Laatste loodjes

Man man man, wat heb ik dit onderschat. Ik wist dat het zwaar zou worden, maar zó zwaar? Het is denk ik ook met geen pen te beschrijven hóe zwaar. Nou kan ik natuurlijk een poging doen, maar ik ben bang dat het dan één groot klaag verhaal wordt. Een opsomming van waar ik allemaal last van heb, lichamelijk en psychisch, en wat schiet ik daar uiteindelijk mee op? Een stukje begrip/erkenning? Een stukje medeleven/medelijden? Het is juist iets wat ik helemaal niet wil krijgen. Ik wil me niet ‘zwak’ voelen, ik wil niet klagen, ik wil zo graag sterk zijn….. een sterke moeder/vrouw. En buiten dat, Sterrenbaby moet Sterrenbaby, voor Alex* blijven.

Ik mág dan ook niet zeuren, ik ben immers weer wonderlijk zwanger en we hebben er zelf voor gekozen. En zo veroorzaak ik weer een belachelijk hoge lat voor mezelf. Streng zijn voor mezelf en bang voor wat anderen van me denken, alsof ik van twee jaar therapie amper wat geleerd heb… hopeloos geval..

Dus bij deze: toch een ‘klaag’-blog. Ik ben het aan mezelf verplicht. Erkennen aan mezelf dat ik het zwaar heb, hulp dúrven vragen, inzien dat deze zwangerschap niet los te koppelen is van Alex* en vooral me even niets aantrekken van wat anderen er van vinden. Gewoon ff schrijven, opluchten en hopelijk daarna een stukje loslaten. Want ja, ik ben zwanger en zeer zeker gezegend, maar het is écht géén doen meer…

De blijdschap van de zwangerschapstest verdween al gauw. Constant is angst een leidraad. Bang voor een miskraam (terwijl ik die nog nooit heb gehad), bang voor bewegen, bang voor onder-bewegen, bang voor eten, bang voor niet eten, bang voor suikerwaardes, bang voor de tuin (katten), bang voor de toekomst, bang voor het verleden..

Kort daarop volgde de misselijkheid en het veelvuldig overgeven. Het zelfde riedeltje: bang voor eten, bang voor niet eten, bang voor drinken, bang voor niet drinken, bang voor uitdroging, bang voor mijn werk, bang voor mijn gezin, bang voor afspraken..

Weken vertoefde ik op de bank, in bed en bij de wc. Kilo’s vlogen eraf. Ik kon niet werken, ik kon niet voor Demian zorgen, ik kon niets in het huishouden en ik kon nergens aan mee doen. Ik miste enorm veel belangrijke en leuke dingen, waaronder de bruiloft van mijn beste vriendin waarvoor ik eigenlijk getuige was. Constant geteisterd door verdriet, schuldgevoel en het gevoel van falen. Waarom kan mijn lichaam dit niet? Waarom ben ik niet sterker? Waarom is spugen zo’n fobie voor mij? Waarom moet ik anderen en mezelf teleurstellen? Er is zo weinig over zwangerschapsmisselijkheid bekend en de ernstige vorm is ook vrij zeldzaam. Snel wordt je gezien als aansteller. Alleen bij de lotgenotengroep van Hyperemesis Gravidarum vond ik de erkenning. Daar voelde ik me minder ‘zwak’, hoewel daar dames zitten die het nog veel erger hadden dan ik! Ik had zoals genoemd de ‘droge’ variant: waarbij het spugen met behulp van medicijnen binnen de perken blijft, maar de constant aanhoudende alles verwoestende misselijkheid je dag en je nacht bepaald. Alle prikkels zijn te veel: geuren, geluid, licht, beweging, mensen… Ik kon vaak alleen maar liggen, zelfs tv kijken of praten was te heftig. Liggen en wachten, wachten tot het over zou gaan. Michel werd verbannen naar zolder (tot op de dag van vandaag), ik kon hem niet om me heen verdragen. De hulptroepen werden veelvuldig ingeschakeld, oppas, boodschappen, een peptalk. Die praktische hulp is uiteraard een godsgeschenk, maar het vechten doe ik alleen. Ik moet het doen, ik moet het doen met dit lichaam, ik ben aan het overleven. Elke ochtend weer de vraag, hoe kom ik deze dag door? Bijna moest ik opgenomen worden toen ik op het eind van het ergste geveld werd door de griep. Mijn laatste beetje lichamelijke kracht werd uit me gezogen en daarmee ook mijn psychische gesteldheid…

