It’s not goodbye…

Weer een nieuw jaar…Een jaar geleden begon ik deze blog. Sindsdien heb ik er 166 geschreven. Een jaar geleden schreef ik dit als eerste blog:
“1 januari 2016… Het nieuwe jaar… Het jaar dat heel anders had moeten gaan. Wij hadden een zoontje moeten hebben. Wij zouden dit jaar zo veel moois meemaken met onze beide zoons. Maar het mag niet zo zijn. Alex is niet meer. We hebben geen baby…

Gisteravond vond ik het zo moeilijk. De naaste familie was bij ons, onze ouders, mijn twee zussen en Michel’s broer kwam na twaalven nog even langs. Eerlijk gezegd vond ik er niet veel aan. Lichamelijk ben ik er slecht aan toe. Ik heb veel pijn van de keizersnee. Psychisch gaat het met ups en downs, alleen eten vind ik fijn. Dan voel ik me iets meer gevuld. Maar hoe verder de avond, hoe leger ik me voelde. We hebben vuurwerk afgestoken, daar kon ik me voor oppeppen, want dat ging de lucht in. Naar onze Alex, voor onze Alex. Ik heb op een stoel gekeken hoe de lucht werd verlicht. Het goud met blauwe vuurwerk vond ik het mooist. Ik heb zelf twee pijlen  om hoog gestuurd, ‘voor jou Alex’ fluisterde ik dan. Het begon een beetje te regenen en ik dacht de hemel huilt… 

Daarna was ik het zat. Hoe lief mijn familie ook is, ik was er klaar mee. Ik voelde me zo verloren en verdrietig. Ik kon ‘gelukkig nieuwjaar’ niet over mijn lippen verkrijgen. Want het is geen gelukkig nieuwjaar… Het is een leeg jaar… 

Ik kon me niet meer sterk houden, ik keek alleen maar glazig voor me uit. De familie had het door en was het denk ik ook wel zat. Ze hielpen met opruimen en probeerde mij nog te troosten. Maar dat kunnen ze niet, ik moet het zelf doen.. Ik weet alleen niet hoe. Ze gingen weg, Michel kwam naast me zitten en ik huilde. Ik bleef huilen. Hij praatte zachtjes tegen me en zei dat we naar bed moesten gaan. Hij hielp me overeind en we gingen naar boven. Ik was zo moe, ik zakte gelijk in een diepe slaap.

Vandaag traditie getrouw ontbeten met oliebollen en appelflappen. Ik lig verder al de hele dag in bed. Te slapen, te rusten, zorgen dat ik geen pijn heb. Ik heb medicijnen gekregen om mijn baarmoeder samen te laten trekken. Er is namelijk nog een stolsel of restje placenta achtergebleven. Het voelt als een ongesteldheids kramp keer tien. Vloeien doe ik dus ook weer meer. Michel is met onze andere zoon in de weer, Demian is niet zichzelf. Het breekt Michel op. En ik kan niets.. Ik lig hier maar. Dit te schrijven terwijl ik het nieuwjaarsconcert heb aanstaan… Inmiddels zijn ze aan het schansspringen. Deze dag gaat aan me voorbij, morgen is het 14 dagen geleden. Ik kan het gewoon nog steeds niet geloven…..”

