Kerstmis

Hoe anders was onze kerst vorig jaar. Ons ventje, geboren en overleden op de 19e. Toen wij met de begrafenisondernemer een dag voor de crematie moesten bespreken, stonden Michel en ik erop dat het nog voor de kerst zou gebeuren. In shock, we wilden er vanaf zijn, we wilden het niet over de kerst heen tillen. Onze begrafenisondernemer en tevens goede vriend wist met al zijn ervaring dat dit niet mogelijk was en ook niet goed zou zijn. De crematie zou dus na de kerstdagen zijn en Alex* zou met kerst nog bij ons zijn. Bij ons en toch weer niet. Toen wij hem dinsdag 22 december weer mochten ophalen uit het LUMC, waar de obductie had plaats gevonden, waren we bang. Hoe zou hij er nu uitzien? Heel voorzichtig keken we om het hoekje achter het gordijn, daar lag hij, in een schitterend wiegje met lichtblauw en grijs (de kleuren van zijn kamertje). Hij lag er prachtig bij en hij was zelfs weer een klein beetje roze. Nog steeds leek het alsof hij sliep en hij elk moment adem zou gaan halen uit een diepe zucht. Ik maakte tranen op het mooie sterrendekentje…

Ik reed met de begrafenisondernemer mee naar Zoetermeer, het wiegje naast me op de achterbank. Michel reed met onze eigen auto achter ons aan. Toen de begrafenisondernemer de auto startte schalde er keihard een kerstliedje uit de radio. Hij schrok er ontzettend van en draaide hem gelijk zachter, rekening houdend met mijn gevoelens. Maar ik moest eigenlijk alleen maar lachen om het bizarre tafereel. ‘Het lijkt ook wel Jezus in de kribbe’ zei ik grinnikend en we lachten. Het ijs was weer even gebroken. Ons kerstkindje…

We brachten hem naar de nieuwe 24uurs kamers in Zoetermeer. Daar zou hij blijven tot de crematie. Michel en ik hadden besloten dat we Alex* niet thuis wilden laten komen, omdat hij er nooit zou kunnen blijven. We wilden Demian niet onnodig van slag maken, hij had hem nog steeds niet gezien op dat moment.

Kerst begon, alles in een roes en met pijn van de keizersnee-wond. Mijn geloof, onze families, alles ging ‘gewoon’ door maar dan met een vreselijk zwarte rand. Elke dag gingen we bij hem kijken en kerst brachten we naar hem toe. Een boompje, twee zuurstokjes en zijn kerstslofjes. Zijn eerste en laatste kerst. Demian lieten we uiteindelijk ook bij hem. Er moesten foto’s komen van ons als gezin, voor onze en zijn verwerking later. Hartverscheurend waren de momenten bij hem, want hij was ook daar niet meer. Maar we moesten onze liefde uiten, alles zo lang het nog kon. Blij met de 10 dagen die ons nog gegeven werden doordat de kerst er tussen kwam. Familie brachten we bij hem met kerst. We vierden kerst. We deden alles opdat het daarna makkelijker zou zijn, maar dit jaar was het niet makkelijk. Vorig jaar ‘was’ hij er nog. Vorig jaar was ik in shock en was alles vaag. Dit jaar voor het eerst echt zonder Alex*, dit jaar pijnlijk bewust van alles…

