Fijn zo’n extra dag

Met het zonnetje is alles beter. Toch had ik vorige week geen goede week. Nu met deze laatste dag van februari, schrikkeldag/leap day, kijk ik uit naar een nieuwe week, een nieuwe maand. Eentje waarin ik 30 word, hopelijk de lente door breekt, ik mijn sollicitaties weer de deur uit doe en ik hopelijk wat minder verdrietig ben. Afgelopen week bleven de tranen maar weer komen. Het lijkt soms wel alsof de pijn juist erger wordt. Ik heb erg last van het gemis, de ongeduldigheid naar de toekomst, andermans ellende en flashbacks. Steeds zie ik beelden voor me van die vreselijke dag. Alsof ik dronken ben geweest en nu pas alles weer bij me terug komt. De zwarte gaten worden pijnlijk duidelijker. Ik beleef alle gruwelijke details steeds opnieuw. Ik was ook niet erg handig om vorige week de foto’s van de crematie te bekijken, maar ik dacht dat ik het wel aan kon. Niet dus. Zo denk ik steeds dat ik het wel aan kan. Gister zag ik een zwangere kennis die momenteel in grote onzekerheid verkeerd over de gezondheid van haar baby. Ik vond dat ik mijn hulp moest aanbieden, dat ik sterk moest zijn en proberen er voor haar te zijn. Maar de hele dag heb ik me vreselijk gevoeld. Het is nog te vers. Het is te confronterend. Ik vind het zo erg dat ik maar half Martine ben. Niet alles op kan brengen. Toch kom ik er vaak pas achter als het voor mij al iets te laat is. Dan merk ik aan de misselijkheid dat ik over mijn grens ben heen gegaan. Wat dat betreft helpt dit hardnekkige griepje/verkoudheid ook niet. Pijnlijke spieren en super moe. Vanmiddag is het ook weer spannend, lunchen met een vriendin en haar 2 maanden oude baby die ik nu voor het eerst ga zien. Nu denk ik dat ik het heus wel aan kan, maar een cadeautje kopen is me nog niet gelukt. We zullen zien hoe het gaat. Die onrustige onzekerheid. Morgen ook naar de huisarts om mijn suiker nog een keer nuchter te laten prikken voor de zekerheid. En ik moet een afspraak maken voor een baarmoederhalskanker uitstrijkje omdat ik dus 30 wordt. Die polonaise aan mijn lijf ben ik inmiddels ook wel zat. Hoewel ik daar natuurlijk nog lang niet van af ben. Ik hoop gewoon dat ik me binnenkort op een nieuwe baan en de verbouwing kan storten. Hoewel de offerte van de aannemer best nog tegen viel. Afleiding zal hopelijk wat helpen, maar ik ben de maanden aan het aftellen. Was het maar vast September! Een sprong in de tijd, a giant leap.. Ook al is het maar 1 dag extra vandaag (fijne trouwdagen en verjaardagen allemaal) van mij mag het morgen zijn, rond een uur of 23.55.. 😉  

Advertisements

Mijn zonnestraal

Het is zo moeilijk om nog een leuke mama te zijn. Om vooral ‘s ochtends de schijn op te houden. Je tranen weg te slikken terwijl je eigenlijk alleen maar keihard wil janken. Ik wil graag een gezellige en vrolijke moeder zijn. Ik heb nog zoveel in te halen. Hij heeft al genoeg te verduren gehad. Ik wil niet dat hij mij zo verdrietig ziet. Hij begrijpt namelijk niet waarom. Het geeft hem alleen een naar gevoel en dat wil ik niet. Het is niet aan hem om mij te troosten, dan wordt onze relatie verdraaid. Ik snap ook niet waarom die tranen nu steeds weer zo heftig stromen. Het ging namelijk echt wat beter. Toch moet ik ze nu steeds weer onderdrukken in zijn bijzijn. Hij voelt mijn stemming feilloos aan. Het is een gevoelig jongetje die oudste zoon van mij. Hij lijkt op mij. Ik mag hem niet aanleren dat hij zijn moeder moet beschermen. Ik moet laten zien dat ik sterk ben, ondanks tegenslagen. Dat mama voor zichzelf kan zorgen en uiteraard voor hem. Maar het is een zware taak. Ik ben nou eenmaal een open boek. Laat me leiden door emoties en kan ze niet goed verstoppen. Als ik boos ben, ben ik boos. Als ik chagrijnig ben, dan ben ik chagrijnigp. En als ik verdrietig ben, moet ik nou eenmaal huilen. Het gaat vanzelf. Ik doe zo mijn best om mijn kracht juist uit hem te halen. Om te zien hoe rijk ik ben. Dat hij me juist uit mijn sombere stemming haalt. Opvrolijkt zonder daar zelf bewust van te zijn. Want een blik op die ondeugende ogen en die heerlijke lach en ik smelt. Mijn zonnestraal. Voor hem wil ik de dag beginnen. Met hem aan mijn zijde en zijn kleine broertje in de lucht. Ze hebben allebei een leuke moeder!   

