Kerstwens

Ach lieve man, je wordt zo gemist! Demian heeft het elke dag over je. Sinds jullie broertje Brian geboren is, lijkt hij pas echt te begrijpen dat jij er ook had moeten zijn. Het concept broertje krijgt nu invulling bij hem en hij begint te beseffen dat er iets niet klopt. We proberen het uit te leggen, Wat is dood? Waarom ben je dood? Waarom kom je niet terug? De slechte poppetjes in jouw lichaam hebben gewonnen… Demian wil dat de goede poppetjes hadden gewonnen. Hij benoemt dat we met zijn vijven zijn, maar kan niet begrijpen dat het nooit écht zo zal zijn. ‘Eindelijk is mijn broertje er! We moesten wel lang wachten.’ Hij vindt het mega spannend en ook een beetje eng. Zal hij nu wel blijven?

Ik heb vannacht over je gedroomd, ik denk door deze gesprekjes. Dat gebeurd echt zelden eigenlijk. En nu ineens dus wel.. je wordt gemist. De droom was een vreemde gewaarwording. Ik droomde dat Michel tegen Demian zei ‘hij is altijd bij ons’ en zelf val ik in een soort draaiende koprol. Ken je dat gevoel dat je ‘valt’ in je slaap? Zoiets maar dan leek het alsof ik een paar salto’s achter elkaar maakte in mijn onder bewust zijn. Niet helemaal duidelijk of ik nu wakker werd of nog sliep maar toen zag ik je op/in mijn gesloten oogleden: onze Alex*. Ik voelde je ZO dichtbij. Omdat ik dat ook wel een beetje griezelig vind, was ik daarna klaar wakker. Mijn hart bonsde, maar toch voelde ik me ook vreemd gekoesterd. Alsof je echt over ons waakt. ‘Ik hou van je’ fluisterde ik toen en probeerde weer verder te slapen…

Je tweede Engelenverjaardag is alweer voorbij. En eerlijk gezegd is het ook een beetje langs me heen gegaan. Je kleine broertje Brian is de dag ervoor geboren en we lagen nog in het ziekenhuis. Ik heb foto’s meegenomen, een kaarsje, een boompje, een ster en een olifantje en die staan op het kastje naast mijn bed. We gaan zo op in Brian en de nasleep van de zware keizersnee dat er weinig tijd is voor wat anders. Demian is ook gewoon naar school gegaan, om zijn ritme er in te houden en verder bezoek mag ook pas om half 4 komen. Het is heel gek om in het ziekenhuis te liggen precies twee jaar later. Nu dan wel met een levend bundeltje geluk, toen trots en verliefd, maar compleet verslagen. Die herinneringen en wisselende emoties maken het zwaar, maar toch overheerst de blijdschap van een nieuw kind. De familie komt en zij hebben mooie ontroerende cadeautjes. Ook veel vrienden laten wat van zich horen: ze zijn je niet vergeten! We eten een taart in de vorm van een ster. Er staat op: 2 beautiful for earth. En dat is eigenlijk ook best gek, want is Brian dan niet mooi genoeg? Hij lijkt namelijk ook echt wel op je. Ik merk gelijk dat er wéér een verandering in beleving en rouw plaats vindt. Ik heb nu 3 kinderen, en daar zal ik mijn liefde over moeten verdelen. Geen van allen mag te kort komen en dat is een zware taak. Sommige dingen vallen namelijk even niet te combineren. Brian is op die dag even mijn eerste prioriteit. ‘s Nachts daarentegen komt het alsnog binnen. Ik huil de ogen uit mijn hoofd omdat ik weer op deze datum in het ziekenhuis lig. Gelukkig wel in een andere kamer, met een boom op de muur. De boom die ik nooit heb willen planten…

En nu is het alweer kerstavond en voel ik me weer verdrietig. Ik mis jou gewoon. Ik voel me hierdoor ‘Rupsje nooit genoeg’. Met een prachtige zoon in mijn armen, toch niet tevreden zijn met wat je hebt. Ik had jou namelijk ook nog zoooo graag er bij willen hebben. Mijn 3 mannen. Ben ik dan verwend? Zal dat gevoel ooit verdwijnen? Mijn wens was 3 levende kindjes, maar al heb ik er 4 of 5, ze zijn geen van allen jou. Hoe jij als tweejarig ventje had geweest zal ik nooit weten. En dan kijk ik naar Brian en dan ben ik zo nieuwsgierig naar hoe hij wordt, maar ik wil ook dat hij nog eeuwig klein blijft, zodat ik er extra van kan genieten. De tijd gaat veel te hard, nu al.. Twee uur, twee dagen, twee maanden, twee jaar, alles veranderd steeds. Twee kerstdagen voor de boeg waarin ik me onwerkelijk voel. Ik weet dat je er bij hoort, maar soms is het niet genoeg. Soms zijn al die sterren, kaarsjes, lichtjes, bomen en olifantjes niet genoeg. Soms zijn al die bijzaken niet genoeg. Dan wil ik maar één ding: kerst met mijn 4 mannen…

