Vol verwachting

Lieve Alex*

Als ik tegen jou praat, praat ik ook tegen ons ongeboren kind. Als ik tegen het kindje in mn buik praat, praat ik ook tegen jou. Dit kindje vervangt jou niet, maar het weeft zo door elkaar heen. De verschillende emoties en gedachtes lopen door elkaar heen. Het is verwarrend. Het blijft ook gewoon onwerkelijk dat ons kindje straks precies twee jaar na jouw geboorte en overlijden bij ons komt. De zelfde tijd, maar dan later. Alsof de plannen en ideeën die we met jou hadden twee jaar later alsnog worden voorgezet. We zijn daar mee gezegend, maar het vervult me ook steeds van een schuldgevoel. Hoe kun je nou ooit evenveel van drie hele bijzondere kinderen tegelijk houden? Mijn eerst geborene, die mij moeder maakte, mijn ster, die mij zoveel heeft geleerd én ons onverwachte regenboog wonder, dat we koesteren? Onze droom voelt nu soort van uitgesteld, maar komt uiteindelijk wel uit… dat voelt heel gek. We krijgen toch het ‘plaatje’, maar ondertussen missen we jou, maar we wéten ook niet eens precies wat we missen, want we kennen je niet goed. Zal ik dan straks alles gaan vergelijken? Me steeds bij de baby afvragen of jij ook zo was geweest? Ik probeer me dus heel erg vast te houden aan het beeld van drie verschillende kinderen. Allemaal uniek, allemaal hun eigen stempel. Op dit moment doe ik dat vooral nog steeds in materialen en symbolen. De babykamer hebben we weer opnieuw ingericht en Demian en Alex* hebben allebei hun sporen achter gelaten. De blauwe meubels van Demian, de grijze sterrengordijnen van Alex* en dan nu mintgroen voor de derde erbij. Een lekker bij elkaar geraapt zooitje en toch voor mij één compleet geheel. Demian ons zonnetje, hartje, (panda)beertje en dino. Alex* ons sterretje, veertje, olifantje en vlindertje. De baby ons wolkje, regenboogje, schaapje en pluisje. Allemaal heb ik ze hun eigen kenmerken en kleuren gegeven, zoals ze alledrie hun naam hebben gekregen/gaan krijgen. Drie kids, onderscheid, alledrie even belangrijk, alledrie even geliefd. Maar nooit hadden we ons dit bijzondere gezin zo voorgesteld en in de praktijk met straks maar twee kinderen in de hand, zal het denk ik moeilijk zijn om Alex* zijn speciale plekje te blijven geven. Omdat wij nu eenmaal leven en niet goed verbinding kunnen maken met iemand die er niet meer is. Niet dat we hem vergeten, maar het zal zeker wel een beetje op de achtergrond verdwijnen als we weer mogen proeven van geluk of toch niet? En die twijfels maken me verdrietig, want hoe hou ik hm levend? Het jongetje waar ik bijna niets van af weet, waar ik nauwelijks iets over kan vertellen, waar we niets nieuws mee beleven en ook geen nieuwe plannen meer voor maken. Dat gat gaat de baby namelijk nu toch weer vullen of niet? Ik voel me zo schuldig… ook over het feit dat we er bij de tweede zo ‘licht’ over dachten. Bij Demian hadden we de box met 4 maanden al staan, bij Alex* nog niet eens bij 8 maanden. We hadden nog geen geboortekaartje, het kamertje was nog niet helemaal af, de kleertjes nog niet allemaal gewassen en pas heel laat hadden we een naam. De tweede was toch minder spannend, minder nieuw, en meer vanzelfsprekend/gewoon, het komt wel.. En jeetje wat voel ik me daar nu schuldig over, ik was onbevangen ondanks mijn twijfels of stelden we uit omdat ik juist het gevoel had dat het niet klopte? Binden we niet goed omdat het niet goed zat of omdat dat zo gaat bij een tweede? En nu probeer ik dat dus wel weer goed te maken, niet meer uit te stellen. De box staat, de gordijnen hangen, begonnen met de kleertjes en hij heeft een naam. Dit kind voelt weer alsof het de eerste keer is dat we ouders worden. We zijn zo blij en we kijken er zo naar uit, en dat geeft een rotgevoel naar jou. Ik ben zo bang dat je kijkt en er van baalt dat we doorgaan met ons leven. Met de dooddoener ‘dat zou hij gewild hebben’ kan ik niets, want ik denk echt dat je liever bij ons had willen zijn. En wij hadden niets liever gewild dan jou bij ons te hebben gehad. Maar nu je broertje voor de deur staat, zal ik ook hem met liefde naar binnen moeten laten. Niet ten koste van jou, maar ter ere van het leven. Dat we toch weer geluk mogen gaan proeven. Dat onze wensen toch nog in vervulling mogen gaan… maar nooit nooit nooit vergeten dat jij deel uit maakt van mij en van ons gezin. In de boom, in ons huis, in mijn hart. En ik zal manieren blijven vinden om de liefde voor jou een plek te geven. Het zij in materiaal, het zij in woorden/schrijven, het zij in mijn doen en laten. Want jij hebt mij veranderd, mij zoveel gegeven; wijsheid, kracht, inzicht, liefde, kansen, goedheid, licht… en dat maakt jou mijn unieke middelste zoon, zo niet gewoon. Ons engeltje, raadgever en beschermer… ik hoef alleen maar naar je te luisteren en ik zal je vinden. Jij hoort erbij..

Het is zéér onnatuurlijk om je kind te moeten missen.. ..het druist tegen al je moedergevoelens in. Het zorgen voor, liefde geven en leven schenken. En nu ik dat wel weer mag doen voor deze knul voel ik me bang, onzeker, schuldig, blij en hoopvol tegelijk. Mijn lege handen worden straks als het goed is weer gevuld, maar ik zal me incompleet blijven voelen… of toch niet?

Advertisements

One thought on “Vol verwachting

  1. Meryll

    Het is ongelooflijk hoe je dit weet te verwoorden. Alsof het rechtstreeks uit mijn eigen hoofd komt. Zo herkenbaar. Ik vind dit ook zo vreselijk zwaar, nog zwaarder dan de hele rouwperiode.
    Maar het komt goed, dat weet ik zeker. Voor ons allebei! Enorm veel liefs ! We houden vol.

    Liked by 1 person

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s