Moederdag 2.0

Van de week werd er een oproep gedaan om te bloggen over Moederdag en de beleving daar van als je moeder van een Sterrenkindje bent. Ietwat verbitterd schreef ik dit en stuurde het op:

“Moederdag is zo’n dag dat eigenlijk helemaal niet zo belangrijk is en een tikkeltje ouderwets. Vooral met kleine kinderen is het met name de vader die er wat aan doet en als je al weer een stuk ouder bent weet je van gekheid niet meer wat je aan je eigen moeder moet geven. Een dag van de verplichte en geplande riedeltjes. Nou wil het bij mij ook nog eens zijn dat mijn man liever bij Feyenoord zit om het eventuele kampioenschap te vieren, dan dat hij mij in het zonnetje zet. Mijn moeder vindt het waarschijnlijk ook niet meer zo interessant want die is op vakantie. Het is mijn vierde Moederdag, de tweede sinds ons Sterrenkindje. En ineens heeft het vorig jaar ook een andere lading gekregen. Was ik voorheen vooral trots dat ik moeder was, nu voelt het vooral verdrietig en half-half. Als ik probeer uit te leggen waarom ik het moeilijk vind, heb ik niet het idee dat ik begrepen wordt, zelfs niet door mijn eigen vent. Want het is toch vooral een dag van verplichte knutselwerkjes en bezoekjes? Vrienden van ons vieren zelfs de verjaardag van hun kind op Moederdag. Het laat nog maar eens zien dat in mijn omgeving er niet veel waarde wordt gehecht aan deze dag. Waarom doe ik dat dan ineens wel? En waarom voel ik me dan verdrietig op deze dag? Het liefste kruip ik zondag in mijn eentje weg in een hoekje, want ook al staat het knutselwerkje van mijn oudste zoon al weer klaar, het gemis van die ander is zo duidelijk voelbaar. En het is het onbegrip van anderen dat me nog triester maakt. Bevestigen ze wat ik zelf ook ergens voel? Want inderdaad, waar maak ik me nou eigenlijk druk over? Het is toch ook een commerciële onzin dag? Ik heb überhaupt een hekel aan ‘ontbijt op bed’ (vieze kruimels tussen de lakens). En toch, toch gaat het treurige gevoel niet weg. Het is Moederdag, MOEDER-dag. Ik ben moeder van twee kinderen. Maar noch papa, noch mijn driejarige en noch mijn engel, zullen ooit begrijpen hoe leeg het nu voelt. Is het het ontbreken van nóg een knutselwerkje? Of het gemis van een paar extra armpjes om me heen? Volgens mij is dat het niet, want die mis ik namelijk al elke dag. Nee, voor mij is het denk ik waar Moederdag voor staat: een stukje waardering en erkenning voor het moederschap. Hoe waardevol en bijzonder zij is. Iets waarvan ik zelf vind dat ik dat nog maar half verdien. Ik heb namelijk het gevoel dat ik helemaal niet zo’n goede moeder ben. Nog steeds te veel in de rouw om er echt 100% voor mijn oudste te zijn en de deuk in mijn moederlijke zelfvertrouwen, omdat ik mijn jongste zoon niet gezond op de wereld heb kunnen zetten. Ben ik het waard om Moederdag te vieren? Kennelijk vindt mijn man het ook niet belangrijk genoeg. Hij voelt en ziet alles anders. Het is dus denk ik het ontbreken van waardering dat echt pijn doet. Iets waar ‘onzichtbare’ moeders ook zo’n last van hebben op deze dag. Nooit zullen onze sterrenkindjes aan ons kunnen laten zien hoe trots ze zijn op hun moeder. En waarom zou Alex* dat ook zijn? Mijn moederliefde was immers niet genoeg om hem te redden. En waarom ik zo’n moeder ben die deze erkenning ‘nodig’ heeft? Tja… dat is weer een heel ander verhaal…”

In de aanloop naar Moederdag komen deze verdrietige en onzekere gevoelens ongewild aanwaaien. Het litteken zichtbaar en boos op alles en iedereen. Maar dan is het vandaag Moederdag en dan ontdooi ik. Net als zijn Engelenverjaardag is de dag zelf minder erg dan wat er aan voor af gaat, het opbouwen van de spanning en emoties. Als de papa van Demian en Alex* met een grote bos bloemen aankomt en lieve dingen zegt: ‘jij bent een hartstikke goede moeder’, als Demian met wel TWEE knutselwerkjes aankomt (van het kdv en gemaakt met mijn schoonmoeder), als ik het pakje van een lotgenoot via de vlindermamaswap mag openmaken, als ik wat lieve berichtjes van anderen krijg en toch mijn eigen moeder nog even kan knuffelen, voel ik de bitterheid verdwijnen. Dankbaarheid komt er voor in de plaats. Dankbaar voor mijn lieve man, die mij wél begrijpt en thuis blijft voor mij, dankbaar voor mijn oudste zoon die ondanks alles trots op me is en dankbaar voor de steun van anderen die het wel zien. Ik bof toch maar… en ik kan alleen maar hopen dat alle vrouwen die zich moeder voelen in hun hart die erkenning ook krijgen van hun omgeving… want onze Engeltjes kunnen het inderdaad niet laten zien, maar elke papa, zus, broer, vriend, vriendin, opa, oma of wie dan ook wel! Laat vrouwen zien hoe waardevol en bijzonder ze zijn en niet alleen op deze dag…

Ps. En wat vind ik later in de tuin? Precies een veertje, laat ie het dan toch zien??? ⭐️

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s