Rond de 4e maand werd het beter, de ergste misselijkheid verdween en spugen hoefde ik op een gegeven moment niet meer. Ik mag echt van geluk spreken, want sommige vrouwen houden het 9 maanden lang! Toch eet ik nooit lekker. Ook ging ik ons kindje voelen wat enigszins geruststelde. Toch vraag ik mezelf ook vaak af bij deze druktemaker, heb je het daarbinnen nog wel naar je zin? Ik stond vanaf het begin al om de 14 dagen onder controle bij de gynaecoloog. Met ons kindje ging het allemaal goed, maar elke keer was het weer spannend… elke keer dat ziekenhuis, de herinneringen. Voor de afwisseling mocht ik ook af en toe bij de verloskundige terecht, voor mijn gevoel was de zwangerschap dan iets ‘normaler’. Na de 20 weken echo was ik zeker wel opgelucht, maar lichamelijk was ik een wrak en psychisch bleef ik strijden. De gyn maakte zich daarover ook wel zorgen en drong erop aan om het met mijn huisarts te bespreken. Ik wist ook wel dat ik het niet alleen kon, maar ik wist ook waarom ik zo was. Zwanger zijn is gewoon niets voor mij. Ik ben er denk ik te (hoog)gevoelig voor. De hormonen hebben een greep op me dat ik niet kan uitleggen. Ik zie ze als groene monstertjes die bezit nemen van elke cel in mijn lichaam en alles op zn kop zetten. Ik ben mezelf niet. Ik krijg hele depressieve gevoelens als ik zwanger ben (bij Demian en Alex* had ik dit ook), deze keer natuurlijk nog meer versterkt door de leidraad: angst. Want ook al zijn alle echo’s goed, de angst blijft. Bij Alex* was immers ook altijd alles goed..

De huisarts zette er spoed achter, ik werd naar GGZ Rivierduinen gestuurd. Oh wat voelde ik me daar rot over, dat is toch alleen voor gekke mensen? Maar de diagnose ‘depressie’ die ik later op mijn medicijn-uitdraai van de apotheek zag staan, loog er niet om. Ook over pre-natale depressie is weinig bekend. Het is soort van een taboe, zeker als je enigste wens is om zwanger te zijn. Maar ik kan er niets aan doen, het neemt me helemaal over, net zoals dat werkelijk iedereen een burn-out kan krijgen. Ja iedereen.. Het overvalt je. En vechten doe ik, maar met harde hand. Constant bedenken hoe graag anderen in mijn schoenen zouden willen staan. Feit is: ik wil moeder zijn, ik wil kinderen, maar zwanger? Nee doe maar niet. En wat een schuldgevoel dat geeft?! Onnoembaar.. Vicieuze cirkels…

Bij GGZ kreeg ik erkenning en ‘goedkeuring’, “mevrouw dit is een normale reactie op een abnormale situatie, u bent uw kind verloren”. De psycholoog was niet erg onder de indruk van mijn gesteldheid, hij begreep het volkomen, was reëel en nuchter. Empatisch zelfs, en dat van een man.. Hij opperde nog wel medicijnen, maar al snel besefte hij ook dat hij mij daar niet aan kreeg. Ik durfde al amper de anti-misselijkheids-medicijnen te gebruiken, een paracetamol of Valeriaan ook niet, laat staan antidepressiva. Nee hoor, ik doe het zelf wel, ik ga mijn kind niet in gevaar brengen. Alles voor de gezondheid van mijn kind, maar nu moest ik dus ook echt zorgen dat de stress binnen de grenzen bleef. Ik werd doorgestuurd naar mijn vorige psycholoog, de rouwtherapeut. In eerste instantie wilde ik dat niet, omdat dat van Alex* was, maar ik kon er toch niet omheen dat dit kindje niet los van Alex* te zien was. De trauma’s, de herinneringen, de beelden, de angsten, het schuldgevoel, de tijd. Zeker toen bekend werd dat we weer een zoon verwachtte leek ik constant overmand door dejavu’s.

