19 juni 2017

Alweer anderhalf jaar geleden werd jij geboren. Het is zo raar hoe de tijd verstrijkt en hoe de scherpe pijn afneemt. Het is een bizarre ontwikkeling. Terwijl ik dacht dat ik nooit meer zou kunnen functioneren, lukt het me toch weer na al die maanden. Het rare is dat de beelden niet vervagen, die zie ik haarscherp op mijn netvlies. Ook het gevoel die deze beelden oproepen zijn nog steeds even heftig als toen. Hoe kan het dan dat het toch minder pijn is gaan doen? Deze kwestie blijft me teisteren. Je kind verliezen is één van de ergste dingen die je kan overkomen in onze westerse/rijke maatschappij, daar ben ik van overtuigd, maar toch leef ik nog. En zo vaak vraag ik me af, hoe? waarom? Toen het net gebeurd was wilde ik mij het liefst bij hem voegen. Michel bij Demian, ik bij Alex*. En ook dat is zo vreemd aan de hele gebeurtenis, de vragen over de dood. Waar is hij? Wat doet hij? Is hij ergens? Zullen we elkaar weer zien? Ik zat mijn lievelings film ‘The Gladiator’ te kijken, waarin op het eind de man herenigd wordt met zijn vrouw en zoon in het Elysium. ‘I will see you again, but not yet… not yet’ zegt zijn vriend die levend achterblijft. Zal Alex* op ons blijven wachten? Wat doen ze daar? Zijn ze vrij? ‘Now we are free’ is voor mij een houvast. De dood bevrijd ons soms…

Ik weet dat dit allemaal nogal vaag en donker overkomt, maar dat stukje van mij wat afgestorven is denkt zo. De liefde voor beide zonen splitst mij doormidden. Natuurlijk wil ik leven, hou ik van het leven, maar tegelijk is het ook zo oneerlijk en begrijp ik er geen snars van. Uit schuldgevoel komen deze gedachten in me op. Hoe kan ik Alex* alleen laten? Welke moeder doet zoiets? En als je wilt leven is dit dus iets wat je los moet laten. Erin geloven dat hij wacht, ons niet mist, in goede handen is, of simpel weg dat er geen hiernamaals is en hij gewoon weg is. Die nuchtere/wetenschappelijke ik is er ook nog steeds, maar het idee dat het zwart is en blijft en dat de natuur absoluut geen doel heeft maakt me zo treurig. Ik zoek naar troost, maar niets is goed genoeg, de vragen blijven. Nog altijd na anderhalf jaar. Is hij nog steeds de baby die stierf of groeit hij mee? Hoe had hij er nu uitgezien als 18 maanden oude dreumes? Ik mis dat, ik mis hem… Er is momenteel een reclame van burendag, een tranentrekker voor mij. Een klein meisje verspreid briefjes van haar vermiste olifantenknuffel en ze is heel erg verdrietig. Het eind is dan dat een buurvrouw er eentje namaakt en op miraculeuze wijze vindt het meisje dan haar olifantenknuffel terug. Ik weet niet of t komt omdat het om een olifant gaat, Maart het raakt me, alles is vervangbaar, behalve je eigen vlees en bloed…

