Een nieuwe fase

Het is weer tijd voor een stortvloed aan woorden. Ik krop ze allemaal op, ik wil niet schrijven en ik praat nauwelijks, maar dan ineens moet het eruit, ongeacht wat men er van zal denken. Want mijn god, wat ben ik nog steeds bezig met wat mensen van me zullen denken… Wat ik over mezelf denk is namelijk niet erg vriendelijk…Ik voel me falen, te kort schieten.. ik ben mezelf niet. Martine, die ik net weer een beetje had uitgevonden. De zwangerschap laat dat allemaal weer verdwijnen… in september dus maar weer opnieuw in therapie! 

Lieve Demian,

Ook voor jou wat nieuws. Wat zie ik er tegen op dat je aanstaande maandag voor het eerst naar de basisschool gaat. Wat zijn die vier jaar hard gegaan! Vier jaar waarin ik (momenteel) het gevoel heb dat ik als moeder heb gefaald. Het eerste jaar was leuk, ging perfect, een blauwe wolk, ik genoot van jou en ik had tijd voor jou. Totdat ik rond je negende maand twee banen nam. Ik dacht te investeren in een betere toekomst in een nieuwe praktijk, maar durfde de eerste drie maanden de schepen nog niet achter me te verbranden. Ik werkte dus dubbel en opa’s en oma’s waren meer met jou dan dat ik er was. Toch was je eerste zomervakantie op Ibiza geslaagd! Heerlijk genieten, heerlijk spelen, volop pret. Opladen voor wat komen ging: een helse verbouwing. We wilden graag een brusje, maar dan moest er eerst ruimte komen, een verdieping erop.. een verschrikkelijke aannemer maakte ons het leven zuur, wat voor de feestdagen klaar moest zijn, was pas in het voorjaar van het volgende jaar af. Bloed, zweet en tranen, 1 maand zouden we bij opa en oma logeren, dat werden er drie, en dat ging niet altijd even leuk. Jij ging toen voor het eerst naar het kinderdagverblijf, waar het afscheid elke keer weer een drama was. Wat voelde ik me een slechte moeder, vaak zat ik te huilen in de auto naar Mn werk. Was dit goed voor jou en mij? Jij en ik waren ook om de haverklap ziek in die periode. Papa en mama probeerde zwanger te worden, maar door alle stress en lage weerstand lukte dat niet. Een nieuwe baan, een rotverbouwing, niet ons eigen plekje, mama zat niet lekker in haar fel, stomme feestdagen…. In het voorjaar ging het dan eindelijk beter, het was af, het werd weer rustiger, we gingen met zn drieën een weekje in een huisje in Limburg bijkomen. Daar vonden papa en mama elkaar ook weer terug. Jij was bijna 2. Mama werd gelukkig ook eindelijk zwanger van Alex*, de misselijkheid verstoorde alleen al onze plannen. Ik kon niet werken, we konden niet op zomervakantie en jij was weer heel vaak bij opa’s en oma’s. Het ging weer wat beter vanaf week 16, maar mijn baan werd onzeker. Ik probeerde mezelf sterk te houden en mezelf te bewijzen, ten koste van jou. Voor jou had ik nog maar weinig energie, omdat ik telkens over Mn grenzen ging voor werk en de mening van anderen. Want ‘zwanger zijn is niet ziek, het is een houding’. In de herfstvakantie deden we een poging met mijn familie in Limburg, maar we werden alle drie hartstikke ziek. Mama’s laatste reserves vielen weg en ik ging weer de ziektewet in. Mijn baan kon ik vergeten, mijn contract werd niet verlengd. Er viel een last van me af en ik had weer meer energie voor jou. De feestdagen, het einde van de ellendige zwangerschap was in zicht, ons leven zou eindelijk weer voorspoedig doorgaan. Gezellig met z’n viertjes… niets zou ons dan nog in de weg staan voor een fijn en fit leven, tijd voor elkaar. 

