Je oortjes, je neusje 

Al maanden wil ik me hieraan wagen en al maanden stel ik het uit. Het is steeds te pijnlijk geweest om het te benoemen. Alex* die had moeten leven, die had moeten groeien. Elke maand maakte ik een vergelijking in mijn hoofd, maar schreef dat niet op. Het moeilijke is dat baby’s om hem heen wél groeien en hun mijlpalen bereiken. Soms waren bepaalde foto’s daarin zo enorm confronterend. Hij zou ook zijn gaan lachen, hij zou in bad zijn gegaan, hij zou gedoopt zijn, hij zou al z’n kleertjes dragen… hij zou.. Bij vier maanden dacht ik, hij zou nu zijn eerste hapjes mogen hebben. Wat had hij lekker gevonden? Wortels? Doperwten? Of toch liever fruit? Dit viel rond Pasen en mijn moeder vond het maar moeilijk dat de kleinkinderen chocola kregen en normaal gesproken Alex* een potje had gekregen. Ook de lepeltjes van een Olvarit vielen in de brievenbus, want als je je kind eenmaal hebt aangemeld (babydozen enz.) krijg je hem niet meer zo makkelijk uit het systeem (heb ik ook niet veel moeite voor gedaan hoor). Zo kreeg ik ook iedere maand een groei-mailtje, ‘uw zoon is nu zo en zo oud..’. Met zes maanden viel het bordje van Blueband op de mat. Vanaf dan had hij brood mogen eten. Zou hij dan al wat tandjes hebben gekregen of lekker op zijn korstjes hebben gesabbeld? Hij had gaan zitten, tijgeren, kruipen en brabbelen. Vanaf negen maanden had ik hem op de fiets kunnen meenemen…. Bij elke activiteit die we deden misten we hem. We zagen hem ook dobberen in een bandje in zwembaden, we zagen hem ook in de kinderstoel mee eten, we zagen hem ook op de foto’s staan, net als alle andere kindjes om ons heen. Omdat we dit ook allemaal met Demian hebben meegemaakt ging ik automatisch vergelijken. Geen box, geen wipper, geen kinderwagen, geen bezoekjes aan het consultatiebureau, geen kleertjes in de was, geen rammelaars… en nu, overmorgen had hij één jaar geworden. Er was een groot feest geweest, hij had misschien al een beetje kunnen lopen, hij had misschien al ‘papa’ en ‘mama’ kunnen zeggen. Hij had misschien.. Máár wat me vooral vréselijk verdrietig maakt, is als ik Demian alleen zie spelen. Grote broer, zonder broertje, hoe verklaar je dat? Hoe leg je dat uit? Hoe maak ik hem duidelijk dat we maandag een taart hebben voor iemand die er niet is…?Als ik daarstraks naar de enige foto kijk waar Alex* zijn oogjes open heeft, en wat ik alleen maar van die foto ken, voel ik de verstikkende leegte. Ik ken verdomme mijn eigen kind niet!! Ik weet niet hoe hij is, hoe hij was en hoe hij had geworden. Het breekt mijn hart. Altijd een kind tekort… 


Liefdesgedichtje – Woezel en Pip

Je oortjes, je neusje

Je oogjes, je tandjes

Alles is lief ook

Je teentjes, je handjes

Je beentjes, je armpjes

Je lieve gezichtje

Dit is voor jou

Een liefdesgedichtje

Een liefdesgedichtje

Alles aan jou is zo leuk en zo lief

Slaap liefje slaap mijn hartedief

Alles aan jou is zo leuk en zo lief

Slaap kindje slaap kindje slaap

Je oortjes, je neusje

Je oogjes, je tandjes

Alles is lief ook

Je teentjes, je handjes

Je beentjes, je armpjes

Je lieve gezichtje

Dit is voor jou

Een liefdesgedichtje

Een liefdesgedichtje 

Alles aan jou is zo leuk en zo lief

Slaap liefje slaap mijn hartedief

Alles aan jou is zo leuk en zo lief

Slaap liefje slaap liefje slaap

Je oortjes, je neusje

Je oogjes, je tandjes

Alles is lief ook

Je teentjes, je handjes

Je beentjes, je armpjes

Je lieve gezichtje

Dit is voor jou

Een liefdesgedichtje

Een liefdesgedichtje

Een liefdesgedichtje

Een liefdesgedichtje

Advertisements

6 thoughts on “Je oortjes, je neusje 

  1. Kim

    Ik lees nu bijna een jaar met jullie mee, en mijn kindje heeft honderden kusjes extra gekregen dankzij jouw blogs. Sowieso elke keer nadat ik jouw blogs lees ga ik naar mijn kindje om hem extra te knuffelen en te vertellen hoeveel ik van hem hou. En soms heb ik knoerthard zitten huilen daarbij. Een jaar geleden was ons kindje ook nog maar net baby af, ik heb ook foto’s van ons kindje pasgeboren met een mutsje op. Net zoals jullie en veel ouders die hebben. Als ik naar hem kijk en hem zijn stapjes zie maken ben ik echt dankbaar. Ik kan beter stilstaan bij die momenten en waar je voorheen denkt dat dingen vanzelfsprekend zijn weet ik door jouw blogs dat dit niet zo is. Het leven is niet vanzelfsprekend en ik ben door jouw blogs zo bewust extra dankbaar voor iedereen die ik om me heen mag hebben.
    Ik heb getwijfeld of ik deze reactie wel kan plaatsen omdat jullie je lieve kind zo moeten missen..
    Maar ik wil je oprecht bedanken voor het kijkje dat jij mensen het afgelopen jaar hebt gegeven in jullie leven. Voor de inzichten die je hebt gegeven.
    Ik weet zeker dat heel veel ouders hun kind zoveel meer liefde, kusjes en knuffels hebben gegeven dankzij jullie verhaal.
    Ik kijk anders tegen de wereld aan en zeg veel vaker bewust ‘ik hou van jou’.

    Heel veel sterkte maandag, ik hoop dat jullie het leven vieren, samen met jullie oudste zoon, ondanks het ondraagbare gemis.

    Alex kan trots op jullie zijn

    Liked by 1 person

      1. Kim

        Lief dat je reageert..
        Het is heel bijzonder hoeveel kracht, inspiratie en besef jij andere mensen weet te geven door jouw verhaal te delen, zo fijn te lezen dat jij kracht kunt halen uit de reacties..
        De manier waarop je schrijft is een gave

        Liked by 1 person

  2. Jill

    Ook mij heb je heel erg geraakt met je verhaal. Wat kan je er inspirerend en recht uit het hart over schrijven..
    Waarschijnlijk was ik stilletjes in een hoekje weggaan zitten kijken. Jij weet honderden mensen te inspireren.

    Ik ben door jullie verhaal minder gaan werken zodat ik meer bij mijn kinderen kan zijn..

    Heel veel sterkte voor jullie.
    Ook voor jullie familie.

    X

    Liked by 1 person

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s