Kerstwens

Ach lieve man, je wordt zo gemist! Demian heeft het elke dag over je. Sinds jullie broertje Brian geboren is, lijkt hij pas echt te begrijpen dat jij er ook had moeten zijn. Het concept broertje krijgt nu invulling bij hem en hij begint te beseffen dat er iets niet klopt. We proberen het uit te leggen, Wat is dood? Waarom ben je dood? Waarom kom je niet terug? De slechte poppetjes in jouw lichaam hebben gewonnen… Demian wil dat de goede poppetjes hadden gewonnen. Hij benoemt dat we met zijn vijven zijn, maar kan niet begrijpen dat het nooit écht zo zal zijn. ‘Eindelijk is mijn broertje er! We moesten wel lang wachten.’ Hij vindt het mega spannend en ook een beetje eng. Zal hij nu wel blijven?

Ik heb vannacht over je gedroomd, ik denk door deze gesprekjes. Dat gebeurd echt zelden eigenlijk. En nu ineens dus wel.. je wordt gemist. De droom was een vreemde gewaarwording. Ik droomde dat Michel tegen Demian zei ‘hij is altijd bij ons’ en zelf val ik in een soort draaiende koprol. Ken je dat gevoel dat je ‘valt’ in je slaap? Zoiets maar dan leek het alsof ik een paar salto’s achter elkaar maakte in mijn onder bewust zijn. Niet helemaal duidelijk of ik nu wakker werd of nog sliep maar toen zag ik je op/in mijn gesloten oogleden: onze Alex*. Ik voelde je ZO dichtbij. Omdat ik dat ook wel een beetje griezelig vind, was ik daarna klaar wakker. Mijn hart bonsde, maar toch voelde ik me ook vreemd gekoesterd. Alsof je echt over ons waakt. ‘Ik hou van je’ fluisterde ik toen en probeerde weer verder te slapen…

Je tweede Engelenverjaardag is alweer voorbij. En eerlijk gezegd is het ook een beetje langs me heen gegaan. Je kleine broertje Brian is de dag ervoor geboren en we lagen nog in het ziekenhuis. Ik heb foto’s meegenomen, een kaarsje, een boompje, een ster en een olifantje en die staan op het kastje naast mijn bed. We gaan zo op in Brian en de nasleep van de zware keizersnee dat er weinig tijd is voor wat anders. Demian is ook gewoon naar school gegaan, om zijn ritme er in te houden en verder bezoek mag ook pas om half 4 komen. Het is heel gek om in het ziekenhuis te liggen precies twee jaar later. Nu dan wel met een levend bundeltje geluk, toen trots en verliefd, maar compleet verslagen. Die herinneringen en wisselende emoties maken het zwaar, maar toch overheerst de blijdschap van een nieuw kind. De familie komt en zij hebben mooie ontroerende cadeautjes. Ook veel vrienden laten wat van zich horen: ze zijn je niet vergeten! We eten een taart in de vorm van een ster. Er staat op: 2 beautiful for earth. En dat is eigenlijk ook best gek, want is Brian dan niet mooi genoeg? Hij lijkt namelijk ook echt wel op je. Ik merk gelijk dat er wéér een verandering in beleving en rouw plaats vindt. Ik heb nu 3 kinderen, en daar zal ik mijn liefde over moeten verdelen. Geen van allen mag te kort komen en dat is een zware taak. Sommige dingen vallen namelijk even niet te combineren. Brian is op die dag even mijn eerste prioriteit. ‘s Nachts daarentegen komt het alsnog binnen. Ik huil de ogen uit mijn hoofd omdat ik weer op deze datum in het ziekenhuis lig. Gelukkig wel in een andere kamer, met een boom op de muur. De boom die ik nooit heb willen planten…

En nu is het alweer kerstavond en voel ik me weer verdrietig. Ik mis jou gewoon. Ik voel me hierdoor ‘Rupsje nooit genoeg’. Met een prachtige zoon in mijn armen, toch niet tevreden zijn met wat je hebt. Ik had jou namelijk ook nog zoooo graag er bij willen hebben. Mijn 3 mannen. Ben ik dan verwend? Zal dat gevoel ooit verdwijnen? Mijn wens was 3 levende kindjes, maar al heb ik er 4 of 5, ze zijn geen van allen jou. Hoe jij als tweejarig ventje had geweest zal ik nooit weten. En dan kijk ik naar Brian en dan ben ik zo nieuwsgierig naar hoe hij wordt, maar ik wil ook dat hij nog eeuwig klein blijft, zodat ik er extra van kan genieten. De tijd gaat veel te hard, nu al.. Twee uur, twee dagen, twee maanden, twee jaar, alles veranderd steeds. Twee kerstdagen voor de boeg waarin ik me onwerkelijk voel. Ik weet dat je er bij hoort, maar soms is het niet genoeg. Soms zijn al die sterren, kaarsjes, lichtjes, bomen en olifantjes niet genoeg. Soms zijn al die bijzaken niet genoeg. Dan wil ik maar één ding: kerst met mijn 4 mannen…

Advertisements

2 thoughts on “Kerstwens

  1. Meryll

    Wat een rare tijd is het nu dan he. Zo lang uitgekeken naar jullie kleine jongen en nu is hij er! Ons regenboogje is nu 8 weken, maar we missen Steffen meer dan ooit. Ik voel me verrijkt maar nog meer incompleet dan ooit.
    Geniet maar lekker van elkaar, met een lach en een traan! Liefs en een knuffel!

    Liked by 1 person

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s