Kerstmis je

Eerste kerstdag had ik geen stem meer. Ik wilde niet naar de kerstdienst. Emotioneel gezien kon ik dat niet aan. Er was teveel aan zo’n dienst dat me aan vorig jaar deed denken. Toen ging ik persee wel, omdat ik het ‘achter de rug’ wilde hebben. Ik wilde de confrontatie met mensen toen aangaan, zodat het makkelijker zou zijn op de crematie. Ik zie mezelf nog zitten op een speciale tuinstoel voor mij achterin de zaal.
We besloten pas te gaan als het bijna afgelopen was. Ik wilde namelijk wel Demian’s kerstgeschenk ophalen. We kwamen binnen toen de rondgang begon en ik besloot er aan deel te nemen. De rondgang staat voor jezelf aanbieden en opnieuw beginnen. Al voordat ik opstond moest ik al huilen, het besef. Vorig jaar ging in niet rond. Ik kón het toen niet. Toen kon ik niet opnieuw beginnen terwijl Alex* nog in de 24uurs kamer lag. Dat voelde toen niet goed. Nu wel, maar ook heel confronterend. Ik ging met Demian en kom ook nog eens voor mijn eigen zus te staan die het brood en wijn gaf (dat was zoieso de eerste keer sinds haar aanwijzing). Emotioneel. Daarna werden de geschenken uitgereikt door onze voorgangers. Vorig jaar waren we de eerste (gaat op leeftijd) en kreeg Alex* (wij) het mooie boekje Zonnekind (aanrader). Dat was toen enorm heftig. Afgelopen jaar zijn er nog baby’s bijgekomen en Alex* zou nu niets krijgen (wat ik ook niet wilde). Wel wilde ik graag dat zijn naam genoemd zou worden en dat we in de volgorde werden geroepen zoals onze kinderen zijn geboren. Eerst kwam dus de familie van de laatst geboren kindjes en daarna wij. ‘In gedachte Alex* en Demian van der Burg’ zei mijn vader door de microfoon (coördinator uitgifte cadeaus). Het was mooi dat het zo ging en we namen met Demian zijn cadeau in ontvangst op het podium. Hij vond het mooi en zei lief ‘dank je wel’. De andere kinderen kregen ook allemaal hun cadeaus. Demian ging nog een keer het podium op toen zijn nichtje haar cadeau ging halen en hij haar wilde helpen. Het was mooi. Een jongetje dat mij er vorig jaar ook al mee troostte, had zijn haar weer in de vorm van een ster geschoren. Het was goed zo, het was intens, en ik had er goed aan gedaan het dit keer zo te doen. 
Thuis val ik weer in een gat. Het is te veel, maar ik wil me niet laten kennen. Ik ben zo dwars en eigenwijs. En ik mis hem zo verschrikkelijk. We hadden met z’n vieren moeten zijn! Mijn hoofd doet zeer. Demian pakt zijn cadeau uit, het is een boek van Ollie en piep over een olifant en een kuiken. Hij vindt het mooi, hij vindt (voor)lezen leuk. Mijn gezondheid laat het niet toe, maar ik moet en zal maken wat ik beloofd heb. Stoofpeertjes en appelflappen. Ik wil het en Michel weet dat ik weer in zo’n bui ben. Hij is dus een super schat en helpt mee in de keuken in plaats van me op andere gedachten te brengen. Samen maken we appelflappen. Het was de bedoeling dat ik ze in stervorm zou maken, maar dat was zo’n rotklus, na eentje zie ik er vanaf. 
Demian en Michel toen daarna een tukje op de bank en ik kruip ook weer in Mn bed. De ster is verbrand, ik ben er klaar mee. Slapen lukt niet. Ik ben shaggo, verdrietig, ziek, alles kost veel moeite. Ik trek het niet meer. Uiteindelijk ga ik in bad met een paracetamol en strepsil, die ik eigenlijk niet in wil nemen. Ik voel me verslagen, door mijn lichaam, het leven, ik mis hem zo.