Zwerven op aarde

Arghh! Ik kan er zo slecht tegen als dingen niet gaan zoals ik wil. Sta ik dan met m’n goeie gedrag bij het zwembad. Er is vandaag geen banenzwemmen door een kinderactiviteit in de vakantie. ‘Morgen weer’ zegt de iets te opgewekte mevrouw. ‘Ja daar hebben ik en mijn bikini nu toch niks aan!!’ Met afhangende schouders vertrek ik maar weer, morgen kan ik niet… Wat ga ik nu dan doen? Ik voel me wat dat betreft net een zwerver. Doelloos. Net te veel tijd om handen en niet graag thuis, maar mijn vent heeft liever ook niet dat ik te veel geld uit geef. Dat krijg je namelijk al snel als je buiten de deur gaat met dit weer. Wat een bagger weer is het toch! Toch maar ff de stad in want ik heb nog twee kleding zakken in te leveren bij de Hunkenmoller (krijg ik 2x 10% korting op 2 artikelen). Oeps, toch maar weer die super leuke bikini passen. In mijn hoofd rechtvaardig ik mezelf. 1. Ik heb korting. 2. Ik heb een nieuwe cupmaat, dus mijn oude bikini’s passen niet meer (dat is echt mezelf voor de gek houden, want ik heb ongeveer 10 bikini’s en daar pas ik er heus nog wel een paar van) 3. Hij is blauw, ik MOET blauw, alles moet BLAUW! 4. Straks zijn alle maten weer weg. En 5. Hij is/staat echt te leuk! Genoeg redenen om hem toch maar aan te schaffen. Dat we willen verbouwen, het nog lang geen zomer is en ik het echt totaal niet nodig heb negeer ik maar gewoon. Voor een kwartiertje voel ik me even goed, trots op mijn lichaam die toch weer mooie dingen past. Buiten slaat mijn stemming snel om. Ik ben gewoon down. Ik heb thuis genoeg te doen, maar daar wil ik niet zijn. Ik heb genoeg mensen die met we willen zijn, maar soms wil ik ook even alleen. Shoppen en emotie-eten zijn uitgesloten.. Dan nog maar even naar de zonnebank (kost ook geld), maar ja ik heb gewoon wat ‘zon’ nodig. Een kwartiertje verder, nog de hele middag voor me. Niks interesseert me. Als ik bepaalde klusjes ga doen, wek ik het verdriet nog meer op. Wat is dat toch in huis? Alsof elke muur in elke kamer tegen me zegt dat het niet klopt. Het is hier leeg. Hij wordt gemist. Hij krijgt steeds meer een plekje, de foto’s hangen, de olifantjes staan er, er is een blauwe kaars… Maar niets van dit geeft daadwerkelijk troost, niets van dit brengt hem terug. Niets brengt hier een stukje hemel. Ik zal moeten accepteren dat alles zijn glans heeft verloren, dat ik op de automatische piloot ga, dat dingen me alleen tijdelijk opvrolijken. Dat dingen niet gaan zoals ik wil. Ik blijf me uit het veld geslagen voelen, alsof ik soms niet meer mee doe. Voor spek en bonen. Geen controle. Ik probeer me uit alle macht vast te klampen aan spulletjes, sterretjes, olifantjes enz. Maar Alex* vind ik niet in het zwembad, in een blauwe bikini, in huis, of op vakantie in de zon. Hij is er niet en ik blijf zwerven en zoeken, zonder grip…  

Goals of life

Over een week word ik 30 jaar. Pff 30… Het klinkt zo oud. Zo voel ik me niet. Ik ben wat dat betreft altijd de jongste van de drie. Ik vind dat ik het aardig voor elkaar heb als dertig jarige, maar toch kan ik nog steeds een aantal dingen niet van m’n before-30-to-do-list afstrepen. Misschien vindt men het idioot dat ik een ‘plan’ had en als geen ander weet ik dat plannen niet werkt. Toch heeft het altijd structuur in mijn leven gegeven. Wist ik graag wat ik wilde doen en bereiken en werkte daarvoor. Ook stimuleert het me om mijn uitstel gedrag iets in te dammen. Carpe Diem. Nu heb ik dus al een mooi plaatje waar ik trots op ben. Zo ben ik gelukkig getrouwd, woon ik in een mooi huis, heb ik twee prachtige kinderen, een mooie studie afgerond, heb ik mijn rijbewijs, ben ik op Safari naar Afrika geweest en heb ik op een bounty-eiland gezeten. Er zijn ook dingen die ik niet ga halen voor mijn dertigste. Ik had graag klaar willen zijn met zwangerschappen, ik wilde piano spelen en Spaans spreken leren, klaar zijn met verbouwen, een vervolg-opleiding toen en samen met een vriendin een Romeinen en Grieken-party geven. Dit moet dan maar even uitgesteld worden tot aan mijn 35ste ofzo. Je kan niet alles hebben en het leven gooit soms roet in het eten. Toch prijs ik mezelf gelukkig. Volgende week geef ik een mooi feestje voor mijn dierbaren. Vanmorgen leek dat weer zo onbenullig en voelde ik me schuldig dat ik ‘iets’ wil vieren. Gewoon weer te verdrietig door het gemis. Maar nadat ik met mijn vriendin heb geluncht die binnenkort gaat trouwen, voel ik toch weer plezier. Haar voorbereidingen brengen mij terug naar hoe leuk onze eigen dag was. Vieren wat je vieren kan, want juist het leven is zo kort. En ook als ik mijn andere vriendin spreek (waarmee ik dat feest zou organiseren, maar die nu hoog zwanger is) weet ik dat je soms even iets moet uitstellen omdat het belangrijker is, maar dat er hopelijk nog een tijd komt dat we het wel kunnen doen. Want ik moet ook leren om weer vertrouwen te hebben in het leven. Dat we niet ineens morgen dood neervallen. Ik probeer zo een nieuw motto in te vullen: koester de herinneringen van gister, leef vrolijk vandaag en kijk met nieuwsgierigheid uit naar de toekomst.. Die balans moet ik her-ontdekken. Als ik naar mezelf kijk weet ik soms niet wie ik zie. Ik ben altijd al het huisje-boompje-beestje type geweest, een gestructureerd plan. Daar voel ik me prettig bij. Toch heeft Alex* me aan het denken gezet. De gebaande paden nemen lijkt nu toch wat minder zinnig. Als het zonnetje schijnt verlang ik enorm naar vakantie met mijn liefdes. Toch heb ik gister eerst nog maar een sportbeha gekocht in plaats van die super leuke bikini. Heeft ook weer te maken met eerst het ene doel en dan pas het andere. Want als dertiger wil ik er in ieder geval goed uit blijven zien 😂😁😜
What are your dreams?

