Hou zou het zijn?

Soms heb ik het echt het gevoel dat ik niet sterk genoeg ben voor het leven. Ik ben het, dat weet ik, maar zo voelt het niet. Ik voel me niet stabiel. Ik voel me niet bestand tegen de nare aspecten van het leven. Ze horen er uiteraard bij, maar steeds meer lijk ik het te ondergaan als slachtoffer. Ik voel namelijk een constante frustratie en boosheid. Het voelt allemaal zo onrechtvaardig, maar er is ‘no one to blame’. Niemand die iets aan tegenslagen kan doen, maar het voelt alsof ik stampvoetend iemand/iets de schuld wil geven. Het leven dan dus maar…

Ben ik dan verwend? Een verwend nest dat haar zin niet krijgt? Gekscherend noemt Michel mij weleens ‘Prinses’. Thuis was ik de jongste en ook mijn zussen noemden mij weleens ‘Koningin’. Gewend om te krijgen wat ik wilde? Voorgetrokken? Ik weet het eerlijk waar niet. Met vriendinnen kreeg ik het ook weleens aan de stok als ik mijn zin niet kreeg. Ik deed als puber ook vooral waar ik zelf zin in had. Liegen kon ik als de beste, vooral om nare confrontaties (waar ik niet van hou) uit de weg te gaan. En toch, het is niet of ik nergens voor heb moeten werken of voor heb moeten vechten. Ik moest werken voor mijn centen, mijn rijbewijs, vakanties, mijn diploma’s, banen en voor liefde. Behalve dat ik in een rijk gezin (in alle opzichten) ben geboren, is niet alles me komen aanwaaien. Ik heb echt al wat tegenslag moeten verduren. En daar heb je het weer: ik zeg ‘te verduren’, alsof het me wordt aangedaan. Waarom voel ik dat zo? Waarom kan ik er niet nuchter naar kijken? Dingen overkomen je, gebeuren je, het hoort er toch bij.. ..en toch voelt het niet eerlijk!!

Ik vind het niet eerlijk dat ik mijn kind ben verloren. Ik vind het niet eerlijk dat ik na drie zware zwangerschappen ‘maar’ twee kinderen in mijn armen mag houden. Ik vind het niet eerlijk dat er nooit een vierde zal komen…

Ik vind het niet eerlijk dat de verdoving niet goed is gezet en ik heel veel pijn heb gehad tijdens de keizersnee. Ik vind het niet eerlijk dat de borstvoeding weer mislukt is. Ik vind het niet eerlijk dat de kraamtijd bestaat uit pijn, hormonen en kraamtranen. Ik vind het niet eerlijk dat New Born baby’s na twee weken al geen New Born meer zijn. Ik vind het niet eerlijk dat de tijd überhaupt zo vliegt. Ik vind het niet eerlijk dat we constant ziek en/of moe zijn. Ik vind het niet eerlijk dat mijn darmen een eigen leven leiden. Ik vind het niet eerlijk dat ik 15 kilo te zwaar ben, maar honger blijf houden. Ik vind het niet eerlijk dat mijn lichaam helemaal naar de -piep- is. Ik vind het niet eerlijk dat ik elke nacht 3x badend in het koude zweet wakker wordt. Ik vind het niet eerlijk dat er nooit een eind komt aan de was. Ik vind het niet eerlijk dat de winter zo beperkend is. Ik vind het niet eerlijk dat Michel weer moet werken vanaf maandag. Ik vind het niet eerlijk dat ik nog steeds niet kan/mag wat ik wil. Ik vind het niet eerlijk dat je 9 maanden moet ontzwangeren (alsof die 9 maanden zwangerschap niet genoeg was!). Ik vind het niet eerlijk dat mijn lichaam en geest zo zwak (geworden) zijn…

Oké, nu ben ik me echt even verschrikkelijk aan het aanstellen. Natuurlijk gebeuren er ook veel mooie, leuke, lieve en goede dingen…

Toch lijkt het alsof bij mij de negatieve dingen altijd zwaarder blijven wegen. Ik onthou alleen het nare, zegt Michel wel meer dan eens. Zegt iemand tegen mij 1x ‘je bent stom’ en 3x ‘je bent leuk’ dan onthou ik ‘je bent stom’. Best wel typisch, aard van het beestje? Hoe kom ik nou toch van dat slachtoffer-het-wordt-me-aangedaan-gevoel af?

