Leven 

Vorig jaar schreef ik dit op Facebook:

“Lieverds,

Voor mij geeft schrijven wat verlichting, opluchting en verwerking. Ik zal in het nieuwe jaar proberen de ellende op Facebook te beperken. Voor nu, de laatste dag van dit jaar, waarin we ook deze dag weer wat pech hebben, wil ik dit graag nog even met jullie delen:

Wat een jaar, wat een jaar… Waar te beginnen? Een verbouwing die zo mooi is geworden, maar wat letterlijk bloed, zweet en tranen heeft gekost. Gelukkig voelde we ons weer thuis, na een lange tijd zoveel frustratie en onmacht te hebben gevoeld. Alles van ons afgegooid met wat feestjes en Carnaval. Zo leuk met onze goede en gezellige vrienden. Toen heerlijk voor het eerst met alleen ons drieën op vakantie geweest om weer bij te komen. Blije en dankbare momenten en de zon ging weer schijnen! Dit veranderde al snel in een stromende regen. Mijn schoonvader was er bijna niet meer geweest en we werden toen al met beide benen op de grond gezet. Het leven: zo teer en kwetsbaar. Godzijdank krabbelde hij weer op en mochten we onze vreugde met iedereen delen: we waren weer in blijde verwachting!! En nog mooier mijn schoonzus ook!! ‘Hoe bestaat het?’ zeiden we nog… Een moeilijke tijd volgde; in zwanger zijn ben ik niet goed, lichamelijk en geestelijk bijna niet in staat om dat goed te laten verlopen. Opnieuw frustratie, onmacht en ongeduld. Zo veel ongeduld. Onbegrip van de buitenwereld, maar ook zoveel liefde en steun van zeker de meerderheid. Ons ventje 2 jaar, vrolijk en positief. Elke dag vechtend ons er doorheen slepend, tot het weer wat beter ging en de wanhoop in kracht veranderde. Elke dag een stukje dichterbij. Een beetje aansterken. Mijn lieve man die 30 werd en waarvan ik zoveel hou. Een fijne familie vakantie, waarin we alledrie door ziekte geveld met liefde zijn verzorgt. Helaas mijn contract uiteindelijk niet verlengd, maar ach die kleine, ons geluk, het enige wat echt telt, was er bijna. Een kleine herkansing met een liefdevol weekendje weg, overschaduwt door de uitzichtloze trieste situatie in de wereld. Depri… Helaas de laatste loodjes ook nog zwaar. Van kastje naar de wal in de medische molen: zwangerschapsdiabetes, spanning, onzekerheid, dieet en inmiddels gewoon compleet uitgeput. En toen… Ik hoef het niet meer te vertellen, onze Alex, hij was er……. we dachten gezond…. helaas dus niet……. Mooie dagen hebben we gehad, dankbaar voor alle liefde en al het moois wat ons ventje heeft laten zien en gebracht. Een waardig afscheid, een boodschap, een klein stukje afsluiting. Een mooi gebaar om de wereld een klein beetje beter te maken, voor baby’s zoals Alex in een kraamkliniek in Gambia. Vandaag als slagroom op het toetje weer naar het ziekenhuis omdat er opnieuw een stolsel/rest is achtergebleven. Nu eerst medicijnen en hopelijk volgende week geen curretage, anders beginnen we het nieuwe jaar gelijk al zo ‘goed’. 

Vandaag is dus vooral de angst aanwezig, wat als 2016 nog meer tegenslagen bevat? Wat dan?! Hoe om te gaan met dit verdriet, de onzekerheid en de angst van het onbekende? Ik weet het niet, maar zolang er mensen zijn om van te houden en die van ons houden moet ik vechten. Hoop en vertrouwen houden in een zonnige toekomst. Voor Alex, voor Demian, en voor Mijn Michel… Ooit zullen we weer stralen. We schieten vannacht de hoogste pijlen de lucht in, naar onze ster, denkend aan dit heftige jaar, maar zeker niet het rotste jaar (hoewel…) 

Maar het is juist ook moeilijk om dit jaar af te sluiten, want ik leef nog. ‘What does not kill you makes you stronger’… ..maar hoe weet ik dat 2016 zonniger wordt??? 

