Familie

19 december 2016
Maandagochtend, ik word wakker na een veel te korte nacht. Vijf uurtjes slaap is alles wat ik voor elkaar krijg. En ik snap het niet, ik kan er met mijn hoofd niet bij. Wat maakt deze dag nu zo erg? Waarom is die olifantenkudde terug op mijn borstkas? Ik kan niet ademhalen, ik voel me benauwd. Hoog en oppervlakkig, hijgend. Ik wil het eruit zuchten, maar het zit er. Hoe kan het er weer zo heftig zitten? Het is maar een datum. Buikspierpijn. Steken. Mijn hart doet zo’n zeer, zo’n pijn. Het ligt aan diggelen, aan miljoenen stukjes. Het leek een beetje gelijmd afgelopen tijd, en nu….   En ik kan het niet bevatten. Waarom?
Met deze stress word ik ook zeker weten deze maand weer niet zwanger. Ik voel me misselijk…

Ik weet niet waar ik de kracht moet vinden. En al helemaal weer niet samen met mies. Hij doet het zo anders, heeft andere behoeftes… 

Alex* had verdorrie 1 jaar oud geweest! En dan is Demian ook nog eens niet fit. Michel en ik met onze ziel onder onze arm. We proberen de ochtend door te komen. Ik zoek afleiding, ben onrustig, kan niet stil zitten, moet wat doen. Ik speel met Demian, kleien, magic sand, ik wil sterk zijn. We hebben nog niets tegen hem gezegd, maar hij weet het ‘ik mis Alex*’ zegt hij. Michel kwijnt weg in een hoekje, verstopt zich het liefst de hele dag, verroert zich niet op de bank en gaat op in zijn suffe pokerspelletje. Demian wil aandacht, ook juist van zijn vader. We wisselen het af, zodat ik kan rommelen. Ik hang sterrenslingers op aan de canvasfoto en blauw, zilveren glittervlaggetjes aan het raam. Daarna ga ik douchen, daar knap ik van op. Ik trek mijn blauwe glittertrui aan. Demian krijgt een zwart T-shirt aan met ‘Hero of the day’ met een sterretje in de A. Omdat Demian niet fit is, wijzigen we onze plannen, we brengen hem toch even naar oma zodat we alles kunnen doen wat we willen. Eerst halen we een bos witte rozen. Vorig jaar hadden we veel witte bloemen in huis en dat wilde ik nu weer. Op weg naar Berkel piept het zonnetje ineens weer door het dikke wolken dek, hij is er bij. Daarna gaan we naar het stadshart. Een paar kleine boodschapjes en we gaan een kiphapjespan XL bij Mdinner halen. We zitten niet lekker in ons fel, kibbelen steeds een beetje. We weten niet hoe we met deze dag om moeten gaan, wat we moeten zeggen en hoe we ons moeten voelen. Het is een rare dag, en het blijft onwerkelijk. We besluiten nog wat te gaan lunchen, en Mies raakt uit zijn doen omdat ze de lunchkaart hebben veranderd. Een kort lontje, om niets, maar dat is wat het verlies met ons doet. Geen houding weten, boos zijn, een achtbaan aan emoties. We moeten er toch doorheen. Dan rijden we snel even naar Partypoint en kopen daar een zilveren ster helium ballon. We gaan met z’n tweeën naar de boom. De hemel is weer helemaal opengetrokken. We praten erover hoe fijn het is om op deze manier vaker buiten te komen en in de natuur te zijn. Bij de boom knopen we de ballon even vast en steken een sterretje in de vorm van een 1 af. Vervolgens laten we de ballon los. Heel lang blijft de ballon zachtjes in de lucht hangen, heel langzaam stijgt hij omhoog. Het zilver schittert in de zon en we blijven er lang naar kijken. Het blijft niet te bevatten. Ons sterretje in de lucht. We doen nog even boodschappen in de supermarkt, in plaats van Grieks bestellen (hij is op maandag gesloten) eten we nu erwten/tomatensoep met stokbrood, smeersels en kiphapjes. Michel gaat Demian halen en ik zet alles klaar in de woonkamer. De dag ervoor heb ik een taart opgehaald en is er iemand een taart komen brengen. Ik wed natuurlijk niet op één paard bij zoiets belangrijks. Nee, ik heb twee taarten laten maken in de hoop dat er ieder geval één naar mijn wensen zou zijn. Ik wilde graag een winter/sterrentaart en heb me laten verrassen door de opdracht-neemsters. Ze zijn allebei prachtig geworden en ik zet ze trots op tafel. Één van die vrouwen zet dit bericht op haar pagina: “Soms krijg ik een opdracht die een behoorlijke impact heeft op mij… zo ook bij deze taart. Hij is voor baby Alex gemaakt die vorig jaar is geboren maar helaas ook diezelfde dag is overleden. Ik vond het een eer om deze taart te mogen maken voor zijn ouders en grote broer. Deze is voor jullie sterrenkindje!! Ik denk aan jullie vandaag! Liefs… 💙💙💙”