Een mooie witte Engelenkerstboom had ik neergezet in plaats van die afgrijselijke rode. Kerstpakketten hadden we allebei gekregen en traditioneel uitgepakt. Vrijdagavond kwam een collega van Michel nog een extra pakketje brengen. Met een foute kersttrui aan en een kerstmuts op speelde hij kerstman voor de mensen die het wel extra konden gebruiken. Een hele lieve brief zat er bij om ons ondanks alles een fijne kerst te wensen. Een hart onder de riem in deze zware tijd. Man, wat zag ik er tegen op!
Dat ik ziek was, maakte het allemaal niet veel beter. Ik voelde me lichamelijk zo beroerd en dan gaat het in het hoofdje ook gelijk weer een stuk slechter. Mijn vrije dagen verspilde ik in bed en op de bank, mijn vriendinnen moest ik afzeggen en Michel moest alles in zijn eentje voorbereiden. Ik voelde me beroerd en baalde. Zaterdagochtend wilden we cadeautjes uitpakken. Er lagen wat mooie dingen onder de kerstboom. Ik voelde me niet fit en Demian was ook aan het miepen. ‘Ik mis Alex’ komt er ineens uit, terwijl wij niets erover hadden gezegd. Ik zeg ‘maar hij is er toch bij?’ en steek het olifantenkaarsje aan. We willen Demian nu echt gaan leren dat het goed zo is, dat papa en mama niet meer zo verdrietig zijn en dat Alex* in ons hart zit. Demian telkens zo verdrietig te zien door ons is hartverscheurend.. Uiteindelijk trekken we zijn aandacht naar de pakjes en voor de boom maken we ze open. We zijn dan weer ons gebroken gezinnetje, net als vorig jaar. We proberen er nu weer iets van te maken, net als toen, voor Demian, maar het liefst schrap je alle tradities en kerst. Michel is druk en irritant, waarschijnlijk ook zenuwachtig voor alles dat nog gaat komen. Hij had een prachtig cadeau voor me uitgezocht. Een blauw horloge met inscriptie. Hij had Demian en Alex erin laten graveren. Demian kreeg speelgoed en had een doosje geknutseld voor papa, mama en Alex*. Michel kreeg van mij twee bijzondere cadeautjes. Een fles wijn met een boom erop, die we in het voorjaar op kunnen drinken als we gaan picknicken bij de boom en ik heb hem een weesolifantje cadeau gedaan. Wij zijn nu peetouders van het olifantje Rapa in Kenia, het meest temperamentvolle olifantje uit het weeshuis. Het is een symbolisch cadeau, maar wel van belang, want de olifanten worden nog steeds ernstig bedreigd. We zijn op huwelijksreis geweest in Kenia en hebben ze in het wild gezien, nu dragen we ons steentje bij om deze prachtige dieren een toekomst te geven. ‘Ik mis Alex’ zegt Demian weer. Zou hij het dan toch ook nog weten van vorig jaar?

Michel gaat daarna met Demian alleen op pad om de laatste boodschappen te doen en de laatste cadeaus te kopen. Hij zoekt mooie oorbellen voor mijn nichtjes uit en koopt verder de drankwinkel leeg voor de rest van de familie. Hij doet het goed en is super behulpzaam. Ik moet me overgeven aan het controleverlies en mijn bedrust.

Ik pieker me suf, zit in een dilemma in een strijd tussen mezelf. Kiezen tussen mijn gezin, mezelf, het ziek zijn, mijn geloof. Ik wil die avond naar de dienst toe in mijn mooie jurk, maar dan zal ik al het andere moeten laten vallen. Eerst maar slapen dus…
Steeds meer ontstaat het gevoel dat ik die kerstboom eruit wil knallen. Ik voel me niet fit, ik voel me gefrustreerd. De zuurstokjes van Alex* vormen een zoet hartje, maar de stokjes zijn natuurlijk keihard! Wat is het toch oneerlijk! Ik ben kribbig en overprikkelt. Ik irriteer me aan ons huis, te veel spullen, te weinig tijd, mijn lichaam laat me weer in de steek. Geestelijk daal ik af. Ik had er juist best wel weer zin in: lekker eten, toetje maken, taart maken, stoofpeertjes.. zo gaat dat niet lukken. 
Als Michel weer thuis is hangt hij het nieuwe naamplaatje op bij de voordeur. Ik zeg tegen Demian ‘kijk, zie je, Alex* woont hier’ en wijs naar de boom op het plaatje. Demian heeft echt wat met de boom en ‘snapt’ het. We doen verder rustig aan. ‘s Avonds eten we burrito’s en ik besluit om toch die avond naar de kerstdienst te gaan. Het is geen goed idee, maar ik moet. Ik vlucht het huis uit, want vorig jaar was kerstavond één groot drama met een poging All you need is love. Ik wil dat niet op de bank herbeleven. 

Achter Make-up gaat een hoop schuil. Ik maak me mooi, voor Alex*, voor kerst, voor alle lichtjes. Glitters, bling, schittering… tranen als diamanten. Ik voel me echt niet lekker, maar ook dat kan ik goed verbergen. Ik trek mijn speciale jurk aan die lijkt op een donkere nacht met sterren, een sterrenhemel-jurk. De avond is mooi, het pad naar het gebouw is verlicht. Ik word warm ontvangen en krijg zoveel dikke knuffels van iedereen. ‘Goed dat je er bent’ ja, het voelt ook ‘goed’. Maar ik heb ook pijn en voel me verloren, hoop bungelt maar aan een zijden draadje. Deze avond noemen wij Wijdingsavond in het Apostolisch Genootschap. Er worden teksten en gedichten gesproken en liederen gezongen, dit keer via de thema’s: geloof, hoop en liefde. Wij vieren de geboorte van Jezus, maar vertalen zijn gedachtengoed, die we nastreven, naar onze moderne wereld…
“Geloof: Voor iedereen die wil blijven geloven in een wereld waarin mensen in vrede samenleven. Die vanuit een basaal godsvertrouwen kracht ervaart om het goede te doen.”
Mijn zus draagt een mooi gedicht voor : 

“STER

Ik zag vanavond voor het eerst een ster.