Deze oud en nieuw was 10x beter dan vorig jaar. Het is niet te geloven hoe anders het toch na een jaar is geworden. Zo raar hoe je gevoel toch weer veranderd. Dit keer waren we alleen met mijn schoonouders bij ons thuis. We hebben er een mooi avondje van gemaakt. Demian lag gewoon op bed en is overal door heen geslapen. Hij vond het vuurwerk toch niets. In tegenstelling tot zijn papa en mama, die dat schitterend vinden! We hebben weer aardig wat de lucht in geschoten. Prachtige pijlen. Voor onze Alex*, naar onze Alex*, de hemel verlicht. Ook de sterretjes mochten dit jaar niet ontbreken en daar konden we Demian nog net even voor porren. Een vriendin kwam nog even gezellig een wijntje drinken en een oliebol eten en verder keken we ‘ik hou van holland’. Om 12 uur waren we alle vier emotioneel. Ik voelde een opluchting en een opwinding. We hebben dit jaar doorstaan, we hebben het overleefd en we hebben het samen gered. We hebben het gered. Ik hou verschrikkelijk veel van Michel en het kritieke eerste jaar hebben we nu achter de rug. Velen gaan uit elkaar, maar wij zijn sterker geworden. Ik ben dankbaar daarvoor. Eens kijken wat het nieuwe jaar nu weer brengt. Nog zoveel liefdes-wensen… de wensballon was dit keer geen succes met de harde wind, dus we hebben toen maar een flink fikkie gestookt. Het was warm en vurig, net als mijn hart vol verlangen. Alles rook naar vuur. We hopen op een beter jaar. Champagne en kussen, we hebben mooie momenten gehad samen. Het was een gezellig en lekker avondje.
Dit keer stond ik op met een glimlach. Ik logeerde bij Demian op z’n kamer vanwege de knallen en heel zachtjes is hij naast me aan het spelen. Hij wilt me niet wakker maken, maar als hij ziet dat ik het ben geworden kruipt hij naast me op mijn matras. Ik knuffel hem plat en voel intens geluk me overstromen. ‘Mama houdt heeeeel erg veel van jou’ zeg ik. ‘Ik ook van jou’ zegt hij. En dan zegt hij ‘en van Alex!’ ‘Ja, mama ook lieverd.’ ‘En papa dan?’ ‘Ja papa ook..’ dan staat ie weer op en pakt zijn nieuwe boekje van Ollie en Piep (kerstgeschenk van de olifant en het kuikentje). Plots zegt hij ‘Ik wil dit boekje aan Alex geven, dan geven we het in de lucht en dan pakken we het weer terug..’ Ik smelt op de vroege ochtend en zeg ‘Dat is mooi schat, maar dat kan niet..’ ‘Waarom niet?’ ‘We kunnen het dan niet terug pakken’ ‘Dan gaan we toch in een raket?!’ Stelt hij opgewekt voor, een geniaal idee natuurlijk! Mijn hart verwarmt, mijn ziel ontspant, maar zijn kinderlijke onschuld breekt het ook een klein beetje. Om zijn geweldige idee niet gelijk de grond in te boren zeg ik rustig en bloedserieus ‘Ja schat dat kan, maar een raket kost alleen heel veel centjes..’ ‘Oh ja, die hebben we natuurlijk niet..’ zegt hij beteuterd, maar wel heel redelijk. En dan gaat hij gewoon weer door met spelen…. deze gesprekjes koester ik, het zijn de mooiste momentjes die er zijn. En dat dan al op 1 januari, ik begin mij dag met een glimlach! Helaas hebben we inderdaad weer niet de Staatsloterij gewonnen en het maakt ook niet uit. Ik zou al mijn geld en bezit inruilen om Alex* ermee terug te krijgen. Dat kan alleen niet… we zullen het hiermee moeten doen (geef dan toch maar die miljoen)… 

Laatst zei Demian ook al zoiets moois uit het niets in de auto ‘Papa’s verdriet vliegt naar hm toe…’ Het is mooi hoe kinderen het zien en daar kunnen volwassenen nog een hoop van leren! Ik leer nog elke dag…

Zo nu dus een jaar voorbij, een jaar lang konden jullie meelezen en meekijken in ons rouwproces. En rauw was het. Oprecht en eerlijk, puur en persoonlijk. Kwetsbaar en openbaar. Nu voel ik me anders dan een jaar geleden, de pijn is zachter geworden, het verdriet is veranderd. Het is er nog, vooral het gemis, maar rustiger. Ik weet nu dat ik ook weer kan lachen. Ik weet nu dat ik ook weer kan genieten. Een jaar tijd doet een heleboel. Hoewel ik weet dat ik er nog lang niet ben, heb ik wel veel stappen vooruit gemaakt. Zoveel geleerd. Alle eerste keren zijn achter de rug en de therapieën hebben zeker nut gehad. Het jaar heeft mij en ons ook heel veel gebracht. Ik heb liefde, hoop en vertrouwen, maar ik weet ook dat ons leven voorgoed veranderd is. Ik ben veranderd… en het is nog steeds ontdekken.
Het komende jaar wil ik me daarom gaan concentreren op verder herstel, ik blijf therapie volgen en rouwen op mijn manier. Ik wil me focussen op mijn lichaam en gezondheid, in de hoop zwanger te worden. Fit worden. Ik wil al mijn andere focus in Demian stoppen. We hebben nog een half jaartje samen en dan moet hij naar de basisschool. Daar wil ik nog van genieten en alles eruit halen wat er in zit. Ik wil tevens mijn aandacht geven aan mijn nieuwe ik. Ik zal blijven schrijven, maar het zal weer privé worden. Ik ga voorlopig stoppen en in ieder geval stukken minderen met deze blog… Ik wil me nu weer gaan richten op het échte leven. Ik wil weer leren met mensen om te gaan en me niet meer verstoppen achter internet. Ik wil weer leren te communiceren met iedereen op een normale manier. Ik wil mijn aandacht richten op het weer normaal deel nemen aan de maatschappij. Weer echt te leven, niet alleen op papier. Dit zal gaan met vallen en opstaan, want hoewel ik me ‘beter’ voel, zal ik het nooit helemaal zijn…