Therapie, controles, afleiding door Demian en de intentie om mijn werk weer op te pakken maakte me iets sterker.. Maar al gauw kwam ik tot de conclusie dat het niet zo zou gaan als bij de vorige twee zwangerschappen. De depressieve gevoelens verdwenen namelijk nauwelijks, de psychische klachten hielden aan, de misselijkheid bleef op de achtergrond en mijn lichaam faalde. Door het langdurige liggen naast de spuugbak had ik geen spieren en conditie meer over. Mijn buik groeide en groeide, zat al gigantisch in de weg en beperkte me. Harde buiken, slecht slapen, bekkenpijn en buiten adem. Inspannen was een opgave. Man wat baalde ik, ik leek wel 80 jaar!!! Een derde zwangerschap, een aanslag, zegt ook de gyn. Uiteraard onder grote begeleiding van mijn psychische gesteldheid.

Ik begon te beseffen, na vier weken proberen op te bouwen, dat werken er niet meer in ging zitten. Ik had te veel pijn en te veel stress om mensen te kunnen helpen. Hoe moest ik mijn werk dat vertellen? De angst voor het verliezen van mijn baan, net als bij Alex*, voerde de boventoon. Toch kon ik niet anders en ging huilend het gesprek aan. Het gevoel van falen zoooo voelbaar. Waarom was ik niet sterker? Waarom kon ik niet leuk zwanger zijn? Godzijdank waren mijn werkgevers lief, steunend en begripvol. Daar kon ik weer even op vooruit. Ook de mijlpaal van levensvatbaarheid gaf me een boost, we waren over de helft! Samen met mijn therapeut werkend aan mijn karaktereigenschappen en valkuilen, ook weer EMDR.. knokken doe ik!

En toen.. toen gingen de bladeren vallen… Slapen werd een nog groter drama, bewegen werd een hel en mijn psychische kracht nam weer af. Paniekaanvallen en het naderende seizoen van Alex*. Vanaf oktober vecht ik elke dag, vooral tegen mezelf, soms tegen anderen. Soms teleurstelling in mijn omgeving en onbegrip van buitenaf, maar ik ben vooral zelf mijn ergste vijand.

Buiten de onbeschrijfelijk angst om dit kindje te verliezen heb ik vooral moeite met mezelf. Ik kan als ik zwanger ben niet met mezelf door één deur. Ik ben namelijk niet mezelf en ik kan daar niet mee omgaan. Ik vind het vreselijk om depressief te zijn, terwijl zwanger zijn een geschenk is. Ik vind het vreselijk dat ik zwanger zijn zo stom vind. Het zegt absoluut echt niets over de liefde voor mijn kinderen en de dankbaarheid die ik ervaar, maar niet op een roze wolk kunnen zitten vind ik zo erg! Waarom kan ik dat niet? Het schuldgevoel naar mijn kinderen en naar ouders die ongewenst kinderloos zijn is een helse emotie. Ik straf mezelf ervoor, wat de gevoelens natuurlijk niet wegneemt. Ik voel het nou eenmaal zo. Zwangerschap is niet leuk als je niet de vrouw bent die je normaal bent en wilt zijn. Het is niet leuk als je lichaam constant faalt, het is niet leuk als je geen deel kan uitmaken van de maatschappij. En ja ik weet het, het is tijdelijk en het is het allemaal waard, maar dáár zit de kink in de kabel. Ik wéét dat niet (meer). Ik ben niet onbezorgd en onbevangen. De angst om dit kind te verliezen, om het allemaal voor niets te moeten doorstaan zorgt ervoor dat ik niet kan relativeren. Er is maar één ding dat ik wil en dat is mijn kind in mijn armen (niet in mijn buik). Het vertrouwen in mijn lichaam is 1%. Het gaat goed, totdat het niet meer goed met hem gaat, net als bij Alex*. Ik ben bang dat ik, ondanks dat mijn gevoel nu wel goed zit, op een dag te horen krijg “mevrouw hij doet het niet meer”… ik ben bang dat de aarde onder mijn voeten vandaan wordt geslagen. Ik wíl dat niet nog een keer meemaken, dat overleef ik niet. Een vriend zei aan het begin ‘wat dapper dat jullie het weer proberen’, ik reageerde destijds een beetje geïrriteerd ‘ja natuurlijk, de kinderwens is niet verdwenen’. Nu pas begrijp ik wat hij bedoelde, alsof hij voorzag wat een impact het verlies van Alex* achter gelaten heeft. Het is een onuitwisbaar trauma, iets wat zoveel stempels heeft op deze zwangerschap, dat het gewoon haast geen doen is…

