Pasen in April

Vaak hoor ik lotgenoten zeggen dat er een deel van hen is gestorven toen ze hun kindje verloren. Ook ik zeg dat. Mijn hart is een stukje kwijt, een deel van mij is niet meer. De laatste week ben ik me ineens bewust dat dit maar deels waar is. Er is namelijk ook iets geboren toen Alex* stierf. Eigenlijk is er best veel geboren als ik er dieper over na denk. Het is maar hoe je er naar kijkt. Laatst zei ik dat ik mijn ‘oude ik’ zo verschrikkelijk miste, maar later dacht ik ‘nee, dat is niet helemaal waar..’ de nieuwe Martine bevalt mij namelijk veel beter. Het is vechten en knokken, iedere dag weer, maar het nieuwe wat in mij geboren is heeft ontzettend veel meerwaarde. Ik begin van haar te houden.En dat is wat Pasen voor mij in houdt. Een nieuw begin. De dood krijgt niet het laatste woord. Al het nieuwe leven wat ontstaat heeft een betekenis. De kuikentjes, de bloemetjes, de lammetjes en de vlindertjes. En ook al mocht onze Alex* niet leven, zijn liefde zal altijd licht blijven geven. Zo zie ik het. En ik weet dat het makkelijk praten is omdat wij onze andere zonnestraal in ons midden hebben, dat ik een zichtbare en onzichtbare moeder ben, maar ik geloof in een weg omhoog, in verbetering. Misschien is dat iets wat ik door mijn Apostolisch zijn hoog wil houden. Het is namelijk niet iets wat echt ín mijzelf zit, maar ik raak wel elke keer geïnspireerd om niet bij de pakken neer te blijven zitten. Een veerkracht om het mooie te blijven zien. Ik krijg complimenten ‘wat ga je er goed mee om’, maar daar krijg ik hulp bij door mijn geloof en medemens. En ja, ik ben zeker wel trots dat het me ook lukt, dat ik die kracht in mezelf vind. Gelovigen zouden zeggen dat ik die kracht van God krijg, maar een vriendin wees me erop dat ik die kracht misschien wel van Alex* krijg. Hij zorgt ervoor dat ik door wil, dat ik door kan. En ja, ik mis hem vreselijk, zo ongelooflijk veel. Het doet pijn, pijn die niet te beschrijven is. Maar.. de liefde wint! Het leven wint! De dood is niet het einde. Daar zorgen Alex* en ik wel voor (en alle naasten die ons lief hebben). Met zijn sterven is er een nieuwe Martine geboren, hij en anderen hebben me zoveel gegeven en ik heb zoveel ‘gepakt’. Ik zou het zeker inruilen als hij daardoor bij ons kon zijn, maar ik ben reëel. Ik maak er wat van, ik kan niet veranderen wat me gebeurd, maar wel hoe ik er mee om ga. Met vallen en opstaan. En dat is Pasen voor mij: Opstaan, doorgaan, vernieuwen. Nieuwe afspraken met mezelf maken. Wie zal ik zijn? (ook bij tegenslag).

Een mijlpaal, vandaag stond ik voor het eerst na al die tijd met een gelukkig gevoel op. Of het nou door Pasen komt of niet, het is een nieuwe start. Ook heb ik de therapie (voorlopig) stop gezet. Ik kan/wil het alleen. En ik ben er nog niet, absoluut niet. Er zijn donkere dagen, eindeloos verdriet in mijn diepste wezen, gemis en een ontembaar verlangen, maar ik wíl de derde rouwende boom zijn. Laat het licht op mijn wonden schijnen. Vorig jaar had ik geen paastak, dit jaar heb ik er één maar ik kon hem nog niet versieren, volgend jaar hoop ik dat ik weer een stukje verder ben… dat ik het licht steeds meer kan toelaten. Alex* wordt daarbij nóóit vergeten, het krijgt geen plekje, nee, ik weef hem heel bewust in mijn leven, want het zal er zijn als wij er zijn..

Pasen is voor mij moeilijk, ik wil feest vieren, maar het doet pijn. Ik voel verbinding met Maria, die haar kind verloor. (De liederen van the Passion raakte me weer enorm dit jaar). Ik voel de gelijkenis die in het Apostolisch genootschap gemaakt wordt, maar wat ontzettend veel kracht en moeite kost: opstaan, doorgaan, veerkracht, vergeving, niet verbitteren, het mooie blijven zien, levenslust en levenskunst. Ik leer en oefen het daar, maar het is niet makkelijk. Toch geeft het mij troost om zo er mee om te gaan. Om in liefde inhoud te geven aan mijn bestaan én dat van Alex*. Want het stopt niet na de dood. Ik haal er wat uit, opdat het zin heeft. En mijn god, lieverd wat mis ik je! Wat mis ik je bij het eieren schilderen, het eieren zoeken, het paasontbijt. Lieverd, wat mis ik je in alle (‘belangrijke’) dagen en foto’s. Maar vergeet nooit dat je een plek hebt in mijn hart, dat ik je er altijd bij betrek en dat ik weet dat jij het bent die mij kracht geeft om er wat van te maken, ook voor je grote broer. Want ik doe het voor hem, ik ga door voor hem. Zodat hij leert dat je na tegenslag opstaat, want zo heb ik dat geleerd. En daar ben ik voor het eerst enorm dankbaar voor. 

Lieve pap en mam, bedankt voor de vrouw die ik ben geworden en de nieuwe vrouw die ik mág zijn. Lieve Mies, bedankt dat jij daar nieuwe dingen aan hebt toegevoegd. Lieve mensen die om mij geven, bedankt voor alle liefde, liefde die ik weer wil doorgeven. Ik zelf… ik doe het maar gewoon!!!! (Schouderklopje!). En Alex* en Demian die me die duwtjes geven… 

Ps. Zulke mooie liederen:

Het wordt beter – Bløf 

Wer bist do – Twarres

Heb het leven lief – Liesbeth list 

Dat ik je mis – Maaike Ouboter

Kan ik iets voor je doen – de Dijk

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s