Er zal dus soms nog wat te lezen zijn, misschien een gedicht, maar ik deel het dan ook alleen nog maar op mijn Sterrenbaby-pagina op Facebook: https://m.facebook.com/sterrenbaby/?locale2=nl_NL,  zodat alleen de mensen die het écht willen lezen me kunnen volgen. Maar ik wil af van de druk die ik de laatste tijd voel. Ik wil meer tijd voor wat nu belangrijk is: Demian, Michel en ik. Verder ga ik mijn focus leggen op mijn boek, zodat ik wel anderen in de toekomst kan helpen. Want één ding wat dit jaar ontzettend goed voor me is geweest is alle steun, hulp, aandacht en liefde. Zonder jullie had ik het niet gekund! Zonder jullie wist ik niet dat ik het in me had. Ik wil jullie ontzettend bedanken voor alle reacties, berichtjes en positiviteit. Ik heb het enorm gewaardeerd en veel geleerd! Ik wil zoieso iedereen bedanken voor de onvoorwaardelijke steun en liefde van het afgelopen jaar! 

Het is geen afscheid, er zal vast wel een moment komen waarin ik van me af móet schrijven, maar voorlopig wil ik het weer wat meer zelfstandig kunnen, zonder die drang naar erkenning en ‘goedkeuring’. Ik wil dit jaar leren van mezelf te houden, die bevestigings-behoefte te laten varen en met mijn nieuwe ik door één deur te kunnen. Ik wil het zelf doen, en ik beloof dat ik het vraag als ik hulp nodig heb, hulp, maar dan in real life, face to face… Ik wil leren Alex* te laten ontplooien/ontwikkelen in mijn hart en huis. De rust en zekerheid vinden zonder schuldgevoel. Dat het weer wat meer van mezelf en ons gezin wordt, waarbij ik ook het strijden wat laat varen. Ik wil proberen te accepteren hoe het leven en andere mensen zijn. 

Hoewel dit allemaal zeker niet makkelijk wordt, vind ik zelf dat het tijd is. Tijd voor mezelf. Minder fel, minder impulsief en meer in balans. Dat gaat nog altijd het beste zonder zo tentoongesteld te staan…

Het is een nieuwe start, een nieuw begin. Een hoop goede moed en een hoop goede, gezonde voornemens. Het enige wat ik vraag is… Vergeet onze kleine Alex* niet, morgen niet, overmorgen niet, niet over één jaar, niet over 10 jaar. Denk nog eens aan hem, niet aan ons, maar aan hém. Zijn lichtje, zijn liefde mag niet doven… Hij is onze tweede zoon. Altijd in ons hart, altijd in ons gedachten en altijd deel van ons gezin. Ik hoop ook dat jullie dat zo ervaren. Hij is bijzonder. Wees dus lief voor elkaar, koester elkaar en help elkaar, zo zal hij door leven. Het is niet vanzelfsprekend, ik hoop dat jullie dat beseffen. Laat liefde lichten… en werk hard, net als Mies en ik.
Dat al onze en ieders wensen maar uit mogen komen. Een liefdevol, gezond en gezegend nieuw jaar, voor jullie allemaal… schrijf je lege boek vol… I know I always will..

Heel veel liefs, kusjes en knuffels,

Martine

Met speciale dank aan mijn Michel, mijn Demian, mijn Alex*, onze vrienden en vriendinnen, broers en zussen, ouders, lotgenoten en iedereen die zich betrokken heeft gemaakt! ❤



Advertisements

2 thoughts on “It’s not goodbye…

  1. Kim

    Heb een hoop van jullie verhaal geleerd. Jullie vliegen misschien nog niet, maar jullie zweven al wel weer en dat is ook goed.
    Begrijpelijk dat je in een inner-circle verder wil werken aan je ‘herstel’.
    Nogmaals dank voor het inkijkje en de inzichten die je hebt gegeven. Ik denk ook echt dat liefde het toverwoord is..

    Het ga jullie heel goed en dat al jullie wensen mogen uitkomen!

    X
    een wildvreemde die jullie verhaal heeft gevolgd en af en toe een reactie heeft geplaatst

    Liked by 1 person

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s