Waar sprookjes tot leven komen

Er was eens een prinsesje. Zij ontmoette de prins, maakte het een en ander mee en daarna leefden zij nog lang en gelukkig. In maar weinig sprookjes zien we hoe het verder gaat. Wat is ‘nog lang en gelukkig’? Trouwen ze, wonen ze samen, krijgen ze kinderen? We weten het meestal niet. Ons leven was werkelijk een sprookje voordat Alex* overleed. Natuurlijk de gebruikelijke akkefietjes, maar nooit niet gelukkig. Ik dacht dat het voor altijd was…En toen onze droom woest verstoord werd wist ik dat ‘gelukkig zijn’ hard werken zou worden. Geluk komt niet aanwaaien, je zal er toch echt zelf wat van moeten maken. En dat deden we, met therapie, samen en alleen, schrijven, werken, praten en doorgaan. Wij bleven aan ons sprookje werken, vastberaden om ‘ze leefden nog lang en gelukkig’ waar te maken. Ondanks de zware storm waarin we ons bevonden. Het was en ís niet makkelijk. Maar wij horen bij elkaar en Demian bij ons. Alex* is daar ergens tussen verweven, maar nooit meer compleet en nooit meer zoals het was. Geluk heeft een andere betekenis gekregen. Niet te koop, de kleine dingen hebben meer waarde gekregen en familie en vrienden van grote betekenis. In liefde gaan we door, want ondanks alles ben ik een hopeloze sentimentele romanticus die blijft geloven in een happy ending. And they did lived happily ever after….

Het is nog donker, ik kijk op mijn telefoon die op het nachtkastje ligt: 4.00 uur. Jezus! Kan het nog vroeger? Moet ik al? Ik woel in het veel te kleine bed. De dekens zijn dik en zwaar en overal liggen kussens. Michel ligt naast me op zijn rug, hij snurkt. Ik kijk naar hem met ingehouden adem, zal ik het doen? Zal ik het stiekem doen? Hij ligt in een vredige diepe slaap. Verschillende emoties wisselen zich af: jaloezie (hij slaapt altijd en overal goed), irritatie (hij pikt het hele bed weer in met zijn mooie grote lijf), liefde (ja wat is hij toch knap en lief als hij slaapt, alweer irritatie (behalve dat gesnurk), schuld (ga ik het zonder hem doen?). Ik doe nog een poging op mijn rug, maar ik staar met grote ogen naar het plafond. Hopeloos! Ik kan nog geen minuut blijven liggen en sta op. Ik tippel over alle spullen op de vloer heen, kledingstukken, speelgoed, schoenen, een verdwaald kussen. Ik werp een blik op mijn andere man, die naast ons ligt in het andere bed. Ook hij is nog in diepe slaap, dat hoor ik. Maar ik kan hem bijna niet vinden, toch zie ik zijn kruintje tussen al het witte beddengoed en de vele kussens en knuffels. Ik bereik slalommend het badkamertje en pak de benodigdheden. Ik heb een wit kannetje meegenomen die ik onder me hou terwijl ik op de wc ga zitten. Ik vang mijn plas op en haal het kannetje weg. Pfieuww gelukkig toch nog wat op kunnen sparen, ondanks dat ik zo vroeg wakker ben. Ik worstel met de verpakking en het cellofaan. Waarom zitten die dingen altijd zo goed ingepakt? Waarom zijn mijn handen ‘s ochtends nog niet zo sterk? Het is al 9 maanden, elke maand, weer een ritueel. Ik test liever, dan dat ik wacht op bloed in mijn ondergoed. De teleurstelling van het staafje aflezen is voor mij dragelijker dan de rode onheilspellende vloeistof. Ik hou het staafje in het kannetje, 17, 18, 19, 20. 20 seconden tel ik af en blaas gespannen de lucht uit mijn longen. Ik staar naar het staafje en ik zie hoe het vocht langzaam op kruipt naar het desbetreffende kadertje. Wat is dit toch elke keer weer zenuwslopend. Ongeduldig blijf ik staren, maar er gebeurd niets. Hevig teleurgesteld leg ik het weg en veeg ik mezelf af. Ik sta op en neem het staafje nog een keer in mijn handen. Het licht in het badkamertje is redelijk sterk, maar toch voelt het wazig. Misschien nog de slaap in mijn eigen ogen? Ik druk mijn neus zowat op het staafje. Ik zie wat. Ik zie wat! Ik zie wat.. Ik peins, begin ik gek te worden? Bedriegen mijn ogen mij? Wil ik het dan zo graag? Ik weet dat ik vier dagen te vroeg ben met testen dus het kan, maar mijn rationele kant wint het. Nee dit kan niet, ik zie niets, denk ik resoluut. En toch, ik zie wat, ik zie heel heel heel licht een streepje. Ik hou het staafje ver af, dicht bij, onder het ene licht en onder het andere, kijk er dwars doorheen. Heel voorzichtig ben ik blij, voel ik me opgewonden, maar tegelijk ben ik ook bang en onzeker. Dit kán niet. En toch weet ik het: ik ben zwanger… 