What are your plans?

What are your passions?

What are your strenghts?

What are your goals?

Write it down and make a Bucket-list…

  

The flow

Het is weer zo’n dag. Of het nou de vermoeidheid is of het gesprek met de maatschappelijk werkster gister, maar ik ben niet vooruit te branden. Ik val een klein beetje terug in een oud patroon. Niet zo zeer verdrietig, maar gewoon nergens zin in. Me laten verleiden tot drie paaseitjes en nog niet gesport. Gedrag is zo moeilijk te veranderen! Het blijft apart, ik snap niet hoe het werkt dat nu ik alles weer kan, ik niks doe. Nu ik alles weer lust, geen interesse in (gezond) eten heb. Dat al mijn plannen me niet meer boeien. Dat ik vandaag niet goed voor mezelf zorg, mezelf verwaarloos. Mijn belangrijke doelen even op zij zet, het me niet kan schelen. Waarom wil je altijd alles als je het niet kunt krijgen en als het voor het oprapen ligt je het niet pakt? Om dan vervolgens weer te gaan zeuren als de kans voorbij is. Ik vind dit echt de meest bizarre gang van zaken. Eigenlijk zou ik deze dag met beide handen moeten aanpakken en leuke dingen doen, alles afmaken en eruit halen wat erin zit. Dan hoef ik me straks minder ongeduldig en naar te voelen als iets niet kan tijdens de zwangerschap. Maar ik kan me niet altijd op de top van mijn kunnen begeven, ik moet mezelf soms even terug trekken. Ik moet in het rouwproces soms even bijtanken. Slapen gaat tegenwoordig een stuk lastiger dan de eerste weken. Ik merk dat ik gewoon hard bezig ben in het proces, zeker na het gesprek van gister. En ik wil natuurlijk veel, omdat ik niet graag thuis ben. We zijn naar het Nijntje museum geweest en gister ben ik met wat meiden naar de bios geweest. Fijne afleiding
maar wel vermoeiend. Als we met z’n drieën zijn dan mis ik de vierde. Als er in de film een baby word geboren mis ik de mijne. Overal om me heen is Alex* en wordt ik er aan herinnert. Ik loop er niet voor weg, maar het is confronterend. Dus vandaag dan maar wel even een klein beetje verstoppen. Even rust nemen. Ik hoef me niet schuldig te voelen. Het is gewoon zo’n dag en die gaat vanzelf weer over… Go with the flow… 
Ps. Het is jullie waarschijnlijk niet ontgaan, er wordt momenteel veel aandacht besteed in de media aan dit onderwerp: ouders die zich sterk maken voor de erkenning van hun overleden kind. Alex* is wel erkend omdat hij twee uurtjes heeft geleefd, maar in de wet staat momenteel letterlijk: ‘als een baby dood ter wereld komt, wordt geacht dat het kind nooit heeft bestaan’. Ik zou er niet aan moeten denken dat men zou doen of Alex* nooit bestaan heeft, als we een paar uurtjes te laat waren geweest. Onze lieve zoon staat gewoon in ons trouwboekje bijgeschreven, hij heeft een geboorteakte en staat geschreven in het Basisregistratie Personen, ik kan hem altijd terugvinden. Help ouders waarbij hun baby dood geboren is/wordt en die deze rechten niet krijgen (en ze hebben wel een hoop plichten)! Help ze hun kind te erkennen! Help toekomstige ouders te beschermen voor dit extra leed! Verander de wet… Teken alsjeblieft deze petitie: Petitie24ikwilookinhetbrp
  

