December to remember

Wat een moeilijke maand is dit toch. Het is ook heel verwarrend. Ik voel een intens verdriet en gemis, maar ik voel ook zo veel blijdschap en geluk. Het lastige is dat een mens denk ik veel beter met positieve emoties om kan gaan dan met negatieve. Het vrolijke krijgt dus al gauw voorrang en de overhand, zeker door de energie van Demian. Dat is denk ik veerkracht en leven, maar.. dat verdriet zweert dan toch onder je huid. Het zit er, het is er. Je kunt er niet om heen. Dat is dus zo verwarrend, dat je die dingen tegelijk kunt voelen. En nee, ik wil het verdriet niet, maar je kunt het niet negeren. Het komt er toch wel uit, door vermoeidheid of doordat iemand iets zegt of doet. Om daar meer bestand tegen te zijn, zoek ik het zelf op. Dan kan ik gecontroleerd mijn verdriet beleven en ondergaan, zonder dat het me overvalt. Waarom ik het wil controleren, daar heb ik nog geen antwoord op, maar het helpt me dus wel als ik er niet mee overrompelt wordt. Mijn emmertje tijdig legen en opzoek naar herkenning. Zo luister ik bepaalde muziek, kijk ik express naar zijn foto’s en heb ik naar een heftige film zitten kijken die over babysterfte gaat ‘The other woman’. Hierdoor kan ik me uiten, kan ik huilen, kan mijn verdriet dat zo diep zit er uit. Want het moet eruit… Het is een moeilijke tijd. Zo dubbel, zo tegenstrijdig. Ik hou van december, de Sint, Kerst… Ik hou van Alex*, dat hij de 19e geboren is.. maar ik voel me ook machteloos, want ik kan er niks mee. Hij is er niet en al die dagen mis ik hem zo verschrikkelijk. Telkens zie ik de schaduw van een ventje dat er ook bij had moeten zijn. Wat het nog zoveel mooier had gemaakt…

Wereldlichtjesdag dag is ook weer geweest en dan zie ik ook dat ik niet de enige ben die zich nu zo voelt, maar dat maakt het nog zwaarder eigenlijk. Zoveel pijn bij mensen in deze maand, zoveel dierbaren die worden gemist..

Wij proberen Alex* er bij te betrekken. Er staat weer een prachtige mooie kerstboom versierd, waar hij helemaal in opgenomen is. Samen hebben we zijn ster als 1e erin gehangen en kusten elkaar daarna. Het doet verrekte pijn nog steeds. Terwijl het ook dus juist zo’n mooie tijd is. Ik vind mezelf echt wel sterk, maar het is gewoon niet te begrijpen. Het gemis en hoe het had moeten zijn. Maar ook de blijheid van deze tijd. Kerstliedjes, ik hou er van en ik vervloek ze. Ik weet me geen raad met de tegenstrijdigheid. Het liefst ontloop ik het, van mij had die boom in eerste instantie niet gehoeven. ‘Ben je nu toch blij dat ie er staat?’ Vraagt mies. Ja en nee… het moet.. dat weet ik ook wel, het leven gaat door. Maar het besef dat voor altijd alles anders is dringt dan ineens weer zo genadeloos binnen. Mijn ster, mijn engel. Die vervloekte rode kerstboom die we twee jaar geleden hadden staan komt dan ook weer voorbij in een flashback. De ornamenten die er nu in hangen en waar we troost uithalen, maar wat eigenlijk ook niets veranderd. Ook dat is hard. Wat ik ook doe, prettig voelt het nooit meer.

En toch… kerst… ik hou er van, we maken er het beste van. Vaak weet ik niet eens hoe; lachen, huilen, doorgaan, vallen en weer opstaan. Het moet. Een hele zware tijd. Wat ik ook enorm moeilijk blijf vinden is dat ik gewoon niet weet hoe ik het in moet vullen. Dat geworstel met denken, voelen, weten en geloven. Waar doe ik goed aan? Is hij er? Ziet hij ons? Heeft het zin wat ik doe? Michel zegt dat het belangrijkste is dat wat we doen, dat het ons troost geeft. En ja dat is waar, maar zo’n kerstboom bijvoorbeeld, geeft plezier, maar ook verdriet. Ik zal moeten accepteren dat het met elkaar verweven zal blijven. Dat ik moet leren dat ik oog blijf houden voor beide emoties. Het moet allebei de ruimte krijgen, maar ja hoe doe je dat precies?… dan jank ik maar weer een potje bij een liedje of een foto en dan voel ik mijn ventje wel heel dichtbij. Mijn liefde voor hem is namelijk voor eeuwig en daar kun je niet om heen… of hij me nou wel of niet ziet…

Zul je daar kerst vieren?

Met engeltjes de hemel versieren?

Zul je over ons waken?

Met lichtjes warmte maken?

Zul je ons beschermen en behoeden?

Met donsjes zorgen voor het goede?

Zul je Liefde over aarde ontplooien?

Met veertjes en sterrenstof strooien?

Ja ik moet dat geloven,

Want dat is wat de feestdagen beloven…

Ja,

Ja ik voel dat,

Want jij bent mijn allermooiste schat…

Peace and Love for everyone!

Merry Everything and Happy Always!

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s