Water voor gedachten

Lieve schat,

Morgen is het feest. Morgen wordt je kleine broertje gedoopt in het Apostolisch genootschap. Ik ben al de hele dag in de weer. Ik heb een mooie wolkentaart gemaakt en schaapjes-cupcakes. Ik ben zo vrolijk en blij en ik begin ook weer steeds fitter te worden. Ik begin mijn oude ik weer een beetje terug te krijgen. Ik geniet weer van het leven. Maar dan met geniepige steken in mijn hart. Gedurende zo’n drukke dag kan ik die steken heel goed negeren. Ik voel ze, maar ik besteed er geen aandacht aan, ik ga door. Maar als ik vanavond uitgeblust op de bank zit met Brian in mijn armen, krijg ik een enorme huilbui. Wat ik heb genegeerd komt er toch uit. Ik kus mijn tranen van zijn natte hoofdje af en troost mezelf met zijn warme knuffels, maar het water blijft stromen. Het voelt zo zwaar en oneerlijk!!

Ik had dit ook allemaal voor jou willen doen. Al dat eten maken en er een speciaal feestje van maken. Ik had ook aan jou willen beloven je op te voeden als een mooi mens, maar we mogen je niet groot brengen! Het breekt mijn hart. Bij elke mijlpaal, elk speciaal moment, ook al is het Brian’s eerste lachje, voel ik enorme trots en blijdschap, maar tegelijk ook zo veel pijn en verdriet. Juist dus ook als ik geniet. Jij had er ook gewoon moeten zijn, ik had ook alles met jou willen meemaken. Daarentegen vraag ik me nu constant af hoe jij had geweest. Ik mis je zo erg. Het gemis is zo groot.

Jij bent niet gedoopt. Wel kwam onze voorganger meteen na het vreselijke nieuws naar het ziekenhuis om ons, mijn ouders en mijn zussen te steunen. Veel weet ik er niet meer van, ik was in shock, maar ik weet wel dat het ‘goed’ voelde. Je werd toch ‘welkom’ geheten en de volgende dag ‘opgenomen’ in de gemeenschap. Je bent niet gedoopt voor de toekomst, maar je bent wel erkent als wonder, als deel van een groter geheel. Je was ook zo mooi, zo af, maar je leefde alleen niet meer. Voor mij nog steeds een groot raadsel, een mysterie van de schepping. Waarom jij niet en Brian wel? En hoe groter het feest, hoe groter de pijn, maar ook weer groter het feest… want ik ben zo dankbaar dat Brian bij ons mag zijn, maar ik ben ook zo ontzettend verdrietig dat jij dat niet mag zijn. En dus dopen we je kleine broertje net als Demian, omdat het kan en mag, omdat het zo’n mooi ritueel is. Ik wil stil staan bij het gegeven dat het niet vanzelfsprekend is, ook al zijn mijn beloftes aan hem wel vanzelfsprekend. Ik had ze jou ook gedaan. En ik doe andere nog aan je. Ik beloof je dat ik leef, dat ik geniet, dat ik je niet vergeet en dat ik altijd van je hou. Mijn god, wat hou ik veel van jou. Ik neem je mee in mijn hart, je hoort er bij. Ik zal je broers altijd over je vertellen. Ik zal Brian liefhebben en leren lief te hebben. Ik zal hem steunen en hem een thuis geven. Daar wij hij zich kan ontwikkelen als zich zelf en mag groeien en bloeien. Ook zal ik hem weerbaar maken en leren op te staan na een val. Want dat is wat wij doen, hoe moeilijk dat ook is. We gaan door…

Ja, ik had het zo graag anders gezien, ja het doet pijn. Maar we mogen wel liefdevolle ouders voor Demian en Brian zijn en die markering zorgt morgen voor een feestje…

Advertisements

Kinderbomenbos

De koude wind snijd in mijn gezicht, maar dit keer voelt het meer als een ruwe streling. Echt vervelend is het niet. In de verte zie ik ze. Ik hoor ‘mama!’. Hij ziet mij ook. Zijn schelle en enthousiaste stemmetje komt overal bovenuit. Hij zet het op een lopen. Rennend komt hij mijn kant op. Ik kan mijn tranen niet bedwingen, wat een geluk! Mijn eerst geborene, ons zonnetje in de zon, met muts en sjaal tegen de kou. Zelfs van een afstand zie ik zijn guitige rode neus en rode wangen, zijn glazige oogjes, of zijn het die van mij? Heel even stopt hij, draait zich om en zwaait nog even uitbundig naar zijn vader. Wat een rijkdom dat we hem hebben, hij is van ons. Hij heeft ons altijd op de been gehouden. En nu loop ik hier via een omweg met mijn nieuwste aanwinst. Zo trots als een pauw, maar het onzichtbare verdriet is zo aanwezig. Het voelt zo dubbel. Die rijkdom tekent scherp af tegen het gemis en zelden weet ik raad met dit gegeven. Hoe ik de pijn in mijn rijkdom kan weven. Mijn kinderen zijn mijn alles, kinderen krijgen is het mooiste wat er is. We vullen het zo goed mogelijk in, we doen ons best. Maar de afwezigheid van Alex* is als die koude wind, het snijd. Diep in mijn hart en ziel. Soms niet meer dan een ruwe streling omdat ik het combineer met al wat mooi is. Maar soms ook als een scherpe messteek, hard en meedogenloos, onverwachts. Een litteken dat nooit geneest. Het houdt de wond bij een, maar het is er, voor altijd. Oneven, vurig, strak…