Hoop geloof en liefde

De behoefte om iedere dag te schrijven wordt een klein beetje minder. In ieder geval op een andere manier. Ik ben begonnen met gedichtjes schrijven naar aanleiding van een oproep om in te sturen voor een bundel ter ere van Vader- en Moederdag speciaal voor ouders met een vlinder- of sterrenkindje. Wat ik laatst al zei, er gaat een wereld voor me open op dat gebied. Ik hoor nu bij een groep mensen waar ik het bestaan niet bewust van mee kreeg. Nu wel. Ik merk ook dat gedichten schrijven een snelle manier is om gevoelens te verwoorden en een moment te markeren. Daarna kan ik het wat beter loslaten. Dit weekend ben ik wat rustiger. Ik heb een aantal openbaringen gehad en het lijkt wel alsof ik iets meer vrede heb. Gister ben ik de hele dag ook gewoon even afwezig geweest. Ik gaf mijn ‘zwakte’ toe en ik gaf me over aan mijn onkunde. Ik kon het niet opbrengen om naar het kraamfeest van mijn nichtje te gaan. Ik moest toegeven aan mijn zwager en schoonzus dat ik het niet aan kon. Ik was verdrietig dat ik er niet goed voor ze kan zijn, maar uiteindelijk voelde ik me heel erg opgelucht en bevrijd. Mijn sterke man is wel gegaan met Demian en dat maakt me trots. Zelf ben ik dus maar even ondergedoken. Met mijn beste vriendinnetje naar Elysium gegaan. Ik moest een drempel over om mijn naakte post keizersnee lichaam aan de menigte te tonen, maar I did it. Soms had ik het idee dat ze naar mijn vurige litteken staarde, dat ze mijn tattoeage zagen en de link legten met mijn overleden zoon, maar dat slaat natuurlijk nergens op. Het staat niet op mijn voorhoofd geschreven, maar toch voelde ik me kwetsbaar. Ondanks dat hebben we hebben heerlijk gekletst, gegeten, gebadderd en ontspannen. Als van ouds, zij en ik. Zij is altijd al mijn zonnestraal geweest. Een vrolijke en optimistische vriendin, mijn grote steun. Helaas miste ik dan wel weer de andere meiden uit deze groep van way back, die me al jaren zoveel geven. Ze zijn er voor me. Zelfs mijn vriendin die al maanden in Nieuw-Zeeland zit. Haar afwezigheid op zo’n dag is pijnlijk voelbaar, maar ik weet dat ze er is. De dag ging in rust en vrolijkheid voorbij zonder tijdsbesef en verplichting en zonder die telefoon. Ik laat hem steeds vaker liggen deze dagen. We hadden ook nog een klein grappig momentje in de sauna. De hele tijd liep er een soort uitsmijter (nee niet het gebakken eitje) rond. Hij viel nogal op omdat hij de enige was die kleren aan had. Op een gegeven moment kwamen we hem tegen en toen vroegen wat hij nou de hele tijd aan het doen was. Bleek dat hij de hele dag alle ruimtes af ging om te kijken of men zich wel netjes gedraagt. Of te wel het was een intimiteiten-controleur. ‘Wat doe jij voor werk?’ ‘Ik ben seks-uitsmijter’. Haha, we konden ons lach niet inhouden. Bizar dat dit echt bestaat, dan ben ik toch wel weer heel naïef blijkbaar. Het was hoe dan ook een hele fijne dag. Thuis gekomen was ik super moe. Ik was opgestaan met een leeg hart en die was nu wel weer wat voller, maar ik was nu ook enorm uitgeput. Zoveel spanning uit mijn lichaam gegleden, en dan juist voel ik mijn pijnlijke spieren. Ik ben gewoon zo moe van het vechten en het verdrietig zijn. Ik voel dan ook nu dat ik me er aan over moet geven. Ik moet berusting vinden. Ik zoek mijn kalmte. Die krijg ik door te voelen dat het echt zo is. Dat het zo heeft moeten zijn. Weten dat het niet anders kon en denken dat hij op zijn manier bij ons is. Ik laat mijn spirituele kant steeds meer toe. Geloven dat er meer is, geloven dat hij mee kijkt. Ik heb soms een ingeving waar ik geen andere verklaring voor heb dan dat het ingefluisterd wordt door opa* of Alex*. Ze geven mij constant tekens, laten van zich horen. In de olifantjes, in muziek, maar ook in spontane gedachten kronkels. Ik laat ze nu toe, het geeft me moed. Zo stuurde mijn zus gister een foto van een wolk in de vorm van de letter A. Ze had hem gezien, hij is er. Hij laat merken dat hij ons ziet. Ik hoop maar dat hij weet hoeveel wij van hem houden. Onze Alex*, mijn engel op mijn schouder, mijn inspiratie en kracht. Die oude ziel die me zoveel leert en geeft. Ik hoop dat deze gedachten het rouwen makkelijker maakt. I need some peace and trust. Bemoediging. Hoop, geloof en liefde… 
Tot slot een gedichtje:

Dromen tot de ochtend 

Ik word wakker met een leeg gevoel,

Ik voel me verdrietig en ik heb geen doel.

Ik draai me nog een keer om en sluit mijn ogen,

Maar ik kan er niet onderuit dat jij mijn ziel hebt bewogen.

