Kerstboom

‘De kerstboom is de mooiste boom, hij staat in heel veel landen, bij arm en rijk, ja waar men koom, bewonderd men die schone boom, zie hoe zijn lichtjes branden, zie hoe zijn lichtjes branden, ja brahanden…’
Ken je dat? Dat je iets voor je ziet, een mooi plaatje in je hoofd, maar dat de werkelijkheid daar echt totaal niets van weg heeft. In de verste verte dus niet…
Ik zal bij het begin beginnen. Waarschijnlijk weet iedereen nu wel zo’n beetje dat Alex* op 19 december is geboren en totaal onverwachts twee uurtjes later is overleden. Vlàk voor de kerst. Toen we die zaterdag te horen kregen dat Alex* die middag geboren zou worden door middel van een keizersnee, waren we blij, verheugd en opgewonden! We werden voor de tweede keer ouders, een beetje te vroeg, maar ach we zouden met de kerst met z’n viertjes zijn. De nare zwangerschap was eindelijk voorbij en we zouden gelukkig het nieuwe jaar in gaan. Wisten wij veel… Michel en ik houden van kerst, de lichtjes, de liedjes, een mooie boom, lekker eten en gezelligheid. We houden er van. Die zondag hadden we ook eigenlijk een zwangerschap shoot gepland staan. We hadden foute kersttruien gekocht en we zouden prachtige bolle-buik-foto’s maken voor op een last-minute-kerstkaart. Wisten wij veel…

Toen het noodlot toesloeg en Michel de volgende dag naar huis ging was de kerstboom die er toen stond een klap in zijn gezicht. We hadden (misschien ietwat voorbarig) zelfs al een kerstbal voor Alex* gekocht, zo gewenst was hij. Ook toen ik uiteindelijk maandag naar huis ging met lege handen was die boom de boeman. Woest was ik en ik wilde het liefst dat hele ding uit elkaar trekken en naar buiten gooien. Één voor één alle rode en zilveren ballen kapot gooien. We deden het niet, we lieten hem staan, maar haalden hem meteen weg toen tweede kerstdag afgelopen was… Maandag 28 december, de dag van de crematie, vond je al geen spoor meer van die k*t kerst in ons huis. 