Dit was het begin van hoop, ongeloof en magie. Ik maakte Michel wakker en ondanks dat er niets te zien was zagen wij het wel. Als ik nu terug kijk op het staafje is er echt niets te zien, maar wij zagen wel degelijk wat. We dachten dat we gek werden. Dat we onszelf in de maling namen. Maar ergens wisten we ook dat het waar was. We waren in Euro Disney en ik had twee early zwangerschapstesten meegenomen voor het geval dat. Ik wilde namelijk niet in een achtbaan gaan of dingen eten dat niet mogen, als er ook maar een kleine kans was dat ik zwanger was. We spraken af om blij te zijn, maar reeel te blijven. De volgende ochtend deden we weer een test. En nu was het streepje iets meer te zien, maar nog steeds absoluut niet overtuigend. En toch, en toch, wij waren intens gelukkig. Ik besef nu dat het nog een hele andere kant op had kunnen gaan, maar zoals ik eerder al zei: ik blijf geloven in sprookjes. Hoop en verlangen zijn sterkere emoties dan angst en teleurstelling. Onzekerheid stopte ik weg. Ik was eindelijk zwanger! En Michel.. je had zijn gezicht moeten zien!! Eén grote opluchting, blijdschap, ontroering, dankbaarheid, geluk, TROTS… ..een blij ei! Met gepaste terughoudendheid en lichte irritatie, waarom zijn die testen niet duidelijk?! We hielden het stil, ons magische geheimpje op een sprookjesachtige plek, mijn Disney. Om er notabene hier er achter te komen maakte het nog onwerkelijker. We planden, fantaseerde, beraamde plannetjes om het op een leuke manier aan te kondigen. Dit ging goed komen. In achtbanen ging ik niet, maar niemand niet. Met eten en drinken lette ik op, maar niemand die het opviel. We waren er met mijn schoonfamilie. Mijn schoonzus wist dat ik zou gaan testen, maar vroeg verder niet meer naar de uitslag. We genoten in Disney! Ik was blij en sterk en kon niet wachten voor wat er komen ging…

Die woensdag reden we naar huis, we waren ongeduldig, de testen waren op. Nabij Rotterdam belde ik de 24 uurs apotheek: ‘verkopen jullie ook zwangerschapstesten?’ ‘jazeker mevrouw’ ‘oh mooi, dan kom ik er zo één halen want we komen van vakantie en de winkels zijn al dicht en ik moet het weten’. Ik kraamde onzin uit tegen de vrouw aan de telefoon, maar ik was ook zo opgetogen! Michel trapte flink het gaspedaal in en was net zo opgewonden als ik, en hij wilde zekerheid. Het was een uur of 20.00 en met een volle auto zette Michel mij af voor de ingang van de 24 uurs apotheek. Het was uitgestorven dus ik kon zo doorlopen. ‘Goedenavond, een zwangerschapstest graag, ik had gebeld’ ratelde ik weer. De vrouw achter het glas moest lachen ‘Oja, spannend hè, je kon zeker niet wachten?’ Ik weet niet of ze me nou uit lachte of dat ze het wel schattig vond, maar de grinnikende glimlach van de vrouw bezorgde mij wel een beetje schaamte. ‘Ach wat, ze denkt maar wat ze wil, ik wil het weten’. Ze verkocht me de test en ik vloog naar de uitgang en in de auto. In de veronderstelling dat je alleen ‘s ochtends kon testen, bereide ik me voor op nog een onrustige nacht. Toch stond er op de verpakking ‘op ieder gewenst moment’. Weer dat dilemma, gewoon maar doen??? En dus deed ik maar weer een test. Dit keer was het streepje duidelijker dus ik wist het zeker, maar Michel twijfelde nog steeds. Hij tierde ‘waarom zijn die dingen verdomme nooit duidelijk?!’ Ik moest grinniken, want gedeelde smart is halve smart, hij wil het net zo graag als ik. De volgende ochtend (de dag dat ik eigenlijk ongesteld moest worden) haalde hij er eentje van ClearBlue, het heft in eigen handen nemend. En ja hoor op deze digitale stond gewoon duidelijk ‘zwanger’. We waren zo enorm blij en gelukkig!!!! 