Een traan kan ik niet meer onderdrukken,

Het liefst zou ik mijn hart eruit rukken

Toch haal ik diep adem en maak een vuist van mijn hand,

Voor de zoveelste keer slinger ik mijn benen over de rand

Alsof ik een duwtje krijg in mijn rug

Jij geeft me weer wat gewicht terug

Ik sta op mijn benen op de grond

Kijk in de lege kamer rond

Waar enkel een foto staat in plaats van een wieg,

Het is elke keer alsof ik tegen mezelf lieg,

Het is niet anders ik moet door gaan

En niet meer bij de eenzaamheid stilstaan.

Ik maak me sterk voor een nieuwe dag,

Zonder jouw gebrabbel, zonder jouw lach.

Gaande weg worden mijn stappen minder zwaar,

Voel ik me voller worden en niet meer zo naar.

Jij bent altijd in mijn gedachten

Hoop en liefde kunnen de pijn iets verzachten,

Acceptatie voor hoe het is,

Altijd leven met jouw gemis.

Elke ochtend heeft een moeilijke start

Maar ik draag je bij me in mijn hart

Daar zul je altijd zijn en blijven,

Totdat ik in mijn dromen weer naar je toe kan drijven…  

Mooie spreuken, en dan nog doen…

Hoe zat het ook alweer? 2 stappen vooruit, 1 achteruit? Wie verzint die irritante spreuken? Het is zo waar… Ik heb er veel aan, maar in de praktijk brengen is super moeilijk! De ene dag sta ik on top of the mountain en de andere dag zit ik diep in de put. Ik blijf het zeggen, het is een achtbaan van uitersten. Mijn hoofd zit soms zo vol, dat het overloopt. Soms voel ik me zo leeg en treurig. Ik blijf maar tegen de emoties aan schoppen. Ik kan de schommelingen haast niet aan. Ik voel me een jojo. Gek word ik er van. Soms zo krachtig en geïnspireerd, soms ronduit depri en totaal de kluts kwijt. Die wisselingen geven zoveel stress. Ik heb soms het gevoel dat ik bijna uit mijn vel barst van onrust en spanning. Weer zo’n uitdrukking, ik zit ook letterlijk niet goed in m’n vel. Er is dan weinig ruimte voor anderen, ik ben erg graag alleen. Maar bij elke afwijzing die ik naar iemand maak voel ik me schuldig. Ik laat mensen mij soms helpen, zodat ik ze help, omdat ze anders ook niet weten wat ze moeten. Ook omdat ik bang ben dat als ik te vaak afwijs, ze het later niet meer aanbieden. Rouwen terwijl je constant denkfouten maakt is vreselijk zwaar. Daarvoor heb ik natuurlijk ook maatschappelijk hulp, maar het helpt nog weinig. Ik denk nog steeds in termen als, ‘als ik dit niet doe dan’. Zo bang om mensen kwijt te raken, die vreselijke verlatingsangst! Altijd maar alle doemscenario’s laten passeren. Het is bij mij nu wit of zwart, er is geen grijs. De dalen zijn daardoor zo heftig. Ik word daardoor soms bang van me zelf. Wat nou als ik zelfs een psychose zou krijgen. Zie je daar ga ik weer, ‘wat als’… Ik draag te veel met me mee, ik zie te veel beren op de weg. Ik wil alles voor zijn, voorbereid zijn. Het maakt het leven in het nu en het gewoon maar ‘zijn’ zo lastig. Stressvol. Mindfulness is momenteel niet aan mij besteed. Spirituele en filosofische spreuken zijn mooi, maar verdomd moeilijk!
Elke dag sta ik weer op, doe ik mijn ding, hang ik die loeizware rugzak op mijn rug. In plaats van dat ik probeer die rugzak wat leger te maken, probeer ik mezelf sterker te maken. Ik begin door te krijgen dat dit niet de manier is, want ik loop mezelf voorbij. Ik voel me niet happy. Ik vecht te hard. Maar als ik voor mezelf en voor tijd kies voel ik me schuldig en bang… Ik blijf zo in een vicieuze cirkel hangen. Gepaard met onuitstaanbaar gedrag. Zo ben ik impulsief en vergroeid met m’n telefoon. Constant zoekend naar bevestiging. Ik begin zelfs te twijfelen of bloggen nog wel een goed idee is. Vaak geeft het me kracht om dingen hierdoor juist los te laten, maar ik ben ook gefixeerd op reacties. Het is zo moeilijk dat je soms hulp nodig hebt en wilt hebben, maar soms ook totaal niet, omdat je ook weet dat je het zelf moet en kan doen. Wat dat betreft ben ik ook gewoon trots op mezelf. Elke keer kom ik er weer uit, door te praten, te lezen, te schrijven, muziek te luisteren, of door ergens anders toch weer kracht vandaan te halen. Al weet ik soms niet eens waar het nou uit komt. Dan gaat het na een uurtje vanzelf. Daarom zou ik juist vertrouwen moeten hebben dat het wel goed komt met mij. Het komt wel goed met mij. Het is vandaag twee maanden geleden, ik vind het zo verschrikkelijk zwaar. De tijd vliegt, iedereen gaat door en ik ben maar niet mezelf. Mijn kindje is niet bij me, echt het ergste wat er is volgens mij. Zeker als je zoals sommige lotgenoten nog helemaal geen kindje hebt. Ik voel me echt gesteund door Demian. Ik zou niet weten hoe het zonder hem moet. Godzijdank heb ik hem, ben ik zijn moeder. Ook al heb ik niet altijd ruimte voor hem en zijn vader, zij maken me gelukkig. Het zou zo fijn zijn als het gelukkige gevoel weer wat meer zou overheersen. Stabiliteit. Rust. (Dat hutje op de hei met z’n drieën). Het leven is alleen niet zo. Ik wens dat ik me minder snel uit het veld geslagen voel door kleine futiliteiten. Ik wens dat ik meer aan mezelf kon denken. Ik zou willen dat ik beter was in loslaten. ZIJN, gewoon vandaag… (Zonder de behoefte om te vluchten).

