Nooit meer dezelfde…

Vorig jaar gingen de laatste weken niet zo best. Ik kreeg zwangerschapssuiker, veel pijn en had vaak een niet-pluis gevoel, maar vocht daar tegen. Misschien negeerde ik het zelfs wel en liep ik door omdat ik vond dat het moest. Te vaak had ik al gehoord dat ik toch min of meer een beetje een aansteller was. Niet letterlijk in mijn gezicht natuurlijk, maar je voelt het als iemand een mening over je heeft. Ik ging de ziektewet in omdat ik het echt niet meer trok om te werken. Ik was gewoon op. Mijn contract werd toch niet verlengd, dus waarom zou ik mezelf en mijn kindje nog langer kwellen? Uiteindelijk bleek dat ik alsnog te lang ben doorgelopen denk ik nu achteraf. Ik wilde zo erg bewijzen hoe sterk ik was, omdat niemand dat echt zag. In vergelijking met mijn schoonzus die net zo ver was deed ik het maar slecht. Ik weet nog goed dat ik naar haar babyshower moest (13 dec), waar ik helemaal geen energie meer voor had en waar ik zoieso niet zo van hou. Alles was kerstig, roze en zoet en ik mocht geen zoetigheid en ik kon ook niet lekker meer zitten. Toch bleef ik lachen en ik weet nog hoe ik met de vriendin van het neefje van Michel wél fijn kon praten. Zij was lief en bezorgd. Die dag is mijn laatste buikfoto gemaakt, samen met mijn schoonzus. Ik wilde niet kinderachtig zijn en deed leuk mee voor haar. Ik wilde geen zeur zijn, dus zocht ik de laatste dagen ook veel afleiding. Door de naderende feestdagen had ik het mezelf druk gemaakt. Heel het stadshart liep ik nog op en neer, terwijl ik dat eigenlijk niet meer kon. Ik had veel pijn, de zwangerschap en al zijn kwaaltjes hadden me volledig uitgeput. De afspraken in het ziekenhuis maakte me compleet in de war. Wie kon ik vertrouwen? Mezelf? Die rare arts? Wat was er aan de hand? Tot op de dag van vandaag vraag ik me af of het onderschept had kunnen worden. Ik voelde me niet altijd even serieus genomen en ik baggataliseerde mijn angst omdat mijn vertrouwen weg was. Had ik ooit echt vertrouwen gehad die 8 maanden? Hoop vertroebeld je intuitie. Ik ging door want ‘het zou toch niet..’. Ik haalde kracht uit het feit dat we steeds dichter bij de uitgerekende datum kwamen, 22 januari 2016. Dat Alex* daar niet op heeft kunnen wachten neem ik mezelf (en anderen) nog steeds kwalijk (ondanks dat ik niemand de schuld geef). Het had gewoon anders moeten gaan. Ik had moeten luisteren naar mijn lichaam en mijn gevoelens… Ik had hoop en anderen mensen mijn intuïtie niet moeten laten beinvloeden… Dit is het laatste wat ik toen heb geschreven…

“Week 33: 4 dec 2015:

Deze week was zo druk en turbulent, ik kwam tijd te kort om te schrijven.

Week 34: 11 dec 2015:

Wat een weken! Veel afspraken in het ziekenhuis en bij de verloskundige, Sinterklaas, Demian, Michel zijn werk. Een hoop gedoe! Sinterklaas was leuk, we zijn mooie verwend en baby Alex (wat niemand nog weet natuurlijk) ook. Demian kan zijn naam nu wel goed zeggen en het is echt spannend!! Ik moest naar de gynaecoloog omdat mijn dag-curve toch nog niet goed was ondanks het dieet. Dat viel vies tegen en ging allemaal zo raar. Super korte afspraak en geen leuke opmerkingen van die vent: ´je lichaam faalt´, ´over Demian´s geboortegewicht valt te discusseren´, ´slappe buikspieren´ en tot slot ´we gaan je inleiden met 38 weken anders kan het kindje overlijden in de baarmoeder!´ Paniek! Stress! Slapeloze nachten en verdriet en frustratie bij mij. Uiteindelijk valt het dus allemaal wel mee. Ik moest naar de diabetes verpleegkundige en de verloskundige en heb nu zelf een suikermeter. De waardes zijn helemaal niet zo hoog nu en ik hoef nog geen medicijnen. Of ik medisch blijf hangt af van de echo volgende week. Maar voorlopig was het een vervelende storm in een glas water, klote gyn! Weg vertrouwen. PKZ (kraamzorg) is ook weer langs geweest voor de intake.  

Week 35: 17 dec 2015:

Ik voel me zo kut geestelijk en lichamelijk dat ik niet eens WIL schrijven! Het gaat niet goed. Zoveel gebeurd en aan mijn hoofd. Ik loop door, maar ik draai ook door. Jojo door emoties. Hopelijk volgende keer meer..