Ik merk nu ik zwanger ben dat het gemis en schuldgevoel alleen maar weer groter worden. Alsof het hele rouwproces weer opnieuw begint. Ik voel me constant gefrustreerd en boos omdat Alex* er niet is. Nooit zal zijn. En de baby die ik draag had er waarschijnlijk niet geweest als hij leefde. Hoe kan ik dat goed praten? Ik wil hem niet vervangen! Ik wil gewoon een brusje voor Demian! (stampvoetend). Demian zelf wil t liefst een broertje, dan heeft hij er één in de lucht en één hier. Snel zegt hij er dan achteraan dat hij ook nog een zusje in de lucht wilt en eentje hier. Nou ik hoop dat natuurlijk niet. Er zijn al genoeg meisjes bij Alex*. Dan denk ik aan al die baby’s van lotgenoten die het zelfde lot delen. Sterren, vlinders en wolken, allemaal bij elkaar. Het is zooo oneerlijk!! En al die ouders gaan er anders mee om, iedereen doet het op zijn eigen manier. Er is geen goed of fout, het zijn simpel weg mijn eigen gedachtes die me terroriseren. Ik ben bang dat ze dat altijd zullen blijven doen, er zijn geen antwoorden. Alleen verlichting op dat moment dat ik ergens in geloof of troost in iets vind. Momenteel is dat vooral afsluiten van alles wat er gebeurd is. Het lukt niet, maar ik probeer het wel. Elke ochtend komen de flashbacks voorbij van de operatiekamer, de geboorte, de verre afstand tussen hem en mij, het binnen rijden van het ziekenhuisbed tijdens het einde van de reanimatie, onze families hartverscheurend verdrietig. En ik vraag me af, gebeurd ons dat weer? Zullen we nu wel ons kindje kunnen houden? Een geweldige paniek maakt zich dan meester van me. Ik wil er niet aan denken. Heen en weer gesleurd tussen hoop, angst, moed, verslagenheid en verlamming. Een vriend van mij zei ‘ik vind het zo dapper dat jullie het weer proberen’. En ja dat is zo. Het is een hele opgave. Maar dat is gezond leven, overlevingsdrang. Hoop, verlangen, (naïviteit) en liefde, zijn altijd groter dan die enorme angst, zo blijven we voortbestaan. Het kan ons toch niet nóg een keer gebeuren? En ik weet donders goed dat dit wel kan, het leven is onrechtvaardig en helemaal niet leuk. Ik huil constant om alles, Londen, Manchester, Romy en Savannah. Maar we moeten t proberen. Ik kan niet mijn leven alleen maar uitzitten, ik zal voor die lichtpuntjes moeten vechten. Nog een tegenslag overleef ik niet, maar dat zien we dan wel weer. Er is altijd een weg naar vrijheid, we komen en we gaan, maar wat voor zin het heeft? Gooi dat maar in mijn pet!!!

Ps. Ik ben enorm dankbaar voor alle steun en hulp die wij mogen ontvangen. Iedereen die ons een hart onder de riem wilt steken. Mij er doorheen sleept. Elke week ligt er wel iets in de brievenbus, krijgen we lieve berichtjes en telefoontjes. Ik haal daar een ongekende kracht en inspiratie uit! Dank jullie wel!!

Dit gedichtje kreeg ik onder andere toegestuurd en hij is zo mooi dat ik hem graag met jullie wil delen: 

Wat een dag

Zal straks de zon

Gaan schijnen

Door de wolken

Snel verdwijnen

Wat een dag
Lach je lach

Als vandaag

Verdwijnt in morgen

Ben je blij

Heb je zorgen

Lach je lach
Want je zag

Dat je samen

Ver kunt komen

Veel verder

Dan je dromen

Want je zag
Dat het mag

Op een ander

Veel vertrouwen

Waar je steeds meer

Van gaat houden

Ja, echt dat mag
Wij geven wolken

De kleuren van de regenboog

De tranen die je eerst zag

Geef die maar aan een regendag

Regendag
O, de dag

Als alles moeilijk lijkt

Zodat die dag de zon

Niet stralen mag

Kop op en lach
Straks zal de zon

Weer schijnen

Door de wolken

Snel verdwijnen

Een nieuwe dag
Het is morgen

Weer een nieuwe dag

Als ik maar bij je

Blijven mag
Hoopvol zeggen Michel en ik dagelijks tegen elkaar dat we volgend jaar weer zullen genieten…

Gister was het Vaderdag. Michel is de beste papa die er is! In elk opzicht…

Advertisements

2 thoughts on “19 juni 2017

  1. Meryll

    Zo herkenbaar, ik heb soms ook de angst , wat als het weer gebeurt. Ik probeer er vanuit tegaan dat alles goed gaat komen, anders hou ik het niet vol. De zwangerschap duurt me veel te lang, ik probeer me veel te binden aan mijn buik en baby, in de hoop dat ze zich zo gewenst voelt dat ze bij ons blijft. Heel raar misschien, maar meer dan dat kan ik niet doen.

    Liked by 1 person

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s