Voor alle rouwende moeders en vaders, verzorgers op welke manier dan ook, wij ZIJN sterk, maar we hoeven het niet ALTIJD te zijn. We mogen soms vluchten, we hebben het recht om te voelen. Zoals iedereen dat trouwens heeft. Als ik dat zelf nou eens zou accepteren, niet meer bang zou zijn voor wat er komen gaat en iedereen in zijn waarde zou laten, niet voor een ander zou denken, hoe vrij zou ik me dan voelen? Dan zit dat velletje niet meer zo strak, het hoofdje niet meer zo vol. Dan vecht ik wel om mijn verlies een plekje te geven, maar kom ik ook daadwerkelijk vooruit. Nu heb ik het gevoel dat ik water naar zee draag. Ik schop overal tegen aan, oordeel te veel over mezelf en anderen. Vermoeiend. Live and let live. Als ik de ruimte neem en loslaat zullen het misschien drie stappen vooruit en een halve achteruit zijn…. 

   

To infinity en beyond!

Ik zit stront verkouden in de Ballenbak met Demian en mijn nichtjes. Een heerlijk en vreselijk concept tegelijk. Tijd om mijn toekomst en leven te overdenken. Moeilijk met dat geblèr en snot. Wat wil ik nou eigenlijk? Kom ik überhaupt als fysio nog aan het werk? Ligt daar echt mijn passie? Waar ligt mijn passie? Fysio verdiend goed en daar raak je wel aan gewend. Of het echt is wat ik wil, daar twijfel ik al langer aan. Ik zou wel graag iets anders doen, maar ik wil ook wel een beetje het zelfde geld gaan verdienen, of in ieder geval zicht op die inkomsten voor de nadere toekomst. Ik wil best een stapje terug en ergens in investeren, maar ik wil het liefst ook zekerheid voor de toekomst. Ik heb altijd al last gehad van faalangst. Wat als ik alles omgooi en het uiteindelijk niets oplevert en alles kwijtraak? En helemaal afhankelijk zijn van mijn man zie ik ook niet zitten. Het liefste zou ik een goede boterham verdienen met schrijven als het dan toch moet bij het leven dat ik nu heb. Er is een droom ontstaan, die ik er voorlopig maar niet uit krijg. Maar mijn god hoe kom je daar? Er gaat zoveel tijd in zitten. Geen enkele vorm van garantie. Behalve dan dat ik flink aangemoedigd wordt door een aantal, maar is dat oprecht? Maak ik echt kans? Zal er ooit een boek van mij ergens liggen? Volgens mij is dit niet echt een realistische droom. Na wat research kom ik erachter dat het internet bol staat van de bloggers, schrijvers en opleidingen. Wat maakt mij dan speciaal? Waar moet ik beginnen?! Er zijn zoveel ideeën in mijn hoofd, het brainstormen schiet alle kanten uit. Ik wil wel, maar wat als het verspilde tijd is? Tijd op zich heb ik wel en ergens weet ik gewoon dat ik er voor moet gaan. Ik heb ook laatst al een duwtje in de rug gekregen van een helderwetend (Google maar es) meisje, maar ja dat is ook niet zo betrouwbaar. Onzekerheid houdt me tegen, maar uiteindelijk kan ik zoieso altijd nog als fysio weer gaan solliciteren of nog iets anders bedenken of vrijwilligerswerk. In de tussentijd moet ik toch wat, want ik word op dit moment gek van mezelf. Ik merk nu dat ik mezelf probeer op te peppen, dat ik iets met die onrustige gevoelens moet doen, anders raak ik ontspoort. Ik voel het al jaren dat er een boek (of meerdere) moet komen of dat ik iets moet veranderen aan mijn levensstijl. Waarom heb ik dan niet zo’n opleiding gedaan of waarom wil ik nu pas stappen ondernemen. Het lijkt wel een vervroegde midlifecrisis. Nu is het in ieder geval de tijd niet voor om radicaal te doen, geen geld en een volgende zwangerschap staat dit in de weg. Ik wordt onrustig van mezelf. Zeker als ik tijd krijg om na te denken. Ik ben af en toe echt een beetje de weg kwijt en doe impulsief. Ik lijk wel een puber. Als ik zie hoe onbevangen de kinderen op de trampoline staan te springen verlang ik naar die kinderlijke kracht en onschuld. Geen gevaren zien, no fear, terug naar toen. Wat is mijn leven ingewikkeld geworden sinds het overlijden van Alex* en mijn ontslag. Wat is wel en niet belangrijk? Wie ben ik? Wat wil ik? Ik ben zo blij dat Michel me de ruimte geeft en dat hij mijn besluiteloosheid mogelijk maakt. Hij ziet al langer dat ik niet weet of fysiotherapie het wel voor mij is. Hij zegt al tijden dat ik moet doen wat ik leuk vind. Ik besef dat niet iedereen die luxe heeft. Of hij me blijft steunen in al mijn andere gekke ideeën is maar de vraag. Hij lijkt zijn oude leven voort te zetten. Ik mis mijn gezin, mijn doel, mijn bestemming. Als ik ook zie hoe fijn ik het vind om met drie kinderen te zijn ligt daar ook nog een mogelijkheid. Moeder zijn, voor kinderen zorgen, of dat nou mijn eigen of die van anderen zijn. Zoveel die het nodig hebben. Iets goeds doen voor de maatschappij waarin zoveel mis is. Het valt echt niet mee om weer invulling te geven aan mijn leven na dit grote verlies. Die radartjes gaan maar door en door. Ik probeer te veel ballen in de lucht houden. Onmogelijk, zo raken mensen nou overspannen en gaan ze ‘aan het eind van de wereld’ (wie heeft Floortje gister gezien?) wonen. Hoe lekker lijkt me dat, je wereld minimaliseren, niets nodig te hebben, de boel de boel te laten. Vluchten? Onbevangen? Afsluiten? Het liefst wil ik mijn eigen trampoline om naar de hemel te springen, bereik oneindig, zonder ballen(bak). Tot alles toe in staat, zonder beperkingen van mezelf. Het hoofdje draait weer vast, komt vast door al het snot…  

