Het ziekenhuis

We lopen een kamertje in, er staan olifanten op de muur. Hoe bestaat toch zoiets? Het is al een aantal weken verder en we krijgen een gesprek over alles wat er is gebeurd. De twee vrouwelijke kinderartsen zijn aangedaan, verdrietig? emotioneel? Ze hebben dit ook niet gewild en het zware gesprek, het hoe en waarom, willen ze denk ik liever ook niet voeren. Wij ook niet, maar antwoorden willen we toch, antwoorden die we niet gaan krijgen…

Ik loop de verpleegkundige achterna een kamer in. Er staat een boom op de muur geschilderd. Een levensboom. Hoe bestaat het toch? Nog een aantal weken en ik ga bevallen. Ik heb aangegeven meer controles te willen hebben. Ik wil me gerustgesteld voelen. Het is één van dezelfde verpleegkundige als toen. Ze kijkt me medelevend en begripvol aan. Ze heeft rekening met me gehouden door een andere kamer dan destijds te nemen. Zoieso zijn alle kamers opgeknapt. Het oude gele is vervangen door fris wit. In de hoek staat zo’n plastic wiegje, wel nog met bekend geel dekentje. Mijn mantra: “het doet geen pijn, het doet geen pijn, Demian heeft ook daarin geleden, positief denken!” Maar natuurlijk doet het wél pijn.. ..Alex* lag er levenloos in… 
Schichtig kijk ik de kamer verder rond en neem het in me op. Het onheilapparaat, check! Hard ziekenhuisbed, check! Nachtkastje, check! Gastenstoelen, check! De zelfde verpleegkundige, check! Ze legt me aan de blauwe band en we praten. Gelijk hoor ik de regelmatige, luide hartslagen van het drukke kindje in mijn buik. Oei, wat confronterend!! Het is zo raar… Vijf jaar geleden moest ik bij Demian ook een keertje aan de band door een te hoge bloeddruk en wat middenrif klachten (kan duiden op zwangerschapsvergiftiging). Maar bij Alex* aan de ctg kon ik me helemaal niet herinneren hoe dat toen geklonken had. Ik was in de veronderstelling dat het bij Alex* goed zat. Maar nu ik dít hoor, zo krachtig en consequent, het zat bij Alex* al niet meer goed… heftig.. En deze.., deze doet het perfect! Het bonst, het beweegt, het gevoel is goed. Ik wil zeggen ‘zet maar uit, ik heb het al gehoord’, maar ik weet dat nu mijn trauma spreekt. Ik wil hier niet zijn, ik wil niet dat de kans bestaat dat de verloskundige zo binnen komt en me vraagt of ik toch nog even op mijn zij wil gaan liggen omdat het toch nog niet helemaal goed is…

‘Hoelang zijn we hier nu al mam? Ik moet plassen’ Ik dacht dat het goed was, maar nadat ze binnen was gekomen en het langer ging duren was mijn geruste gevoel toch weer verdwenen. Voelde ik hem nou wel of niet? Het duurde nu toch wel érg lang. De gynaecoloog wordt erbij gehaald. Het echo apparaat er ook bij. Weer plassen. ‘Ga je man maar even bellen’. Een opbouwende spanning, “het is toch mis, mijn slechte gevoel is toch terecht..” ‘We gaan hem halen’. Ik wil het niet, ik wil geen keizersnee, ik wil een gezond kindje vasthouden op mijn borst, net als toen bij Demian. Maar ik héb niets te willen, het moet gebeuren. Één ding is zeker, we worden weer ouders en die helse zwangerschap is voorbij! “Ojee, de camera, kleertjes, een laatste buikfoto! Mijn buik, neem een foto!!!!”

Ik pak mijn boek, maar ik kan me niet concentreren. Ik blijf de kamer rondkijken, flashbacks op mijn netvlies. Ik probeer te focussen op de levensboom op de muur, maar gedachtes en emoties overspoelen me. Hij is bij me, maar wat is dit moeilijk!! Wat is dit zwaar! Weten jullie wel hoe zwaar?! Zie mij! Herbeleven telkens weer…… Drie kwartier gaan toch snel, ik heb een afleidings-emotie-manoeuvre gevonden. Ik ben verdrietig en teleurgesteld om andere (bij)zaken, maar het gestage gebonk op de achtergrond kalmeert tegelijk ook. Toch komen de tranen, nét als de lieve verpleegkundige weer binnen komt gevolgd door de verloskundige. Alles is goed, ik kan gaan, volgende week weer opnieuw, maar voor nu vlucht ik dat helse ziekenhuis snel uit!! Te veel herinneringen, te veel beelden… Schuldgevoel. Het lijkt alsof ik Alex* geen kans heb gegeven. Hoe gelukkig, blij en dankbaar ik nu ook ben, het verdriet van zijn afwezigheid en de pijn van de manier waarop zal nooit verdwijnen… Ik besef na deze goede ctg dat het met Alex* misschien nooit goed is geweest, maar waarom? Dat antwoord zal ik nooit krijgen…

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s