Laatste dag: 18 dec 2015:

De echo afgelopen maandag (14 dec) was heel fijn en bijzonder. De gyn had een betere bui en nam de tijd. Alex wordt nu geschat op 2580 gram (ietsjes boven het gemiddelde, maar perfect). Hij blijft dus lekker nog even zitten. We zagen een prachtig handje bij z´n hoofdje, hij zwaaide, hihi. Alles is dus nog goed en mijn waardes zijn aardig onder controle en stabiel. Ik moet in januari nog naar de internist, maar nu eerst de feestdagen! Het is hectisch. Michel werkt hard, iedereen is druk en panisch en ik heb enorme nesteldrang en doe veel te veel. Ik heb veel pijn en toch ga ik door. Spullen kopen, alles op orde maken, het huis is één grote bende! Ben kribbig, maar Mies ook. Ben blij als het voorbij is, ben het goed zat. Heb nu ook een flinke groeispurt gehad, heb constant trek, maar mag niets. Zondag (20 dec) hebben we een fotoshoot ‘by Linda’, das wel weer leuk, maar ook vermoeiend. En O, ja mijn pc was gecrasht, net toen ik de geboortekaartjes wilde maken. Nog te veel te doen!”

Die laatste dag (18 dec) was denk ik een rustdag.. Donderdag 17 dec ben ik nog wel in het stadshart geweest. Ik weet het nog goed. Ik zie mezelf nog zitten op een bankje beneden in de passage voor de blokker naast een oude man. Puffend en hijgend, uit te rusten terwijl het kerstgeweld om me heen woelde. Ik appte  op dat moment een vriend die jarig was en waar het op dat moment niet zo goed mee ging. Ik dronk water uit mijn flesje waar ik niet zonder mee kon als ik weg was. Ik weet het nog zó goed. Vrijdag de 18e was Demian zoals gewoonlijk bij mijn ouders en zou daar blijven slapen omdat Michel de 19e moest werken en ik het echt niet meer trok. Zaterdag de 19e kon ik uitslapen, maar door mijn nesteldrang was ik toch alweer vroeg bezig. Terwijl er Disney films op de achtergrond op de tv afspeelde (SBS6 hield een marathon) maakte ik schoon. Ik fantaseerde onderwijl om met mijn drie mannen in Euro Disney te lopen tijdens de kerstperiode over een aantal jaar. Een mooi en helder plaatje, een duidelijke herinnering, zoals al deze dagen. Later op de ochtend ging ik mijn gecrashte PC bij mijn computer-techniek-mannetje ophalen. Ook dat weet ik nog goed. Ik deed nog even snel boodschappen in het winkelcentrum van Meerzicht voordat ik Demian zou ophalen. Ik kocht alvast vijf rollen beschuit. Bij mijn ouders aangekomen vertelde ik over mijn onrust, over mijn onzekerheid. Dat ik de hele nacht had liggen woelen omdat ik de baby niet meer goed voelde. Hij reageerde niet op mijn gepor. Ik kon me niet goed herinneren wanneer ik hem voor het laatst goed had gevoeld. Ik bleef maar bezig en dacht dat ik hem daardoor vaak in slaap had gewiegd. Ook kon ik zijn bewegingen niet goed registreren door aanhoudende buikpijnen. De opmerking van de gyn had er voor gezorgd dat ik paranoïde werd en bij elke doemgedachte gaf ik hem de schuld. Of was ik juist extra allert? Ik weet het niet meer, ik was in de war. Maar Godzijdank drong mijn moeder er op aan om de verloskundige te bellen, want ik wuifde het niet-pluis gevoel nog steeds weg. Ik had toestemming van anderen nodig om mezelf te vertrouwen. Ik gaf mezelf namelijk geen toestemming meer om te luisteren naar mijn moederinstinct. Gelukkig, ik mocht naar het ziekenhuis omdat ik al medisch was, dus mijn moeder en ik gingen. Ik hoor mezelf nog zeggen tegen Demian ´mama is zo weer terug´. Maar mama kwam niet terug. Díe mama is die dag dood gegaan en Demian kreeg een andere mama ervoor in de plaats…

Advertisements

4 thoughts on “Nooit meer dezelfde…

  1. Elke

    Lieve Martine,

    Al een tijdje lees ik hier je blogs. Je kent me niet maar wat je schrijft is zo ontzettend herkenbaar! Ik heb 2 dochters, Zoë van bijna 4 en Evi. Op 22 december 2015 is Evi geboren en op 13 januari 2016 is ze overleden aan hersenvlies ontsteking. Ik wilde gewoon even zeggen dat ik het knap vind hoe je alles zo goed verwoord, je blogs raken me tot in het hart! Ik weet niet of je er ooit al over hebt nagedacht maar je zou er een boek over moeten schrijven..! Liefs Elke

    Liked by 1 person

    1. Lieve Elke, wat verschrikkelijk dat jullie dit ook moeten mee maken. Dank je wel voor je compliment, ik hoop dat je er steun aan hebt. Ik probeer inderdaad ook iets in boekvorm te produceren, maar het kost me heel veel moeite. Ik wens je veel liefde en kracht toe deze maand en in januari… ik sta altijd open voor berichtjes. Liefs, Martine

      Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s