Horrormonen

Ik ben net wezen wandelen in het bos. Het is zulk prachtig weer! Demian vond er niks aan, die had het koud, maar ik vond het heerlijk, haha. Wel bijzonder dat ik de verpleegkundige die bij beide zoons hun bevalling was tegen kwam. Alex* voel ik ook me heen, waar ik ook ben. Het geeft kracht en verdriet tegelijk. Van de hele dag binnen zitten word ik ook niet veel vrolijker. Ik moet zeggen dat het verder aardig gaat. Ik pieker veel, maar toch voel ik me niet super rot. Niet vergeleken hoe ik me tijdens een zwangerschap voel. Negen maanden lang voel ik me eigenlijk helemaal niet happy. Dit wordt natuurlijk veroorzaakt door hormonen en kwalen, maar het is meer bij mij. Mijn zicht is vertroebeld, ik krijg dan niks op een rijtje. Ik voel me constant shaggo, gefrustreerd, emotioneel, wanhopig en verdrietig. Behoorlijk depri dus eigenlijk. Ik vind dat vreselijk. Ik kan maar niet begrijpen waarom dat is. Ik ben mezelf en anderen dan een vreselijke last. Het is een lange en zware tijd. Het rare is dat het nu allemaal zo onbenullig lijkt. Ik weet niet meer precies hoe ik me dan voelde, alleen dat het onprettig was en dat ik mezelf niet was. Nu voel ik me wat dat betreft weer prima. Dat voelt ook zo tegenstrijdig. Ik zou me toch ellendiger moeten voelen. Het is stom, als ik zwanger ben voel ik me de hele tijd gefrustreerd omdat ik niets kan, niets lust en niets wil en nu ben ik dat kwijt. Nu voel ik niets van dat alles. Ik kan en wil nu alles weer en dat voelt goed. Ik ben allemaal dingen aan het plannen en het doen, met af en toe een slechte dag ertussen. Het verdriet overheerst me niet, ik voelde me veel meer down tijdens het zwanger zijn. Uiteraard spelen pijn, vermoeidheid, misselijkheid en spugen een grote rol in de algehele misère rondom de zwangerschap. Maar ik blijf het gek vinden dat ik me geestelijk zo anders voel als nu. Had ik maar een manier om dan ook de acceptatie te hebben voor de dingen die dan zijn. Kan ik me dan ook maar minder druk maken zoals nu. Hoefde ik trouwens nu maar niet zo te piekeren over opnieuw zwanger zijn. Ik laat nu toch ook gewoon de emoties komen en gaan zonder echt te oordelen. Als ik me nu rot voel, weet ik dat het over een uur weer anders is. Als ik zwanger ben denk ik dat ik me nooit meer beter ga voelen. Ik heb nu al twee keer bewezen dat alles gewoon weer de ‘oude’ wordt. Waarom dan die spanning? Ik moet vooral nu gewoon deze tijd nuttig besteden en niet uitstellen. Ik moet genieten van mezelf en Demian, zodat ik later weer een klein beetje kan inleveren. Ik heb met hem een hoop goed te maken en in te halen. Ik wil wat dat betreft goed voorbereid zijn op wat komen gaat. Het zal moeilijk worden voor ons allemaal. En misschien moet ik er nu ook niet zo veel mee bezig zijn. Misschien is het de derde keer wel heel anders. Ik hoor nu van binnen iemand keihard sarcastisch lachen… Toch hou ik hoop, dat ik ooit van zwanger zijn geniet en dat ik straal net als al die anderen. Dat is denk ik de grootste frustratie, waarom kan ik niet net zo zijn als zij? En die frustratie heb ik niet alleen, ook Michel, mijn familie en mijn vriendinnen zullen het af en toe denken. Gelukkig zeggen ze het nooit hard op 😁. We gaan het zien.Ik blijf me wel schuldig voelen over hoe ‘goed’ ik me nu eigenlijk voel. Zou ik er lichamelijk en geestelijk niet veel slechter aan toe moeten zijn? Zou ik niet veel verdrietiger moeten zijn? Maar ik ben het wel, maar ik voel me gewoon veel helderder en mijn lichaam werkt weer mee. Ik ben zo blij dat ik alles weer kan en lust. Ik voel me sterker dan als ik zwanger ben. Ik geniet, zelfs nu ik Alex* mis. Dat is een naar gevoel, ben ook bang om daar veroordeeld over te worden. Alsof ik geen goede moeder ben en zoveel vrouwen zo graag zwanger willen zijn in mijn plaats. Het gaat gewoon wel oké nu, we gaan door met leven. Ik heb nog tot april verlof, en het is gek dat ik leuke dingen doe en Michel aan het werk is. Gelukkig vind hij het fijn dat ik nu tijd voor mezelf heb. Hij weet als geen ander hoe klein mijn wereld weer wordt als ik weer zwanger mag zijn. In mezelf gekeerd, met een mist in m’n kop en niet fit. Ik neem het er dus nog even van samen met Demian! 