Het blijft onwerkelijk, een taart voor iemand die er niet is, maar toch ook zo veel zegt. Voor buitenstaanders blijft het ook maar iets heftigs merk ik aan de vele reacties. De hele dag krijgen we al berichtjes. De één nog mooier en liever dan de ander. Iedereen denkt aan ons en Alex* en branden kaarsjes voor hem. Ik voel me gedragen door alle liefde, wat het voor mij absoluut makkelijker maakt. Van deze twee berichtjes moet ik ook echt even huilen (nog wel meer, maar deze zijn me bijgebleven):

“Zo lief

Zo bijzonder

Zo dierbaar

Als een bloem zo kwetsbaar

Een afscheid zo zwaar

Vandaag precies een jaar geleden

Lieve Alex, Wij zullen je nooit vergeten!!”

“Ik ben er voor je als de wolken tranen huilt en jij niet weet waar te schuilen. Ik ben er voor je wanneer alles tegen gaat of wanneer alles mee zit. Ik ben er voor je wanneer de hemel naar je lacht en alles goed gaat, en wanneer je de ene regenbui na de andere over je heen krijgt. Ik ben er voor je, omdat je er mag zijn, jij lief mens met je groot hart. 💫💙 Extra sterkte vandaag, Denk aan jullie XXXXXX”

Het is een kleine greep uit alle steun die we hebben gekregen. Ik ben er enorm dankbaar voor. 

Om half vier komen onze families binnen. Niemand weet goed wat te zeggen, het is gewoon ook raar, en Mies en ik weten het dus zelf ook niet, ook niet tegen elkaar. We knuffelen dus maar gewoon. We krijgen mooie cadeautjes. Prachtige bloemen. Een witte Amaryllis die uit zijn bol in de aarde omhoog komt, zodat ook wij weer ‘eruit’ kruipen. Een mooi wit sterren-kerst bloemstuk. Geld voor ons Alex*-potje om mooie dingen van te gaan doen. Engeltjes en een mooi glinsterend ster-fotolijstje. Een hand met een stenen hart en nog veel meer. De hele tijd zijn er al cadeautjes en kaarten bezorgd, olifantjes, kaarsjes, engeltjes, hartjes enz enz. Een ring, en een certificaat van een echte ster vernoemd naar Alex*. Het is allemaal te mooi en ook gek. Zo liefdevol, maar zo hard dat wij het allemaal in ontvangst mogen nemen en niet onze kleine man. Normaal had het een groot feest geweest, nu hielden we het bescheiden. Terwijl we overweldigd worden met liefde en emoties. Meer dan we anders hadden gekregen waarschijnlijk…

Om 16.12 uur steek ik de kaarsjes aan. Één kaarsje is bijzonder, een bijenwaskaarsje. Deze ‘lichtgroet’ hadden we vorig jaar van iemand gekregen en ik had het speciaal bewaard voor dit moment. Mijn nichtje had een lampionnetje geknutseld. We eten taart, we vieren Alex* zijn geboorte. Hoe verdrietig de afloop ook is, zijn geboorte was prachtig, opnieuw ouders worden was geweldig. Zoals elke geboorte weet je vooral de magie nog van nieuw leven op aarde. Dat mag gevierd worden, onze zoon zijn geboortedag. Hij zal niet verjaren, maar zijn geboorte blijft bestaan. De taarten zijn heerlijk. De familie is gezellig en ook wat druk, maar dat is niet erg, het is fijn dat ze er zijn en dat ze dit samen met ons delen. Ik heb een slideshow gemaakt die we laten zien op de tv. Het is een filmpje van de foto’s van de zwangerschap, geboorte, overlijden, kerst, crematie, oud en nieuw en alle bijzondere dingen die er uit voort kwamen in het afgelopen jaar, zoals cadeautjes, Rescue Baby Gambia, onze tattoo’s, de boom enz enz. Hij duurde een kwartier en ik had er vijf nummers onder gezet: ‘zo stil’ van Bløf, ‘liefdesgedichtje’ van Woezel en Pip, ‘Toch hoor jij er altijd bij’ van Paul de Leeuw, ‘mag ik dan bij jou’ van Claudia de Brij en ‘Bridge over troubled water’ van Simon & Garfunkel. Het was erg emotioneel en sommige foto’s hadden ze nog nooit gezien. Mijn nichtjes waren erg verdrietig en moesten flink huilen. Ook Demian vond het ff moeilijk. Ik heb deze foto’s zelf al vele malen gezien, het is het enige dat ik heb, niet meer heftig, alleen maar liefde. Michel vond het wel moeilijk, maar ook prachtig. Hij weet dat hij er soms van wegloopt en is blij dat ik er ben om hem er af en toe aan te herinneren. Hij wil alleen niet dat ik het filmpje op internet deel, daar vindt hij het te intiem voor. Hoe graag ik het de ‘wereld’ ook laat zien, ik moet dat respecteren. 