Ik denk dat ik het een tijdje heb geprobeerd te negeren. Na de 19e viel er een last van me af en ik wilde zo graag dat ik me iets beter ging voelen, dat ik het onderbewust soms wegdruk. Alsof Alex* er niet is. Dat ik in een standje overleven zit, omdat ik zo graag een ‘normale’ kerst wil. Want ik hou van kerst en er zijn zoveel mooie herinneringen aan voorgaande jaren. Ik denk dat ik de laatste dagen het liefst wegrende van mijn verdriet om Alex*, het verdriet om wat er niet meer is: hij en mijn oude ik en belevingswereld. Ik mis dat ook. Maar Facebook is zo confronterend, alle lotgenoten posten over hun kindjes die ze missen. En ik wíl Alex* niet missen, ik wil een kerst zoals ‘t altijd was. Ik voel de druk van buitenaf om mijn kindje ook te missen, om iets te posten. Ik ben te moe om er iets mee te doen, ik ben moe van alle reacties. Lieve berichtjes, ‘we denken aan jullie’. Maar ik wil niet dat er aan ons gedacht wordt, ik wil er zelf niet eens aan denken!!! Ik ben dwars en voel me vreselijk. Het knaagt aan me. Alex* wilt uiteraard ook mijn aandacht, ik kan niet niet aan hem denken. Ik voel de druk van de boom, die kan ik vandaag niet alleen laten. Het voelt het zelfde als vorig jaar. Toen moesten we ook bij hem zijn, ook al was hij er niet meer. Nu moeten we hem er ook bij betrekken, het voelt niet goed om tijdens de feestdagen te doen alsof hij niet bestaat. Ook al bestaat hij niet. Het is verwarrend en vreselijk pijnlijk, het maakt me onrustig… weglopen werkt niet…
We hebben geen zin om naar mijn familie te gaan. De stoofpeertjes zijn niet zo goed gelukt als anders en de appelflappen zijn ingezakt en plakken aan het bakpapier. Ik had mijn dag niet in de keuken, ondanks Mies zijn hulp. Ik voel me niet goed. Ik ben overstuur. We brengen Demian daar en gaan dan toch snel nog naar de boom met zn tweeen. Het begint al te schemeren en we zien 3 hazen/konijnen op het veld. Er hangt een sterretje in de boom met opa en oma erop. Michel zijn ouders zijn geweest en hebben een beetje ‘schoongemaakt’. We steken sterretjes aan en zetten die neer in de aarde. ‘Ook jij een fijne kerst’. En ik voel me ineens stuk-ken beter. Op de terugweg steekt er nog één haas over voor ons, het is een teken, 4 hazen. Michel is trots op me dat ik het aangeef en doe wat ik wil. Bij mijn ouders pak ik alles weer uit wat ik meegesleept heb, zijn kaarsje, zijn olifantenornament, zijn ster ornament en zijn discobal, alles zodat hij er bij is. We pakken mooie cadeautjes uit en in de boom hangen 6 gekleurde gehaakte sokjes met geld, voor alle kleinkinderen. Wat is dat super moeilijk voor mijn ouders. Opa en oma van twee kleindochters en een kleinzoon, van een kleinzoon die er niet meer is en van twee stiefkleindochters, allemaal gelijk, maar qua gevoel verscheurend. We knuffelen elkaar allemaal. We eten daarna heerlijk, met verschillende gangen. Iedereen heeft iets gemaakt. Het is een fijne avond. Dodelijk vermoeiend wisselen pijn en vreugde elkaar af. Hij wordt gemist door iedereen en iedereen voelt soms het verdriet van vorig jaar. Flashbacks van die kerst. Ik zie mezelf nog liggen op de ligtuinstoel omdat zitten met de wond onmogelijk was. Bij de spoom herdenken we opa die op eerste kerstdag 2004 overleed en andere opa die afgelopen mei is heengegaan. Bij het toetje heb ik een extra bord opgemaakt voor hen die we moeten missen. Ik maak een plaatsje voor ze vrij, want ze zijn er altijd bij. De sterappelflap ligt op een giving plate voor mijn familie en we genieten van het desert (hahaha had mijn vader verkeerd geschreven op de menukaart, we aten ‘woestijn’ als toetje). Het was oprecht een hele fijne, mooie en gezellige avond. Ik heb ook echt gelachen en iedereen was leuk en lief. Demian genoot van zijn nichtjes en tantes en de nieuwe spelletjes. Met vlagen hadden we het moeilijk, maar daar had iedereen last van. Bij weggaan zei mijn vader ‘kanjer, je lijkt op je zoon, dat is ook een kanjer, maar jij bent míjn kanjer’. Dan besef je weer de pijn die onze ouders moeten hebben, ons zo verdrietig en verloren te moeten zien… mijn zus zei ‘goed gedaan’ en dat vond ik ook erg fijn. We did it, toch maar weer. In de auto zegt Demian super schattig ‘het was leuk’. Daar doen we het voor, bouwen aan zijn jeugdherinneringen.