  

Atlas

Met tranen in mijn ogen lees ik net een krantenbericht over een 2 jarig Nigeriaans jongetje dat door zijn ouders aan zijn lot werd overgelaten, omdat ze dachten dat hij een ‘heks’ is. De foto van het uitgemergelde kindje erbij maakt me woedend. Meer dan ooit trek ik me dit soort onrecht aan. Zoveel liefde te geven aan een kind, waarom zijn er van die vreselijke mensen op deze aarde?! Ik voel me zo machteloos, want je kunt maar zo weinig doen!! Meerdere keren wordt aan mij gevraagd hoe het komt dat ik nog steeds op de been ben… Ik zie er misschien niet zo goed uit en ik voel me misschien niet zo fijn, maar ik besef meer dan ooit hoe mooi het leven is. Hoe goed ik het heb, hoe rijk ik ben… Natuurlijk wil ik heel vaak de dekens over mijn hoofd trekken (soms doe ik dat ook even), maar ik weiger bij de pakken neer te gaan zitten. Uiteraard krijg ik ook heel veel hulp, zonder dat zou het me zeker minder goed lukken. Maar toch doe ik het zelf! Je hebt altijd baas boven baas, er zijn ergere dingen. Die mensen wil ik graag helpen, ik relativeer door hen mijn pijn en verdriet. Helaas vind ik mezelf soms ook een slechte vriendin. Ik kan me in sommige dingen niet meer verplaatsen. Dan denk ik ‘waar maak je je druk om?!’ Diegene met zelfmedelijden kan ik helemaal maar moeilijk verdragen. Het is een irritant gevolg van het gebeurde. Ik wil niemand veroordelen, ik wil niet vergelijken, maar het gaat helaas van zelf. Ik vind mezelf niet beter dan anderen, maar ik ben wel hard geworden. Ik wil niet zo’n zeurkous worden, zo van ‘maak er wat van’, maar ben bang dat ik het al ben. “Wees sterk, zet door, je pijn is zo erg als je het zelf maakt”. Ik weet dat niet iedereen de luxe heeft om zoveel hulp erbij te krijgen als ik (familie, vrienden, geloof) en niet iedereen beschikt over een portie zelfreflectie en doorzettingsvermogen (ik vroeger ook niet). Maar zoek hulp als het je niet lukt, ga niet wachten tot het naar je toe komt, doe in ieder geval iets!!! Ik ben bang dat ik ook op het gebied van fysiotherapie geen goede hulpverlener meer kan zijn. Ik denk nu al gauw ‘zeur niet!’. Deze gevoelens maakt contact met anderen ontzettend moeilijk!! Ik hoor nu ook ineens bij een elite clubje. Het clubje van vaders en moeders die hun kindje zijn verloren. Je hebt aan een woord genoeg bij elkaar. Ik heb veel aan hun steun, muziek en gedichtjes. Voorheen vond ik dat ook altijd maar onzin als ik zulke spreuken voorbij zag komen en nu ben ik er zelf zo een die het doet. Ik hoor er nu bij zonder dat ik het wil. Ik heb nu begrip en onbegrip voor zaken dat ik voorheen niet en wel had. Ik zie het leven zo anders. Ik ben bang om hierdoor mijn dierbaren te verliezen. Ik wil er zoveel meer uit halen dan ik voorheen deed en verwacht dit ook van anderen! Maar soms wil ik gewoon zo graag weer even geven om die boterham met pindakaas die met de verkeerde zijde op de grond valt… De wereld op mijn schouders dragen is namelijk niet te doen 😢