We worden geknuffeld en praten er daarna even over. De schaarse herinneringen worden opgehaald. Verdrietige herinneringen, maar ook hele mooie… 

Toen gingen we lekker eten en was het nog gezellig ook. We lachen.

Na het eten, het is alsnog vechten om de kiphapjes (90 stuks!), gaan we de tuin in. Ik heb wensballonnen gekocht en Michel en z’n broertje steken de eerste aan. We kijken hoe de vlam de lucht verwarmd, waardoor hij wil gaan zweven. Ze laten hem los en hij vliegt omhoog. Snel gaat hij over ons dak heen. Door de wind verplaatsen we ons naar de andere kant van het huis. We laten met z’n allen nog vier wensballonnen op midden op straat. Ze gaan mooi de lucht in en we kunnen ze nog lang zien. Vrienden, een paar straten verder op hebben ze voorbij zien komen en een foto gemaakt. Het was een bijzonder momentje. Vijf lantaarns in de donkere nacht, naar de sterren. Onze liefde, papa en mama, Demian en Alex*, of papa, mama, Demian, Alex* en een regenboogkindje of vijf gezinnen: opa’s en oma’s, twee zussen en een broer. Want het was super fijn om dit met onze familie te doen. Liefdevol en samen. Onze zoon, kleinzoon en neefje herdenken. Mijn zwager zei ‘dit houden we erin’ en dat vond ik super lief. Het deed me erg veel. Toen we binnen kwamen en ik op de klok keek was het 18.40 uur. De tijd waarop Alex* is gestorven. Het cirkeltje was compleet. Het was precies zo gegaan zoals ik me voorgesteld had. Weken geleden schreef ik een brief waarin ik vertelde hoe ik het graag zou willen. Uiteindelijk was het een opdracht van de therapeut en heb ik het alleen aan Michel laten lezen en niet aan de familie. Mies en ik kwamen hierdoor in gesprek, en zo werd voor ons duidelijk hoe we er invulling aan wilden geven. Ondanks dat onze familie dit niet gelezen heeft, hebben ze het super goed en lief gedaan. Ik ben altijd bang voor teleurstellingen, maar ze waren er voor ons. Het was mooi. Als afsluiting zijn we naar de vuurwerkshow in de stad gegaan met z’n tweeën. Het was bijzonder dat het juist op deze dag gepland stond. Vuurwerk is iets waar we wat mee hebben. Naar de hemel, in de lucht, voor ons mannetje. Ik hoop dat hij lachend toe heeft gekeken. Thuis gaf ik Michel mijn eigen cadeautje. Een nieuw naam-adresplaatje voor op de deur. Nu staan namelijk onze namen erop, maar dat voelde niet meer goed, Alex* woont hier niet en zal dus altijd ontbreken. Ik heb een nieuwe laten maken, ‘Familie van der Burg’ staat er nu op. Want we zijn familie, voor altijd, en daar is Alex* deel van. Er staat een boom op en drie sterretjes, voor nu zijn wij dat, in het nieuwe jaar worden dat hopelijk onze drie kindjes. Ik ben trots op onze familie. Hecht, liefdevol en sterk. Ik ben trots dat ik de naam ‘van der Burg’ mag dragen, maar ik ben ook enorm trots dat ik een ‘Schipper’ ben. Trots en dankbaar… Een mooie eerste Engelenverjaardag, hoe raar het ook is… er is een last van me afgevallen, ik voel me opgelucht dat het achter de rug is. 3 down, 3 to go… 

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s