Dit kindje is verwekt op witte donderdag (de dag voor goede vrijdag). Ik had die week net de therapie bij de rouwtherapeut afgesloten. Ik had hard aan mezelf gewerkt. Ik voelde me sterk op één dingetje na. Ze vroeg me iets te schilderen en ik maakte een kleurige canvas. Toen ze vroeg waarom ik een regenboog en boom schilderde barstte ik toch weer in tranen uit. ‘Ik wil nog zo graag een kindje, wat als het niet meer zo mag zijn?’ Ik ging stuk van verlangen en angst. 9 maanden waren we nu alweer bezig, er liepen verschillende onderzoeken in het ziekenhuis, we werden er gek van, elke maand niets, terwijl Demian en Alex* zo snel en spontaan waren gekomen. Ik was bijna in staat het op te geven, ware het niet dat ik echt maar één ding op deze aarde het aller aller liefste wilde: een kindje. Het verteerde ons. ‘Laat het los’ zei men. Ja hoe dan?!?! De rouwtherapeut stelde me gerust over mijn gevoelens ‘je hebt het al in je handen gehad en het is je afgenomen, het is dus niet gek dat je die wens niet meer op zij kan zetten…’ En toch wilde ik dat wel meer gaan proberen, want onze kinderwens mocht ons leven niet zo beïnvloeden dat we er aan onder door gingen en ons kapot zou maken. Bijna had ik een katje aangeschaft, bijna me ingeschreven voor een nieuwe studie, ik ging weer plannen, afspreken, andere dingen, leven. Pasen werd een nieuw begin, one way or the other. Loslaten doe je het niet, uiteraard niet, je mist geen kans, maar rustiger werd ik wel. Kijken naar wat ik wél had. Voor de therapeut kocht ik een vaas met lentebollen die nog uit moesten komen (hoopvol) om haar te bedanken, voor mezelf kocht ik een orchidee, die onder andere staat voor vruchtbaarheid. Ook had ik ergens gelezen dat je je sokken aan moest houden tijdens het vrijen. Michel lachte me vierkant uit (helemaal als je ziet welke sokken ik uitkoos, Haha). Ik zei ‘wacht maar, als het lukt hè, wie lacht er dan als laatst?! Dan lijst ik ze in!’ We hadden er gelukkig nog heel veel lol in… 😉

Pasen werd een nieuw begin. De week erna zag ik een regenboog en ik was hoopvol. Daarna dus de magie in Disney die tot leven kwam. Het zijn de kleine dingen die me positief stemde, mijn bijgeloof die me kracht heeft gegeven. Ach ja, je bent op een gegeven moment wanhopig… Als eerste merk ik het altijd aan de spiegel. Als ik naar mezelf erin kijk en mezelf niet herken in mijn spiegelbeeld, nog voordat ik weet of het gelukt is. Het valt op. Alle drie de keren heb ik dat gehad. En ik had een momentje in de lift van het hotel, ik zag mezelf en mijn opgeblazen buik (ik heb PDS) en dacht ‘Jezus, ik lijk wel zwanger!’ En godzijdank, dat bleek ook zo te zijn… het is werkelijk een wonder voor ons. Een orchidee-lentebollen-Pasen-nieuw-begin-hou-je-sokken-aan-regenboog-wonder!!! Een sprookje voor ons….. 

Deze blog gaat nog steeds over Alex* en dat wil ik ook graag zo houden. Vele lotgenoten hebben er steun aan en ik weet hoe moeilijk het voor sommige is dat ik wel weer zwanger ben. Hopelijk kan ik hiermee wel een klein beetje hoop, positiviteit, troost en humor uitdragen, want ik gun het echt alle vrouwen die aan het strijden zijn. En geloof me ook ik ben dat nog steeds, de storm is niet over. Dit kindje is geen vervanging en de angst duizelt me. We zijn er nog lang niet, het leven is zo kwetsbaar. En Alex* zal ik áltijd missen… ..en mijn schrijven is nog steeds voor hem… Sterrenbaby blijft Sterrenbaby!! 

Advertisements

One thought on “Waar sprookjes tot leven komen

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s