Een kerst die normaal altijd zo knus en fijn is, een kerst waarbij we ook altijd aan mijn opa denken die op 1e kerstdag 2004 overleed wat ook treurig is (maar wel zoals het hoort), maar nu een kerst was geworden die deprimerend en donker is en die ik in shock en in een roes doorleefd heb…
We wisten dat deze maand er aan zou komen en we hebben het er veel over gehad. Wat doen we? Gaan we weg of blijven we hier? Vieren we Sinterklaas? Vieren we z’n geboortedag? Vieren we kerst? En hoe dan? Als er eigenlijk niets te vieren valt…
Zo kwam ook de kerstboom ter sprake. Ik had zelf nogal een vijandigheid gecreëerd voor dat piep-ding dus mijn eerste reactie was ‘ik ga dat ple*res ding niet opzetten hoor!!’ En zéker niet met rode ballen (we hebben ook blauwe, maar die mót ik ook niet). Maar goed, je gaat denken en mensen gaan zich er mee bemoeien, dat het toch wel leuk is voor Demian enzo.. tja dat is natuurlijk ook wel zo, maar ik hoef dat kreng niet. Na nog langer nadenken komen er dan toch wat ideeën. De kracht van deze maand is denk ik dat ik er al zóveel goede herinneringen aan heb, dat ik het simpel weg niet helemaal kan haten. Alex* is ons kerst/winterkindje en juist de lichtjes, sterretjes en kaarsjes geven ook zoveel troost. Toen heb ik dus het idee geopperd om onze boom een nieuwe garderobe te geven. Een ander kleurtje doet vast wonderen. Sterker nog laten we dit keer eens een échte boom nemen in plaats van onze eigen neppe. Gewoon een kleintje, gezellig, niet te veel poespas en met witte ornamenten. In de passage in het stadshart zit beneden in de oude V&D een kerst-winkel-pop-up. Op een gegeven moment ben ik daar met Demian naar binnen gelopen om te voelen hoe kerst nu voelt. Gewoon zoals altijd, sterker nog, alle sterretjes, lichtjes, sneeuwvlokjes en engeltjes bleken juist weer een uitlaatklep. Demian en ik gingen los op de vilten hangertjes en sterren-items. Ik begon toch wel weer zin in de kerst te krijgen, zeker toen er ook nog een kerstliedje op de radio kwam (het was toen denk ik pas oktober ofzo). In ieder geval, mijn idee voor een Engelen-boom ontstond. We zullen dit jaar een Alex*-boom maken, vol met wit, vlokken, sterren, vlinders, glitters en veren…
Daarna kreeg ik last van mijn onderdrukte woede en heb ik weer een paar keer beweerd dat ik hem niet ging neerzetten, maar nu ben ik weer redelijk bij getrokken. Oké het is enorm zonde om nu allemaal nieuwe dingen voor in de boom te kopen (kan je beter in januari doen) maar no-way dat die blauwe of rode er nu in gaan en te slotte doen we het voor Demian. In de loop van de tijd is de verzameling ornamenten dus gegroeid…
Zondag voordat we Sinterklaas gingen vieren zijn we naar het tuincentrum gereden en hebben snel een échte kerstboom gekocht. Demian was niet te genieten, die wilde geen kerstboom terwijl hij nog Sinterklaas moest vieren, dus we haasten ons. Geïrriteerd en gehaast kiezen we een boom uit. Wat ik in Mn hoofd had vind ik uiteindelijk niet mooi genoeg, dus ik sta te twijfelen wat we nu moeten. Wat moeten we nu? Ik wilde een soort conifeer, maar die waren niet mooi. Michel en Demian zijn ongeduldig en ik weet het allemaal niet meer. Uiteindelijk kiezen we een Servische spar uit met kluit in een pot. Een oudere man helpt ons met inpakken en oppert dat een houten mand niet zo handig is met water geven, dus we gaan voor een zilveren plastic vaas. Tja dat ding moet natuurlijk ook water. Thuis maar even opzoeken hoe ik dat ding moet verzorgen. Ingepakt betalen we en ik ben toch wel trots dat het gelukt is. Hup in de bus van de zaak, nog wat oliebollen van de kraam (mmmm) en op naar Sinterklaas. Blij dat Michel dat ding kon tillen…
Maandag de 5e, zijn Demian en ik nog steeds gesloopt van alle Sint-pret. We spelen met z’n nieuwe speelgoed, maar hij is hangerig en ik ben onrustig. Ik besluit de boom op te tuigen, ik ben enthousiast. Hij heeft een nacht in de gang geacclimatiseerd, dus ik kan hm nu wel uitpakken. Ik haal Demian’s kleine speeltafeltje van zijn kamer en wil de hoek gaan inrichten. Ik heb er altijd een zilver kleed voor dus die ga ik zoeken in ons opberghok. Ons opberghok is een rommelhok/schuur/voorraadkast. Vol met spullen, lege flessen, oud papier, tuin/vakantiespullen, autodingen enz enz. Ik kan er niet goed bij, maar ik zet stug door. Michel ruimt altijd eerst alles op als hij iets gaat doen, hij is gestructureerd en heeft een plan. Ik, daarentegen ben een chaoot zonder plan, ik doe maar wat, maak nog meer rotzooi, doe 80 dingen tegelijk en loop als een kip zonder kop rond. Máár ik doe het, en altijd snel en gehaast, bij Michel duurt iets altijd úren…. (koken bijvoorbeeld). Maar goed, ik worstel, op zoek naar dat kleed, andere kan ik niet verder. Ik moet en zal verder gaan. Ik pak Demian’s stoeltje en begin dozen van de bovenste plank te halen. Demian raakt opgewonden en gestresst en loopt constant achter me aan. ‘Wat ben je aan het doen?’ Ja wat ben ik eigenlijk aan het doen. Ik vraag of ie me wil helpen en met zijn kleine lichaampje probeert ie de dozen aan te pakken (had ik nou maar eerst ruimte gemaakt). Hij doet zijn best, rare mama. Drie dozen met kerstballen, bij de rode ballen draait mijn maag om, maar ik focus op het kleed. Nergens te vinden. Zal ie dan in de grote doos waar de nepperd in zit zitten? Wat ga ik doen? Ik wil dat kleed, maar dan zal ik die grote zware doos in mijn eentje van de kast moeten halen, onmogelijk. Demian is nog steeds geïnteresseerd en ik ben bezweet. Ik ga het doen, ik trek en duw aan de doos, terwijl ik op het kleine stoeltje sta en Demian zijn vragen probeer te beantwoorden ‘mama, mama? mama!’ ‘Ja! Demian! Mama probeert iets te pakken!’ 

