Vriendinnen

Bewogen dagen. En ik ben er uitgeput van. Vooral ook omdat Demian ziek is en ik nog geen tijd voor mezelf heb gehad. Ik blijf het blijkbaar nodig hebben, vooral extra slaap, maar ‘s nachts slapen doe ik dan ook heel slecht. Nu voel ik me 10 kilo lichter, maar ervoor voelde ik de toenemende druk steeds groter worden. De naderende dag… (Jaws muziekje). Dat begon afgelopen zaterdag al. Voor ons was dat dé zaterdag. Het voelde precies zo. Michel moest werken, net als toen. Michel vertelde dat hij het heel erg moeilijk had die dag. In de bus hoorde hij het liedje ‘Rockabye’ (een soort modern wiegenliedje over een moeder en haar baby) en ging stuk. Zelf had ik er ook veel last van, ik was vorig jaar immers ook alleen. Ik had er voor gezorgd dat dit me niet weer ging gebeuren en had mijn vriendinnen uitgenodigd om het alvast te ‘vieren’/gedenken. Gelukkig kwamen ze al in de ochtend. Ik had een Jongerius-Tulbandcake versierd met fondant, sterren, hartjes, parels, poedersuiker, ons winterkindje. Ook had ik kaarten voor ze geschreven en een ‘Giving Plate’ gemaakt. Ik was best zenuwachtig, want ik wilde er niet iets super triests van maken, maar ik wilde ze ook graag mijn hart laten zien. De echte Martine die verschrikkelijk veel van haar vriendinnen houdt, omdat ze altijd voor me klaar staan. Ik voel me soms vreselijk opgelaten. Verdien ik ze wel? Houden ze wel van mij? Vinden ze me nog lief, leuk, gezellig, mooi, de moeite waard en vriendin-waardig? Ik ben zelf de laatste jaren geen bijster goede vriendin voor mijn gevoel. Vriendschappen veranderen als je trouwt en kinderen krijgt, mensen maken ook nare dingen mee, het is allemaal niet meer zo simpel als vroeger, je ziet elkaar minder en iedereen is druk met z’n eigen werk en leven. En nu heb ik ze weer opgetrommeld om er voor me te zijn, ben ik er wel genoeg voor hen? Het feit dat ze er waren geeft me dan toch weer iets meer zekerheid over mezelf. We dronken een theetje en kletsten wat. Het fijne aan vriendinnen is dat je verdriet en plezier met elkaar kunt delen als je elkaar vertrouwt. Een lach en een traan en dan ook weer doorgaan. Toen ze M’n kaartjes lazen en dat wel konden waarderen brak ik. Zo blij en dankbaar dat ze er waren, daar word ik nogal emo van. Vorig jaar waren ze er ook. En het is niet te geloven dat deze meiden me al die tijd hebben bijgestaan… We gingen naar de boom toe, ik wilde ze het graag laten zien. Demian voorop en leidde de weg in het modderige kabouterbos (gelukkig hadden ze laarzen en oude schoenen aan). Ze vonden het boompje en de plek mooi. Ze legden rozen neer en wilden wat dingetjes weten. Het was fijn om het aan ze te vertellen. Eenmaal weer bij ons thuis, aten we het taartje en gaf ik ze het speciale bord: ‘This plate shall have no owner, for it’s journey never ends, It travels in a circle of our dearest friends. It carries love from home to home for everyone to share, the food that is placed upon it was made with love and care. So please enjoy what’s on this plate, then fill it up again, then pass it on and the love it holds to your friends.’ Dit heb ik gedaan om de liefde, die ik zo belangrijk vind en dat het enige goede is wat uit deze tragedie is voortgekomen, te blijven doorgeven. Ze vonden het mooi. Ook voor ons hadden ze nog wat moois, een engeltje en kaartjes voor de winter-Efteling. Een prachtig cadeautje…… ‘s Middags kwam mijn baas een groot kerstpakket brengen, wat ik totaal niet verwacht had. Later werd er een prachtige armband bezorgd die ik krijg van een lotgenoot. Het is té bijzonder dat wild vreemde vrouwen zo met me begaan zijn. De moeite, tijd en geld nemen om er voor me te zijn. Het is een openbaring en de andere kant van ons verdriet.