22uur zijn we thuis, tot half 1 kijk ik Lord of the rings af, waar ik aan begonnen was, omdat ik ziek werd. Voor het eerst de extended version, alsof ik een nieuwe film zit te kijken, dan is het goed mis met me hoor. Slapen kan ik toch niet met al dat snot, hoofdpijn en hoesten. 
Tweede kerstdag maakt Michel voor de tweede keer op rij een heerlijk ontbijtje. Ik voel me nog steeds k*t. Hij moet straks werken. Hij geeft Demian nog lekker veel aandacht en ik krijg het in Mn bol. Hup die t*fus kerstzooi eruit! Als een bezetene ga ik de kerstboom aftuigen. Al meerdere dagen wilde ik dat ding alweer naar buiten smijten, nu had ik er echt genoeg van. Ik ruim alles op, en goed ook! Ik sorteer alles netjes. De rode kerstballen ga ik verkopen. Michel helpt weer lief mee met tillen en zegt tot slot als ook de boom in de doos zit en hij deze optilt ‘niet te geloven dat je deze in je eentje gepakt heb, mafkees, je had wel iets kunnen breken’. Maar ik ben trots, rebels zijn, sterk zijn, tegendraads zijn, het is een houding, zodat ik me niet helemaal slap en wanhopig voel. Wat ik kan, doe ik, ook al is het beter van niet, maar het geeft me geestelijke energie die ik zo hard nodig heb. Michel gaat werken en brengt Demian naar Mn schoonmoeder. Ik kijk een stukje All you need is love kerstspecial en ga weer slapen. Mijn moeder stuurt dat ze bij de boom en oma zijn geweest en een gehaakt sterretje erin hebben gehangen. Gelukkig, ook vandaag is het kerst bij het boompje. ‘s Avonds gaan we naar mijn schoonouders. Ook daar is het gezellig en eten we lekker gourmet. Ook daar staat het kaarsje, ook daar wordt Alex* genoemd. Ook daar zie ik mezelf vorig jaar op de grote fauteuil liggen als koningin bediend en de droevige koppies van familieleden. Demian is op en ik ook. Het is nog niet zo laat. In de auto valt Demian in slaap en wij fluisteren: ‘pfff het zit er weer op’ zegt Mies. ‘Ja, het viel me echt alles mee’ ‘ja we hebben het goed gedaan met elkaar’ zegt mies weer. Daarna hebben we het er nog even over en over de toekomst, hoe onzeker die voor ons voelt. We hopen zo dat we volgend jaar met z’n vijven zijn. En dan zegt Mies ‘…het enige dat ik weet is dat ik verschrikkelijk veel van je hou..’. Die kan ik in me zak steken! We hebben het weer geflikt, we zijn trots en sterk en hebben het doorstaan. Ons incomplete gezinnetje met een hele liefdevolle familie. 

Advertisements

One thought on “Kerstmis je

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s