Tot die mooie en vreselijke dag. Ik hoor het mezelf nog zeggen: ‘mama is zo weer terug!’ Ik ging met oma naar het ziekenhuis, maar kwam niet meer terug. Dié mama is ook nooit meer teruggekomen, je kreeg een rouwende moeder terug. Een Papa en mama met hevig verdriet. Een broertje die niets deed. Jij was pas 2,5… maar zo gevoelig en slim als je bent is het niet onopgemerkt aan je voorbij gegaan. Jij veranderde ook een beetje. Papa en mama hebben dat jaar gevochten, voor onszelf, ons huwelijk en voor jou. Maar het ging met vallen en opstaan, met veel hulp en met veel oppas. Het kinderdagverblijf is nooit je favoriete plek geweest, maar het ging. Het consultatiebureau hield jou en ons in de gaten. Maar jij was sterk en moedig. Behalve de poep problemen en de versterkte verlatingsangst bleef je het geweldig doen. Eten, slapen, spelen, lachen, groeien, leren… je was geweldig!! Jij hield papa en mama op de been, voor jou moesten we door. Je bent en bleef ons zonnetje met stralende en ondeugende lach, naast je mooie Sterrenbroertje. We probeerde je overal bij te betrekken, kinderboekjes over verdriet, dood en gemis. Mama was vaak uitgeput, en soms was je een blok aan Mn been, door de rouw was er weinig plek voor wat anders, maar ik kreeg weer steeds meer kracht door/voor jou in het voorjaar en doordat papa en mama samen in therapie gingen. We gingen weer leuke dingen doen. Een aantal weekendjes weg en de mooie vakantie in Frankrijk op de camping, we konden weer lachen en genieten! Er voor jou zijn. Daarna mochten we weer proberen zwanger te worden. Dat werd lastiger dan we dachten. Jij wilde zooo graag een broertje of zusje, want vele vriendjes en vriendinnetjes en je neefje hadden die ook. Vaak zei je ‘ik mis Alex*’.

Het zwanger worden lukte niet, mama had wel weer een leuke nieuwe baan voor een paar avonduurtjes maar het najaar kwam eraan. Spanning, stress, depressie, te lang sterk geweest, PTSS, mama moest opnieuw alleen in therapie, dit keer heftige EMDR. Ik moest hard aan mezelf werken. We vochten ons er doorheen. Het poepen bleef bij jou een probleem en het afscheid bij de crèche ook. Na de moeilijke en pijnlijke feestdagen en zijn eerste engelenverjaardag ging het beter, we kregen moed voor het nieuwe jaar. Ik vond jou en mezelf meer en meer terug, ondank dat een zwangerschap uitbleef. Ik had jou nog en dat besefte ik steeds beter!! We hadden nog een half jaartje samen totdat je naar school zou gaan en die wilde ik zo goed als ik kon leuk met je doorbrengen. Kinderboerderij, fietsen, dierentuin, ballenbak, theater, lunchen, spelen, we deden het allemaal… totdat mama na de geweldige tijd in Disney weer instortte door een oh zo gewenste nieuwe zwangerschap. Weer ziek, zwak, misselijk, spugen, ‘droge’ Hyperemesis Gravidarum, in de ziektewet. Alles afzeggen en missen, niet op zomervakantie, alleen maar op de bank/bed en bij de wc, een bijna-ziekenhuisopname door uitdroging. Jouw sterke Papa werkte zich uit de naad, jou overal naar toe brengen en halen, boodschappen, koken, jou douchen, naar bed brengen enz enz. Mama kon niets, kon niemand verdragen, maakte geen deel uit van deze wereld. Je was veel bij de opa’s en oma’s. Ik voelde me weeeer falen. Ik was er niet voor jou, er was geen ruimte voor Alex* en met de baby had en durfde ik nog niets te hebben. Mama erg depri, maar jij was veerkrachtig en optimistisch, vrolijk, lief en zorgzaam. Wist precies welke bak ik moest hebben om in te spugen. Van de éen op de andere dag was je ineens echt een grote jongen. Compleet zindelijk, aardig zelfstandig, minder verlegen en klaar voor school. Je vond het stom dat mama ziek was, maar je vond de baby gelukkig wel lief….