Hij maakt zich uit de voeten en dat is maar goed ook, want terwijl ik stukje voor stukje de grote doos van de plak trek, wankelt ie met zijn gewicht op het randje. Ik heb mijn armen eronder, maar ik ga dit nooit houden, niet in balans in ieder geval. Ik probeer nog het gewicht te verdelen en de doos tegen de kast aan te duwen als extra steuntje maar de zwaartekracht is onverbiddelijk. De grote zware doos komt met vaart naar beneden en ik lig er onder. Gevallen in het hok, redelijk zacht tussen het oud papier, maar toch op mn billen. Ik moet lachen, wat ben ik toch een eigenwijze knus, maar het is gelukt, zonder al te veel brokken. Ik raak geïrriteerd als ook daar het kleed niet in zit. Demian heeft inmiddels de andere dozen uit gepluisd en is met kerstknuffels in de weer. Ook zijn kerstsloffen trekt hij meteen aan. Ik zoek en zoek en vind dan nog ergens een tas met nep-ballen. Dáár is ie! Ik kan verder! Maar door alle inspanning moet ik zelfs een beetje kokhalzen en komt er wat eten mee (verrekte speculaas ook). Enfin, ik negeer het, ik heb een missie, die boom zal staan! Als ik maar bezig blijf voel ik de pijn niet (de pijn in mijn hart). Dan ga ik verder met de boom uit het plastic halen. Ook dat is een kansloze missie want die boom is fucking zwaar. Weer vraag ik Demian om te helpen. ‘Ik til en jij trekt’. Drie keer haal ik alle kracht die ik heb uit mijn tenen en drie keer doet Demian dat ook, hij moet omlaag trekken, maar snapt niet helemaal wat mama wil. Toch slaan we er samen in tijdens de vierde keer om al het plastic om de kluit te verwijderen. Overal aarde en naalden, krasjes en uitslag op mijn armen. Demian is dol blij! ‘Alex is nu bij ons binnen!’ Het is te lief, hij denkt dat Alex* een boom is. Deze kerstboom. Ik krijg er weer energie van en nu kan ik echt beginnen. Ik zet hm op het tafeltje met kleed, geef hm wat water en ga hm decoreren. Demian wil mee helpen versieren, maar ik moet eerst de lichtjes en slingers doen. Ik begin vol goede moed, maar het wordt een fiasco. Het ziet er niet uit! Slappe takken, niets blijft goed hangen, en het is gewoon niet mooi. Ik probeer nog ff door te gaan, terwijl Demian de kerststal uitpakt, maar ik verlies mijn goede humeur. Al twee keer heb ik inmiddels gezogen met die naalden en ik kijk naar de nepperd. Michel doet me wat, maar ik besluit dit kreng naar buiten te gooien. Dit is niks. 

Demian is iets wat teleurgesteld dat Alex weer buiten staat, maar ik verzeker hem dat het mooi wordt. Hij is moe en hangt op de bank. Ik ben ook uitgeput, maar we moeten naar het kinderdagverblijf voor de Sint. Goed, een hernia en de halve ochtend dus verspild aan die rotboom. Nooit meer een echte!!!!
Bij de crèche is het leuk, maar ik ben uitgeput. De bende is nog steeds de bende thuis, maar dat komt wel weer goed. Eenmaal weer thuis, uur of 4, ga ik verder. Ik zet in mijn eentje de neppe in elkaar, weer tillen. Demian slaapt op de bank, Michel begint de voorbereidingen voor de gourmet. Hij laat me maar, hij weet dat het geen zin heeft, hij doet nog een paar pogingen met me te redeneren, zegt dat ik eigenwijs ben, maar hij ziet de vastberadenheid in mijn ogen. Dit is mijn verwerking en ik denk dat ie dat door heeft. Vechten met de boom is mijn gevecht met kerst, met rouw, met Alex*. Ik kan mijn agressie en energie er in kwijt. Ook al doet het pijn (lichamelijk) ik ga dit winnen. En dit keer wordt het prachtig. Ik ben opnieuw begonnen en nu word het wat. Mijn gerustheid komt terug en ik krijg er plezier in. Al mijn liefde in een Alex* engelen kerstboom vol met veren, sterren, vlinders, hartjes, druppels (die op tranen lijken) en bijzondere ballen. De ballen van Demian en Alex*. Uiteindelijk is het tijd om te eten en dat is maar goed ook, ik kàn niet meer. Daarna ben ik te moe en val vroeg in slaap.

Vandaag maak ik hem af, ruim alles weer op en voel me voldaan. Ik zoek nog een fotootje voor in een speciaal ornament en kijk in zijn album. Terwijl ik daar doorheen blader denk ik terug aan vorig jaar. Die walgelijke rode kerstboom, het lijkt alweer eeuwen geleden. Kerst vorig jaar lijkt zo ver weg. Al bijna een jaar missen we ons ventje. Als ik uiteindelijk klaar ben moet ik heel hard huilen. Hij staat… kerst kan beginnen… 

Advertisements

One thought on “Kerstboom

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s