‘s Avonds ging ik eten bij mijn oudste zus, ook weer om niet alleen te hoeven zijn. Michel ging namelijk met zijn zwager naar Feyenoord. Michel had het nodig en mannen doen dingen op een eigen manier. Je moet elkaar de ruimte blijven geven hoe moeilijk dat ook is. Ik was blij dat mijn zus en nichtjes me opvingen. Ook zij vertelde dat ze het vreselijk moeilijk had die dag. Dat ze vorig jaar een leg-puzzel aan het maken was, maar nu geen stukje kon leggen. Dat mijn moeder en mijn andere zus het brekende nieuws kwamen vertellen… mijn zus en ik konden goed praten en ondanks het zes jarig verschil zijn we echte zussen. Ze heeft als oudste een enorm verantwoordings-gevoel en is zorgzaam. Cijfert zichzelf iets te vaak weg en is perfectionistisch en soms ook enorm eigenwijs en koppig. Ze is een liefdevolle moeder waar ik altijd mijn voorbeeld aan heb genomen. Creatief en behulpzaam en ja ik kan na deze tragedie zeggen dat ze mijn vriendin is. Dat we op elkaar lijken en elkaar enigszins begrijpen en ze altijd voor haar kleine zusje zorgt (wel ben ik ruim een kop groter). Ik had vroeger ‘drie moeders’, maar tegenwoordig is er een nieuwe band ontstaan. Sterker en gelijker dan tevoren. Het is fijn om te voelen dat mijn zussen trots op me zijn en van me houden. We aten lekkerbekjes en knuffelden elkaar…. 

Thuis krijg ik nog een aantal berichtjes van lezers. Hoe sterk ze me vinden, hoe dapper ze me vinden, maar vooral hoe inspirerend ze me vinden. De één verteld me dat ze minder is gaan werken om bij haar kinderen te zijn door mijn verhaal, de ander verteld dat ze haar kinderen nóg meer liefde, kusjes en knuffels geeft door ons verlies. Ik krijg er tranen van in mijn ogen. Ik ben ontroerd dat ik iets breng. Dat Alex* iets heeft achter gelaten dat in leven blijft…

En misschien is dat ook wel het hele punt van dit alles. Misschien laat Alex* mij zien dat het leven mooi is. Misschien wil hij me wel laten zien dat mensen van mij houden. Misschien is dit gebeurd zodat ik eindelijk es in ga zien hoe sterk ik ben. Dat ik de moeite waard ben. Misschien laat hij me zien dat het enige echte juiste pad ‘liefde’ is. Ik heb er in ieder geval nog meer van om weg te geven en ik mag ook ontzettend veel liefde ontvangen, godzijdank. 

Verspreid het mensen, geef het door, alleen zo kan ik Alex* levend houden. Dank jullie wel dat jullie er zijn, dit lezen en mij helpen… Vrienden en vriendinnen…


Zaterdag 17 december 2016:

Vriendinnen: wat zijn ze lief en wat zijn ze nodig! Sommige ken ik al vanaf de basisschool, anderen kwamen erbij tijdens de middelbare school, nieuwe vriendinnen toen ik bevriend raakte met Michel zijn vrienden en nu óók nog steeds weer nieuwe vriendschappen met o.a. lotgenoten (soms zelfs alleen maar via internet). Wat zijn ze onmisbaar en waardevol. Hoe kan het toch dat je je zo rijk en leeg tegelijk kan voelen? Soms zijn ze ver weg, maar je voelt ze altijd dichtbij. We zijn vanmorgen naar de boom geweest en ze slepen me door deze, (ook al) moeilijke zaterdag heen. Lieve cadeautjes van bijzondere, mooie en sterke vrouwen. Ik zou niet weten hoe ik het zonder ze moest doen!! 


Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s