Hij stond alleen, hij trilde niet.

Ik was ineens van hem doordrongen,

ik zag een ster, hij stond alleen,

hij was van licht, hij leek zo jong en

van vóór verdriet.”

Er worden ook mooie liederen gezongen. Liederen waar ik wat mee heb, waar ik mee tot ‘rust’ kom….

‘Leven in liefde met armen zo wijd’:

Een leven in liefde

met armen zo wijd,

een ontdekkende geest

in de vaart van de tijd;

 

de zegening van

een verwonderde lach;

de kunst om te danken

voor iedere dag;

 

zoekend en biddend,

oprecht en in eenvoud,

koest’rend de vlam

die ons grensloos bijeenhoudt;

dit licht te ontdekken

in ieder, altijd –

een leven in liefde,

met armen zo wijd

als de hemel.

en ‘ik wil mijn god bezingen’:

Ik wil m’n God bezingen

die hemel en aarde verbindt,

in wie ik alle dagen

de kracht om te leven vind.

’t Verstand geeft niet de verklaring

van Zijn alomtegenwoordigheid,

maar ’k voel mij door zielservaring 

deel van Zijn werkzaamheid.

Ik wil m’n God bezingen,

maar woorden die zeggen het niet;

vanuit m’n diepste wezen

welt verstild m’n zuiver lied.

In ’t leven dat niet is te doorgronden,

geef ik zin aan m’n tijd’lijkheid;

met God, m’n oerbron, verbonden,

voel ’k mij deel van de eeuwigheid.

Er worden gedichten voorgedragen die me raken omdat ik het gevoel erin herken.. 

“Vervulling

Het beste van voor jaren dringt vanavond tot mij door.

Al je gewone vragen vinden weer gehoor.

Regent het. Ja het regent. Goede nacht.

Laten we nu gaan slapen, zeg je zacht.

Wij luisteren en liggen. Wind beweegt het raam,

Blijf zo maar liggen, zeg ik, en ik noem je naam.

Alles wat antwoord is gaat van mij uit.

Je wordt vervuld van de oneindigheid.”

“Hoop: Voor iedereen die vanuit het nu een gebaar wil maken, in beweging wil komen… een stap die de wereld in een ander daglicht kan zetten.”
Toen droeg er een vriendin (een trouwe blogleester) een prachtig gedicht voor onder begeleiding van de piano. 

“Hoop
Ik

Ik heb als kind geleerd

Wat goed was en verkeerd

En ook van de drie-eenheid: hoop, geloof en liefde, maar – helaas

Helaas

Verloor ik ’t idee

Dat al ons wel en wee

Bestuurd wordt en gestuurd wordt door een Iets of door een Grote Baas

En ik

Ik had de liefde lief

Misschien wat te naïef

Want ach, wie ik beminde was ik na een tijd

En tot mijn spijt

Weer kwijt 

En tja

Zo werd ik blind en doof

Geen liefde, geen geloof

Maar wat ik van m’n leven niet verliezen wil, is hoop – is hoop

De hoop

Op straks en op daarna

De hoop op: ja, hoera

De hoop die zachtjes zegt: Schep moed

Al wat je doet

Komt goed, gaat goed

De hoop

Op eeuwen aan ’n stuk

Van wereldwijd geluk

De hoop die zegt: Het komt terecht – dus zit niet bij de pakken neer

De hoop die zegt

Die zegt: Ik ben er morgen weer”

Ik breek bij ‘maar wat ik van mij leven nooit verliezen wil..’. Ik barst in tranen uit. Het is iets wat ik ook zo graag wil, de hoop niet verliezen, maar wat is dat soms verdomd moeilijk als het leven tegen zit! Hoop houden, moed houden, tranen met tuiten. Vele armen om heen.
Er waren er meer die inspirerende dingen zeiden. Zo kun je niet leven zonder geloof, hoop en liefde, waarvan liefde het belangrijkst is. Vele staken deze dagen kaarsjes voor ons aan vaak ook in kerken. Wij worden omringt door liefde, zonder kunnen we niet. Een mooi lied van het mannenkoor over die steun:

“Als de kou komt van over de bergen,

hard en scherp, wie zal ik zijn?

Als de nacht komt, een duistere deken,

alles dooft, wie zal ik zijn?

Een geest in de wind, een stem in de stilte,

een stamelend kind, een vlam in de kilte?

En jij, m’n kind, je armen trillend

naar mij strekkend in de nacht?

Als de kou komt van over de bergen,

hard en scherp, zal ik er zijn!”

“Liefde: Voor iedereen die de ander nabij wil zijn. Omdat we in elkaar de oneindigheid van het bestaan en de heelheid van ons mens-zijn zien.”