Ik vind mezelf niet zielig en heb geen zelfmedelijden. Ik doe alles en ga gewoon door. Ik WIL! Ik DOE (wat kan en mag).. Maar toch voel ik die onrust, die ontevredenheid, de onrechtvaardigheid. Mijn leven gaat niet zoals ik had gedacht en gedroomd, en niet zoals ik wil. Ik heb al zoveel verwachtingen moeten aanpassen. Ik denk dat daar ook een beetje het probleem zit. Het is te veel. Ik weet heus wel dat niet alles alleen leuk is, maar het is gewoon een beetje op. De balans is nu al zo lang verstoord. Er waren de afgelopen jaren ook meer minnen dan plussen. Dingen hebben mij meer energie gekost dan energie gegeven. Ik vergelijk het met het belasting-belastbaarheidsmodel binnen de fysiotherapie. Ik heb meer belasting dan mijn belastbaarheid aan kan. Dan is het dus of de belasting verlagen (wat in dit geval niet kan, want dat staat voor de vervelende dingen die gebeuren) of mijn belastbaarheid vergroten. Dit is dus ook best moeilijk, want ja, ik wil weer meer leuke dingen doen en ik doe mijn best de kleine positieve dingen te blijven zien.. ..maar elke keer als ik een beetje ben opgeladen, wordt ik weer terug gevloten. Ik ben dan nét niet genoeg opgeladen om te kunnen relativeren of mijn schouders op te halen. Ik blijf er dan tegenaan schoppen. De kracht is op, mijn geduld is op. Ik WIL zoveel, maar het gaat nog niet. Deze afgelopen drie jaar waren zo vreselijk zwaar, ik vind dat het tijd is voor mooie dingen. Dat wil ik NU (stampvoetend). En dan wil ik niet gehinderd worden door mijn herstellende lichaam, zieke gezin en alle andere ongein waar we nog steeds mee te maken hebben. En bovenal ben ik klaar met de altijd aanwezige hartenpijn. De wetenschap dat mijn leven en ik zelf voorgoed veranderd zijn stemmen mij somber. Ik denk namelijk niet dat ik ooit weer volledig stabiel wordt, ik denk namelijk niet dat de pijn ooit helemaal weg gaat. Deze maanden zijn voor mij weer loodzwaar geweest omtrent Alex*, dat zal nooit veranderen. Ik ben er klaar mee om hem zo te moeten missen, om me af te vragen hoe hij zou zijn geweest. Maar zoals al vaker gezegd: het is de prijs die we betalen voor het houden van onze kinderen, AL onze kinderen. Het is investeren, jezelf kwijt raken, opofferen, wegcijferen. Normaal kreeg ik daar cliché gezegd ‘zoveel voor terug’, maar sinds Alex* er niet meer is, is die glimmende glans en dat ultieme geluk eraf. Logisch toch, dat ik er dan af en toe helemaal doorheen zit? Logisch toch, dat ik dan als een verwend nest stampvoetend krijs dat ik wil wat ik nu wil?! Ik wil Alex* er ook gewoon bij!!!!!

Ps. Ooit zag ik op het strandje bij het Noord-AA drie de zelfde ogende jongetjes in matchende zwembroekjes, alleen hun lengte verschilde, het waren duidelijk broers. Het is een beeld dat ik nooit zal kunnen realiseren. Het meisje met blonde krullen en prachtige naam die ik voor ogen heb zal nooit werkelijkheid worden. Het zijn dromen die ik op moet geven en ja daar rouw ik om. Zeker door terugkerende confronterende situaties waarin die beelden worden voorgeschoteld en waarbij ik me afvraag hoe het geweest had. Ik heb werkelijk geen idee hoe ongewenst kinderloze ouders dit doen. Hoe sterk moet je zijn om je grootste ideaalbeeld op te moeten geven? Ik zeur dan wel een hoop, maar ik heb diep respect voor hen. Het doet alleen niets af aan mijn verlangens dat ik Alex* er zo graag bij had willen hebben. Hij is namelijk van ons, hij hoort bij ons, maar hij mag er niet zijn, mijn liefde voor hem blijft oninvulbaar en onbeantwoord… En ik probeer mijn uiterste best ons leven op te pakken, die emoties en verlangens te verwerken. Maar het zou dan gewoon fijn zijn als alles nu gewoon even goed zou blijven gaan, zodat mijn batterij vol komt en ik ook de negatieve dingen weer aan kan! Gewoon balans, zoals het zou moeten zijn…

Ik weet dat deze liedjes over liefdesrelaties gaan, maar toch raken ze me en haal ik er veel uit:

Marco Borsato:

Hoe zou het zijn
Als je weer in mijn armen lag
Hoe zou het zijn
Als ik je mooie ogen zag
Hoe zou het zijn
Wanneer ik blindelings
Jouw lippen weer zou vinden

Hoe zou het zijn
Wanneer de tijd werd teruggedraaid
En al de pijn
Zomaar over was gewaaid
Wanneer mijn hart
Niet meer zo moe zou zijn
En bij jou uit kon rusten
Hoe zou het zijn
Hoe zou het zijn

Waar zou je zijn
Ben je nu heel ver hier vandaan
Denk je soms ook aan mij
En hoe het anders was gegaan
Ben je alleen
Of is je hart alweer bewoond
En heeft de tijd
Je nu uiteindelijk beloond
Hoe zou het zijn
Hoe zou het zijn
Hoe zou het zijn

Hoe zou het zijn
Wanneer ik wakker werd
En jij naast mij zou liggen
Hoe zou het zijn
Hoe zou het zijn
Hoe zou het zijn

Ed Sheeran – Photograph

Loving can hurt, loving can hurt sometimes

But it’s the only thing that I know

When it gets hard, you know it can get hard sometimes

It is the only thing that makes us feel alive

We keep this love in a photograph

We made these memories for ourselves

Where our eyes are never closing

Hearts are never broken

And time’s forever frozen still

So you can keep me

Inside the pocket of your ripped jeans

Holding me closer ’til our eyes meet

You won’t ever be alone, wait for me to come home

Loving can heal, loving can mend your soul

And it’s the only thing that I know, know

I swear it will get easier,

Remember that with every piece of you

Hm, and it’s the only thing we take with us when we die

Hm, we keep this love in this photograph

We made these memories for ourselves

Where our eyes are never closing

Hearts were never broken

And time’s forever frozen still

So you can keep me

Inside the pocket of your ripped jeans

Holding me closer ’til our eyes meet

You won’t ever be alone

And if you hurt me

That’s okay baby, only words bleed

Inside these pages you just hold me

And I won’t ever let you go

Wait for me to come home

Wait for me to come home

Wait for me to come home

Wait for me to come home

You can fit me

Inside the necklace you got when you were sixteen

Next to your heartbeat where I should be

Keep it deep within your soul

And if you hurt me

Well, that’s okay baby, only words bleed

Inside these pages you just hold me

And I won’t ever let you go

When I’m away, I will remember how you kissed me

Under the lamppost back on Sixth street

Hearing you whisper through the phone,

“Wait for me to come home.”

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s