Advertisements

December to remember

Wat een moeilijke maand is dit toch. Het is ook heel verwarrend. Ik voel een intens verdriet en gemis, maar ik voel ook zo veel blijdschap en geluk. Het lastige is dat een mens denk ik veel beter met positieve emoties om kan gaan dan met negatieve. Het vrolijke krijgt dus al gauw voorrang en de overhand, zeker door de energie van Demian. Dat is denk ik veerkracht en leven, maar.. dat verdriet zweert dan toch onder je huid. Het zit er, het is er. Je kunt er niet om heen. Dat is dus zo verwarrend, dat je die dingen tegelijk kunt voelen. En nee, ik wil het verdriet niet, maar je kunt het niet negeren. Het komt er toch wel uit, door vermoeidheid of doordat iemand iets zegt of doet. Om daar meer bestand tegen te zijn, zoek ik het zelf op. Dan kan ik gecontroleerd mijn verdriet beleven en ondergaan, zonder dat het me overvalt. Waarom ik het wil controleren, daar heb ik nog geen antwoord op, maar het helpt me dus wel als ik er niet mee overrompelt wordt. Mijn emmertje tijdig legen en opzoek naar herkenning. Zo luister ik bepaalde muziek, kijk ik express naar zijn foto’s en heb ik naar een heftige film zitten kijken die over babysterfte gaat ‘The other woman’. Hierdoor kan ik me uiten, kan ik huilen, kan mijn verdriet dat zo diep zit er uit. Want het moet eruit… Het is een moeilijke tijd. Zo dubbel, zo tegenstrijdig. Ik hou van december, de Sint, Kerst… Ik hou van Alex*, dat hij de 19e geboren is.. maar ik voel me ook machteloos, want ik kan er niks mee. Hij is er niet en al die dagen mis ik hem zo verschrikkelijk. Telkens zie ik de schaduw van een ventje dat er ook bij had moeten zijn. Wat het nog zoveel mooier had gemaakt…

Wereldlichtjesdag dag is ook weer geweest en dan zie ik ook dat ik niet de enige ben die zich nu zo voelt, maar dat maakt het nog zwaarder eigenlijk. Zoveel pijn bij mensen in deze maand, zoveel dierbaren die worden gemist..

Wij proberen Alex* er bij te betrekken. Er staat weer een prachtige mooie kerstboom versierd, waar hij helemaal in opgenomen is. Samen hebben we zijn ster als 1e erin gehangen en kusten elkaar daarna. Het doet verrekte pijn nog steeds. Terwijl het ook dus juist zo’n mooie tijd is. Ik vind mezelf echt wel sterk, maar het is gewoon niet te begrijpen. Het gemis en hoe het had moeten zijn. Maar ook de blijheid van deze tijd. Kerstliedjes, ik hou er van en ik vervloek ze. Ik weet me geen raad met de tegenstrijdigheid. Het liefst ontloop ik het, van mij had die boom in eerste instantie niet gehoeven. ‘Ben je nu toch blij dat ie er staat?’ Vraagt mies. Ja en nee… het moet.. dat weet ik ook wel, het leven gaat door. Maar het besef dat voor altijd alles anders is dringt dan ineens weer zo genadeloos binnen. Mijn ster, mijn engel. Die vervloekte rode kerstboom die we twee jaar geleden hadden staan komt dan ook weer voorbij in een flashback. De ornamenten die er nu in hangen en waar we troost uithalen, maar wat eigenlijk ook niets veranderd. Ook dat is hard. Wat ik ook doe, prettig voelt het nooit meer.

En toch… kerst… ik hou er van, we maken er het beste van. Vaak weet ik niet eens hoe; lachen, huilen, doorgaan, vallen en weer opstaan. Het moet. Een hele zware tijd. Wat ik ook enorm moeilijk blijf vinden is dat ik gewoon niet weet hoe ik het in moet vullen. Dat geworstel met denken, voelen, weten en geloven. Waar doe ik goed aan? Is hij er? Ziet hij ons? Heeft het zin wat ik doe? Michel zegt dat het belangrijkste is dat wat we doen, dat het ons troost geeft. En ja dat is waar, maar zo’n kerstboom bijvoorbeeld, geeft plezier, maar ook verdriet. Ik zal moeten accepteren dat het met elkaar verweven zal blijven. Dat ik moet leren dat ik oog blijf houden voor beide emoties. Het moet allebei de ruimte krijgen, maar ja hoe doe je dat precies?… dan jank ik maar weer een potje bij een liedje of een foto en dan voel ik mijn ventje wel heel dichtbij. Mijn liefde voor hem is namelijk voor eeuwig en daar kun je niet om heen… of hij me nou wel of niet ziet…

Zul je daar kerst vieren?

Met engeltjes de hemel versieren?

Zul je over ons waken?

Met lichtjes warmte maken?

Zul je ons beschermen en behoeden?

Met donsjes zorgen voor het goede?

Zul je Liefde over aarde ontplooien?

Met veertjes en sterrenstof strooien?

Ja ik moet dat geloven,

Want dat is wat de feestdagen beloven…

Ja,

Ja ik voel dat,

Want jij bent mijn allermooiste schat…

Peace and Love for everyone!

Merry Everything and Happy Always!