Weer moet ik daarna tranen wegpinken bij ‘als de liefde maar blijft winnen’ die een vriendin heel erg mooi solo zong. 

“Zolang de oostenwind blijft waaien

Zullen bladeren blijven vallen

Zolang de boer zal blijven zaaien

Zal de molen blijven draaien

Zolang de zon zal blijven schijnen

Komen bloemen uit de knop

Zolang de kippen blijven leggen

Komen kuikens uit de dop

 

Zolang het vuur zal blijven branden

Schieten vonken naar de sterren

Zolang de zee rolt op de stranden

En er werk komt uit de handen

Zolang de kinderen blijven zingen

En alles gaat zoals het moet

En als liefde maar blijft winnen

Komt het allemaal wel goed

 

Zolang de lente maar blijft komen

En dan de zomer

Dan de herfst

Als de winter maar blijft dromen

Van nieuwe bladeren aan de bomen

Zolang de maan gewoon blijft zorgen

Voor het zilveren licht en eb en vloed

En als de liefde maar blijft winnen

Komt het allemaal wel goed”

Zolang alles doorgaat komt het allemaal wel goed. Zolang ik liefde in mijn hart voel kom ik er wel. En ik wéét dat ook, ik weet dat de dagen voorbij gaan en ik weet waar ik naar toe wil. Ik wil hoopvol en positief de toekomst in. Maar het is soms gewoon zo verdomd moeilijk, het gemis is zo groot en verdrietig. Toch voel ik weer de moed na deze avond:
“Creatief en scheppend denken

schenkt de liefde nieuwe glans.

’k Voel een fris elan ontwaken,

diep beleven krijgt z’n kans.

Met dit mooie doel voor ogen:

’t waardevolle door te geven,

weet ik dat geheel m’n leven

dient om ’t menszijn te verhogen,

God in het menszijn verhogen.”

Het is niet makkelijk, want zo positief en zonnig zie ik het vaak niet. Ik moet soms ook oppassen dat ik juist niet veel bood wordt van het zoetsappige. Het leven is namelijk gewoon kl*te en de helft van de tijd begrijp ik er geen k*t van! Maar daarom ben ik graag Apostolisch, om mijn donkere kant niet de baas te laten zijn. Om ondanks al het leed, het mooie te blijven zien. Om inhoud te geven aan mn leven, het zin te geven. De gemeenschap en mijn geloof helpt me daarbij…
“Eeuwig verschiet

Een man, een vrouw, een kind,

simpeler kan het niet,

nacht, sneeuw en wind,

leven dat tóch begint,

leven en nieuw verschiet.

 

Een man, een vrouw, een kind

wonder dat eeuwig keert,

zorg die zich stil bezint,

liefde die overwint,

liefde die door niets gedeerd.

 

Een man, een vrouw, een kind

aardes diepste geluk,

ogen van tranen blind,

God die opnieuw begint,

sterk tegen alle druk.

 

Een man, een vrouw, een kind

inniger kan het niet,

God fluistert en troost en bindt,

liefde die altijd wint,

liefde; eeuwig verschiet.”

Tot slot zing ik uit volle borst mee met Het gezamenlijke ‘I have a dream’:

” I have a dream for all humanity,

that we may know truth and dignity;

that peace on earth becomes reality,

and that one day we’ll stand

arm in arm, hand in hand.

Yes, I have a dream,

a dream for all the people in the world;

that peace, hope and freedom shall ring.

Yes I have a dream.

 

I have a dream, a dream for all mankind,

that we may come to a place in time.

When we will know that true peace of mind

that comes when we share,

when we learn how to care.

Yes, I have a dream,

a dream for all the people in the world;

that peace, hope and freedom shall ring.

Yes I have a dream.

 

I dream that all nations shall celebrate,

that every trace of fear will be gone.

That we will join our voices in unity

and sing freedom’s song.

I have a dream for everyone,

that hope will shine like the morning star.

And with the day that has just begun,

we may come to embrace the entire human race!

Yes I have a dream,

a dream for all the people of the world;

that peace, hope and freedom shall ring.

Yes I have a dream.”

en ‘Ere zij god, in het hoogste. Vrede op aarde, in de mensen een welbehagen. Amen.’ 

Ik ben geraakt en ontroerd en heb nieuwe kracht en inspiratie. Ik heb Alex* mooi geëerd. Zolang ik liefde als belangrijkste pijler verspreid blijft zijn gedachtenis leven. Dat zal zijn onze erfenis zijn. Mijn Alex* is voor mij dít jaar ook een klein beetje kindje Jezus. Dat porseleinen popje in zijn wiegje… Godzijdank worden de dagen vanaf nu ook weer langer. Een nieuw begin, het feest van het licht. Alleen dat zingen was niet zo best voor mijn keel…… 


Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s