Hersenbrij

Lieve Alex*

Het is zo vreemd. Dejavu. Het lijkt net alsof ik twee jaar terug ben in de tijd. Alsof ik word terug gezet, achter loop. Het is zo’n gekke gewaarwording. Alsof mijn leven twee jaar op pauze heeft gestaan. Verspild? Dat niet, maar feit is, dit ben jij niet. Jij bent er niet. Dit is een heel nieuw kindje. Wel degelijk de derde en twee jaar verder. En er mist iets tussenin. Mijn hoofd en gevoel kunnen het eigenlijk niet bevatten. Hoe werkt dit? Ik verlies jou en ik krijg er een andere zoon voor in de plaats. Precies in de zelfde periode, precies onder de zelfde omstandigheden…
Een naam voor deze nieuwe jongen hebben we al, maar t voelt als derde keus. Bij gebrek aan beter, bij gebrek aan jou…

Het is gewoon niet eerlijk, niet eerlijk dat jij er niet bent en niet eerlijk voor ‘t kindje in mn buik. Ik zal jullie los van elkaar moeten zien, maar dat is erg moeilijk als alles t zelfde is en gaat. Zelfs Demian is bang, hij wilde liever een zusje. Het had volgens mij niet uitgemaakt, het zou niet makkelijker zijn geweest. Ook een meisje had heel veel verschillende emoties met zich mee gebracht. Het blijft gewoon verschrikkelijk moeilijk, alsof dat hele rouwproces weer oplaait. De angst voor de toekomst. Blijft deze jongen nu wel bij ons? Krijgt Demian eindelijk een broertje om mee te spelen? Weliswaar 2 jaar later dan we dachten, maar goed, zal het? Kunnen we dit tot een goeie afloop brengen? En hoe gaat het dan daarna? Zal ik hem met jou blijven vergelijken, zal het extra pijn doen omdat het een jongen is? Of zal het ons beeld compleet maken, het is immers wat we verwachtten, wat we kennen. Het had net zo goed bewust ons derde kind kunnen zijn of hadden we het bij jou gelaten? Trek ik hem jouw kleren aan? Leg ik hem onder jouw dekentjes? Hoe moet dat dan?! De kamer veranderen we zoieso weer, want dat deden we voor jou na Demian ook. Omdat ik vind dat ieder kind zichzelf is en recht heeft op nieuwe aandacht. En dat is deze derde ook, nieuw, zijn eigen persoon. Dat voel ik heel sterk. Maar ja Demian en hopelijk deze derde leven en jij niet. Hoe betrekken we jou erbij, zonder dat het derde kind in jouw schaduw staat? Dat je broers niet hoeven op te boksen tegen het eeuwig dode kind? Het is ingewikkeld en complex en er komen zoveel gedachtes en emoties bij deze zwangerschap kijken. Normaal heb ik alles redelijk goed bedacht, een mening, een standpunt, maar nu weet ik niet meer wat ik moet voelen en denken. Ik moet er gewoon weer even een weg in vinden, zoals bij alles in dit rare onwerkelijke proces. Onze film. Een kind verliezen is enorm ingewikkeld. Wat ik nu weet is dat ik zielsveel van mijn derde zoon hou en me dolgraag aan hem wil binden. Jou wil ik daarbij niet verliezen, ik wil je niet vervangen. Je bent onvervangbaar. Waarom voel ik me dan zo verdomd schuldig? Waarom voel ik me dan opgelucht bij de wetenschap dat we weer een zoon verwachten? Voel ik me straks compleet of voel ik dat gat groter worden? Wanneer houdt het op? Is het ooit genoeg?

Ps. Mensen zeggen, ‘een kind neem je’, anderen zeggen, ‘een kind krijg je’. Ik heb daar een nieuwe aan toe te voegen: een kind verwacht je… met heel je hart en ziel. En als die verwachting niet uitkomt, weet je pas wat dankbaarheid is. Dankbaar voor het kind dat we verwachten, hopelijk in goede gezondheid, of t nu een meid of een jongen is, het maakt geen donder uit, als t maar bij ons mag blijven… elk beeld is te vervormen, je past je aan en ik tel mijn zegeningen. Rijk met drie zoons, wat de afloop ook is… 

Advertisements