Nu gaat het gelukkig beter, we hebben samen alweer wat momentjes gehad, maar nu ineens is het dus ook zo ver.. maandag ga je naar school. De tijd is omgevlogen, een tijd waarin ons dingen zijn overkomen waar we geen invloed op hebben gehad. Mama heeft jouw welzijn altijd op één gezet, maar dat hield in dat ik mezelf ook aandacht moest geven. Zo snel en zo goed mogelijk weer sterk in mijn schoenen komen te staan, zodat we daar ons verdere leven plezier van zullen hebben. Niet bij de pakken neerzitten. We leren jou op te staan nadat je gevallen bent. Daarin willen we een voorbeeld zijn. Ouders doen niet altijd alles goed, maar wij doen wel ons stinkende best voor jou, omdat we zielsveel van je houden. Mijn grootste angst is dat je er iets aan overhoud, dat je meer voor mij zorgt dan ik voor jou, mijn psych zegt dan heel nuchter: ‘hij houdt er wellicht iets aan over, maar daar is dan ook weer therapie voor’. Ik hou je goed in de gaten hoor en ik probeer sterk te zijn voor jou! Ik vind het doodeng dat je naar school gaat. Ik mis je nu al. Het gevoel dat ik met lege handen sta, wordt versterkt doordat Alex* er niet is. Ik ben nu ook veel angstiger dat jou iets overkomt. Je krijgt een heel leven voor jezelf waar mama minder deel van uitmaakt. Minder tijd samen, tijd die ik achteraf veel beter met je had willen besteden. Maar ik kon het niet anders hebben gedaan, we hadden het niet altijd voor het zeggen en uiteindelijk denk ik dat je ook niets te kort bent gekomen, want je bent een heerlijk gezond ventje. Overvloedig veel liefde van je opa’s en oma’s en familie en een papa en mama die stapel gek op je zijn en je soms (uit schuldgevoel) misschien iets te veel verwennen. We zijn Zo ongelooflijk trots! Zo’n grote jongen! Jij bent nu zenuwachtig, voor je ninja-turtle feestje morgen en wat je te wachten staat op school. Ik hou mijn hart ook vast. Eerlijk gezegd vind ik het ook nog helemaal niks, die grote donkere wereld daar buiten. Maar ik moet je loslaten, ik kan je niet in bubbelplastic rollen. Je moet leren en ontdekken, dat is goed voor je, net als dat de crèche goed voor je is geweest (ja hoor, de laatste weken had je het er reuze naar je zin!). Jij hebt in je jonge leventje al zoveel levenslessen meegekregen, jij komt er wel! Het is nu wachten op je broertje, ook jij kan niet wachten, wachten duurt ook lang (zeker voor jou) ‘wanneer komt ie nou?’ ‘Eerst naar school, en dan na Sinterklaas als de kerstboom staat’, ‘ja maar bestaat Sinterklaas wel echt?’ (Uhhh… is dat een normale vraag voor een vierjarige?). Zo zie je maar weer dat een kind anders met dingen omgaat dan een volwassene, maar dat het indruk maakt en dat je niet gek bent wisten we al. Ook voor jou blijft het spannend ‘kan ik er nu wel mee spelen?’ Mama doet haar uiterste best om jou een levend broertje te geven, om daarin niet weer te falen. Maar als ik de mooie tekening zie die jij vier dagen terug hebt gemaakt, met daarop ‘papa’, ‘mama’ ‘Demian, ‘Alex*’ en ‘baby’ weet ik dat ik het in die vier jaar nog helemaal niet zo slecht heb gedaan…… 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s