moeder. Ik huil van geluk en ik huil van pijn, hoe tegenstrijdig is het om hun mama te zijn…

Ik ben je niet vergeten

Ik denk nog steeds iedere dag aan jou

Als wind raast het door mij

Omhult mijn hart met scherpe kou

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s