Pas als ik mijn zoon in mijn armen heb en die vervloekte zwangerschap de baas ben zal ik mijn kracht hervinden. Tot die tijd moet ik roeien met de riemen die ik heb: slapeloosheid, bekkeninstabiliteit, lichte zwangerschapdiabetes en angst..

Al 7 maanden probeer ik me erbij neer te leggen dat zwanger zijn mijn ding niet is, ben ik aan het vechten om mezelf te accepteren, maar jeetje wat is en blijft dat moeilijk zeg!!

Ik wil mijn kind, ik wil moeder, echtgenoot, zus, dochter, vriendin en fysio zijn. Ik wil niets meer missen, ik wil ik wil ik wil, ik wil zoveel. Maar het gaat niet. Deze zwangerschap is de enige taak die ik nu moet volbrengen. Een eenzame weg, want ik moet het doen. Hoe behulpzaam en lief iedereen ook is, hoe positief en hoe optimistisch, niemand kan mijn angst wegnemen. Het zit er, onterecht misschien, maar net als ‘hoop’ (soms tegen beter weten in), is het een hardnekkig oergevoel. Zelfs toen Alex* al een paar uur dood was had ik de hoop dat hij wakker zou worden. Zelfs als ik met eigen ogen zie dat de CTG goed is heb ik de angst dat het apparaat zich vergist. Ik moet er doorheen. Niet dat ik een keus heb, maar vaak schreeuwt mijn wanhoop en depressie ‘hoe dan?!’.

Het ziekenhuis heeft me vandaag op mijn hart gedrukt dat ik het goed doe, dat ik een sterke mama ben en dat ik hulp móet vragen (al is het ‘s nachts) Maar, ik wil niemand tot last zijn, ik voel me een klein meisje, ik voel me slap en hulp vragen vind ik zo gigantisch moeilijk! Daarom heb ik dit verhaal geschreven. Niet om ahhh en ohhh berichtjes, maar omdat ik lief moet zijn voor mezelf en omdat schrijven mijn uitlaatklep is (maar niet meer durfde). En ik doe het goed, ik ben sterk, dit ís geen doen.. ik ben op, uitgeput: accepteren..

Ik ben altijd bang voor zelfmedelijden, dat is een kenmerk waarvan ik denk dat het in me zit, maar mijn therapeut heeft me verteld dat ik juist het tegenovergestelde in me heb. Een veerkracht, doorzettingsvermogen en een soort te streng zelfbeleid. Het houdt me weliswaar op de been, maar er moet ook nog iets van me over zijn als onze zoon er eenmaal is. Ik kan mezelf niet blijven pushen, ik kan het niet alleen. Deze laatste weken is het zaak dat ik voor mezelf en mijn zoon zorg, want niets is belangrijker dan onze lichamelijke en psychische gezondheid…

De laatste loodjes wegen het zwaarst en het is tijd dat ik me daar aan overgeef….

“It always seems impossible untill it is done”

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s