De kunst om te DURVEN leven moeten we opnieuw uitvinden……

Gelukkig staan we er niet alleen voor!! Michel, Demian, Alex en ik wensen jullie allemaal een Liefdevol en Gezond nieuw jaar!! Die kunnen wij wel gebruiken na dit toch wel heel rottige jaar 😢”

Ik weet niet waar ik het toen vandaan haalde… Nu schrijf ik dit:

2016, wat een bizar jaar. Het jaar van rouw. Diep verdriet, verscheurende pijn en meedogenloos verlies. Doorgaan, vallen en weer opstaan en dan weer keihard op je bek gaan. Mijn 30ste verjaardag, onze eerste tattoo’s, afscheid van mijn opa, een nieuwe baan, Moederdag met een schaduw, Vaderdag met een schaduw, feestjes begaan, feestjes doorstaan. Weer plezier maken. Lachen en huilen, vele huizen om in te schuilen. Zoveel tranen, het houdt niet op. Lotgenoten, bloggen en steun. Baby’s gezond geboren, een prachtige bruiloft en festivals. Dansend en drinkend. Zomervakantie in Frankrijk onder de oogverblindende sterrenhemel. Geluk? Altijd een gemis. Sporten, eten, trainen en weer vreten. Therapie, therapie en nog meer therapie. Nazomeren tussen de vlinders op het strand, met mijn kindje hand in hand. Demian’s mijlpalen, zijn voetbal, zijn poepen, zijn dino’s, zijn Paw Patrol en zijn Playmobil. Weekendjes weg, zwemmen en in bad. Alex in mijn hart. Zijn as, zijn levensboom, zijn erfenis. Nieuw leven. Rescue Baby Gambia, water. Toeval en seintjes, opgaan in de natuur. Nieuwe vriendschappen, oude vriendschappen, familie. Liefde, heel erg veel liefde, voor mijn drie mannen, mijn allesjes. King and Queen, liefde overwint. Gespleten in tweeën, nooit meer heel, nooit meer compleet, nooit meer mezelf. Maar wel veerkrachtig, strijdlustig, en trots, en sterk, en moedig… en hoopvol….. dat 2017 maar ‘meer’ mag brengen… Dankbaar én boos!! 2016 is voorbij… 

Wat een vreemd jaar. Ik heb dit jaar keihard gewerkt aan mezelf en aan rouw. Ik had nooit gedacht dat ik hier zou komen, dat dit jaar voorbij zou gaan. In het begin dacht ik dat er geen einde aan zou komen. Nog steeds zijn mijn dagen zo, ‘s ochtends zwaar, in de avond alweer beter. Alle dagen gaan gewoon weer voorbij. En het is ontzettend raar hoe die dagen zich dag voor dag opvolgen en opstapelen totdat er wéér een heel jaar om is. Gewoon weer een heel jaar voorbij.

En ik leef nog. Het was een maf jaar, dat je ook weer leuke dingen doet en doorgaat ondanks de pijn. Dat we weer kunnen lachen en genieten, had ik nooit verwacht. Ik dacht dat dat simpel weg nooit meer ging gebeuren. Maar je gaat je weer beter voelen. Tijd heel de wonden, alleen geneest het niet. Net als mijn litteken op mijn buik, het is dan weer wit, dan weer vuurrood. Het gemis blijft, de onzekerheid blijft…

Ik weet niet zo goed hoe ik het af moet sluiten. Ik sta weer voor een drempel. Gelukkig is dit jaar voorbij, een jaar wat ook zoveel heeft gebracht, maar het was een uitputtingsslag. Onrustig. We hebben hoop en goede moed. Het kan nooit erger worden dan afgelopen jaar (als er niemand dood gaat tenminste). Maar we kunnen niet in de toekomst kijken, antwoorden op de waarom-vragen ga ik nooit krijgen. Hoe het verder gaat? Ik heb werkelijk geen idee en dat is zwaar. Michel en ik hadden er het gisteravond over. We staan stil, ons leven op pauze. We hadden alles keurig uitgestippeld, maar veel is veranderd, wij zijn anders. En terwijl wij planden leefden het leven ons. In het nieuwe jaar, dus weer leven. Vooruitgaan. Dag, na dag, na dag, totdat ik terug kan kijken en weer kan zeggen: ik leef nog…leven met de dood… 

Advertisements

One thought on “Leven 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s