Balans komt me mn neus uit!

Dit schreef ik afgelopen maandag voor mezelf: 

“Ja hoor, het is weer zover! ..Het vallen van de bladeren. Waarom heeft dat toch altijd zo’n invloed op mijn humeur? Ondanks de mijlpaal van vandaag, 24 weken: levensvatbaar, voelt dit najaar als de Mount Everest. Hoe moet ik die gaan beklimmen? Het lijkt wel alsof ik geen kracht meer heb. Ik weet niet meer hoe ik sterk moet zijn. Bij elke tegenslag stort ik in. Elke poep of scheet brengt me uit balans. Dan roep ik heel hard ‘ik ben er klaar mee!’ Waarmee? Alles! Het leven, ons leven, tegenslag. Ik vind dat we wel genoeg hebben gehad. Wanneer loopt het nou gewoon weer eens lekker? Wanneer houdt het nou eens op? Ik ben er niet meer tegen bestand. Ik wil gelukkig zijn, niet meer verdrietig, angstig en bezorgd zijn. Ik wil genieten van mijn gezin en leuke dingen doen. Ik vind dat we dat verdienen. Maar zo werkt het leven niet hè? Je hebt niet te kiezen wat je overkomt en wat je meemaakt. Je kunt alleen kiezen hoe je er mee omgaat. En nu ik éven niet meer weet hoe, voel ik me verloren en kwetsbaar. Mijn weerbaarheid is aangetast. Hierdoor stel ik belachelijk hoge eisen aan mijn omgeving. Zij moeten me helpen, zij moeten het maar voor me oplossen, me er doorheen slepen. Maar ook zo werkt het niet hè? Ik zal zelf moeten blijven knokken. Dag voor dag, iedere dag. Stap voor stap. Vallen en opstaan, huilen en doorgaan, totdat ik hierdoor heen ben en heb geleerd dat ik alles aan kan. Of heeft het leven nog meer onheil voor mij in petto? Wachten op betere tijden is zooo moeilijk. Komen die namelijk wel? En wat doe je in de tussentijd? Proberen te kijken naar de kleine positieve dingen, daar je kracht weer uit putten? Maar die kracht is zo fragiel dat het super snel breekt. Ben ik dan sterk of zwak? Zielige zelfmedelijden? Ik weet het niet. Ik weet alleen dat ik door moet. Opgeven is voor mij geen keus… ..maar ik vraag me altijd af wanneer een mens zijn grens bereikt? Altijd bang dat ik niet meer op kán staan, gewoon omdat het genoeg is… wat is genoeg? Soms zie ik het leven niet meer zitten en komen er hele enge gedachten in me op..”

Hulp bij zelfdoding is nu heel veel in het nieuws. Ondanks dat ik dan (zoals afgelopen maandag) het gevoel heb dat ik de bodem van de put raak, en dat er dan zelfs onder die bodem soms nog een kelder blijkt te zitten, begrijp ik zelfdoding niet. Hoe kan iemand zichzelf daar echt toe zetten? Begrijp me niet verkeerd, het is niet dat ik er tegen ben, iedereen moet dat zelf kunnen bepalen en dat de gedachte er is kan ik me ook goed voorstellen, maar ik vraag me af: wat maakt iemand zo wanhopig er echt een eind aan te maken? Heb je dan dus je grens bereikt? Waar ligt die grens? Dat is voor iedereen waarschijnlijk anders, maar de wetenschap dat grenzen wórden bereikt is wel heel triest. Dat je geen uitweg meer ziet, geen kracht meer hebt, geen hulp kan/wil krijgen, totaal tegen je natuurlijke overlevingsdrang er een eind aan maakt. Het intrigeert me…. wat is het limiet???

Ik vind het leven heel erg oneerlijk. Maar is het oneerlijk voor iedereen? Maakt dat het dan weer eerlijk? Of is het echt zo dat alle ellende de goede mensen overkomt? Je kan daar op zeggen ‘je krijgt wat je aan kan’, maar daar zit dan dus denk ik toch een grens aan. Hoeveel kan een goed mens aan??? Waar haal je keer op keer de kracht vandaan??? 

Ik heb in mijn opvoeding geleerd om dankbaar te zijn, om sterk te zijn en om me op liefde te richten. Voor mij zijn dat de dingen die me overeind houden. Ik geloof niet dat er voor alles een reden is, maar ik geloof wel dat er altijd weer zon na regen komt, of op z’n minst een regenboog… dat móet ik van mezelf geloven. Zolang ik dankbaar ben voor de kleine dingen en ik me bedenk dat het altijd nog erger kan, kan ik meestal relativeren en tóch weer opstaan. Ik zelf heb die put blijkbaar ook nodig om weer door te kunnen gaan. De woorden dramaqueen, zelfmedelijden en doorzettingsvermogen komen ook in me op, hoewel ik niet probeer te oordelen over anderen!!! Ik kan écht niet voor een ander praten, want ik loop niet in de schoenen van een ander, iedereen beschikt over zijn eigen tools, maar voor mij geldt: het is alweer vrijdag en ik ben toch weer uit mijn put gekrabbeld… ik hoop dat een ieder die in het donker zit, dit ook lukt!!!!!!!!!! En ik hoop ook dat er lichtjes zijn voor deze mensen. Zelf wil ik zo’n lichtje voor een ander zijn, hoewel het dan wel weer heel moeilijk is om zo te schijnen als je eigen lampje uit is… (hoor je mn hersens kraken???) Willen helpen, maar niet kunnen helpen, omdat je zelf de kracht niet hebt of omdat je gewoon niets aan sommige situaties kunt veranderen. Ergens is het ‘ieder voor zich, op eigen krachten’, maar ergens willen we ook ondersteunen. Hoe doe je dat? Wat moet je zeggen of doen om een lichtje te kunnen zijn voor een ander?? En moet je daar altijd zelf volledig voor op orde zijn?? Bij zoiets als rouw (om wat voor verlies dan ook) zijn dit hele ingewikkelde vraagstukken. Hoe kan je iemand een reddingsboei toegooien als die er niet is of als je hem zelf te hard nodig hebt? (Mijn hersens kraken nog steeds…) Ik denk dat, zoals altijd, het wel weer een mengeling zal zijn: je hebt én anderen nodig die je helpen je kracht te geven én je moet bij jezelf een kracht kunnen terugvinden om te kunnen overleven… je zal én voor jezelf moeten zorgen én voor je naasten… Balanceren is een levenskunst!!! 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s