Die trots en blijdschap houden me op de been en zorgt voor mijn doorzettingsvermogen. Het besef dat het leven zoveel moois heeft. Een prachtige sterke boom op een prachtige plek, op deze prachtige dag. Kijken naar de kleine dingen en me overgeven aan de overweldigende emotie die ik voel als ik mijn kind op me af zie komen rennen. Ik ben zijn mama. Dat jongetje in mijn jas, tegen mijn lichaam geplakt.. ik ben ook zijn mama. Vol van liefde. Maar ik mis een gedeelte van mezelf. Een stukje moederschap dat ontbreekt, dat bepaald wie ik ben dezer dagen. Martine, moeder, onwerkelijk ook soms. Maar nooit compleet. Godverdomme, gewoon nooit meer compleet! Ik rouw nog steeds om het verloren plaatje. Oh wat had ik graag drie zoons willen hebben! Nu heb ik twee zoons en een boom. Het blijft hard en ik begrijp het nog steeds niet. Waarom wij? Maar het zijn wij. Ouders van een Sterrenbaby. Ik raak er gewoon niet aan gewend. Het overvalt me iedere keer weer. Juist ook als ik geniet, als ik overstroom van liefde voor die andere twee. Juist dan ervaar ik het ondenkbare. Alex* verdiende die liefde ook. Ik heb weer kleur op mijn wangen en sterretjes in mn ogen, ik ben trots op mijn bijzondere gezin. Maar die kou om mijn hart kan zelfs de warmste zon niet doen verdwijnen. Dat maakt me in en in verdrietig, want mijn zon vliegt me in mijn armen wanneer hij mij vrolijk bereikt, maar die verdomde wind gaat gewoon niet liggen. Er is wel nóg een lichtpuntje, het gehum van mijn wolkje tegen mijn borst hoor ik boven de wind uit. Ik ben hun moeder. Ik huil van geluk en ik huil van pijn, hoe tegenstrijdig is het om hun mama te zijn…

Ik ben je niet vergeten

Ik denk nog steeds iedere dag aan jou

Als wind raast het door mij

Omhult mijn hart met scherpe kou

Hou zou het zijn?

Soms heb ik het echt het gevoel dat ik niet sterk genoeg ben voor het leven. Ik ben het, dat weet ik, maar zo voelt het niet. Ik voel me niet stabiel. Ik voel me niet bestand tegen de nare aspecten van het leven. Ze horen er uiteraard bij, maar steeds meer lijk ik het te ondergaan als slachtoffer. Ik voel namelijk een constante frustratie en boosheid. Het voelt allemaal zo onrechtvaardig, maar er is ‘no one to blame’. Niemand die iets aan tegenslagen kan doen, maar het voelt alsof ik stampvoetend iemand/iets de schuld wil geven. Het leven dan dus maar…

Ben ik dan verwend? Een verwend nest dat haar zin niet krijgt? Gekscherend noemt Michel mij weleens ‘Prinses’. Thuis was ik de jongste en ook mijn zussen noemden mij weleens ‘Koningin’. Gewend om te krijgen wat ik wilde? Voorgetrokken? Ik weet het eerlijk waar niet. Met vriendinnen kreeg ik het ook weleens aan de stok als ik mijn zin niet kreeg. Ik deed als puber ook vooral waar ik zelf zin in had. Liegen kon ik als de beste, vooral om nare confrontaties (waar ik niet van hou) uit de weg te gaan. En toch, het is niet of ik nergens voor heb moeten werken of voor heb moeten vechten. Ik moest werken voor mijn centen, mijn rijbewijs, vakanties, mijn diploma’s, banen en voor liefde. Behalve dat ik in een rijk gezin (in alle opzichten) ben geboren, is niet alles me komen aanwaaien. Ik heb echt al wat tegenslag moeten verduren. En daar heb je het weer: ik zeg ‘te verduren’, alsof het me wordt aangedaan. Waarom voel ik dat zo? Waarom kan ik er niet nuchter naar kijken? Dingen overkomen je, gebeuren je, het hoort er toch bij.. ..en toch voelt het niet eerlijk!!

Ik vind het niet eerlijk dat ik mijn kind ben verloren. Ik vind het niet eerlijk dat ik na drie zware zwangerschappen ‘maar’ twee kinderen in mijn armen mag houden. Ik vind het niet eerlijk dat er nooit een vierde zal komen…

Ik vind het niet eerlijk dat de verdoving niet goed is gezet en ik heel veel pijn heb gehad tijdens de keizersnee. Ik vind het niet eerlijk dat de borstvoeding weer mislukt is. Ik vind het niet eerlijk dat de kraamtijd bestaat uit pijn, hormonen en kraamtranen. Ik vind het niet eerlijk dat New Born baby’s na twee weken al geen New Born meer zijn. Ik vind het niet eerlijk dat de tijd überhaupt zo vliegt. Ik vind het niet eerlijk dat we constant ziek en/of moe zijn. Ik vind het niet eerlijk dat mijn darmen een eigen leven leiden. Ik vind het niet eerlijk dat ik 15 kilo te zwaar ben, maar honger blijf houden. Ik vind het niet eerlijk dat mijn lichaam helemaal naar de -piep- is. Ik vind het niet eerlijk dat ik elke nacht 3x badend in het koude zweet wakker wordt. Ik vind het niet eerlijk dat er nooit een eind komt aan de was. Ik vind het niet eerlijk dat de winter zo beperkend is. Ik vind het niet eerlijk dat Michel weer moet werken vanaf maandag. Ik vind het niet eerlijk dat ik nog steeds niet kan/mag wat ik wil. Ik vind het niet eerlijk dat je 9 maanden moet ontzwangeren (alsof die 9 maanden zwangerschap niet genoeg was!). Ik vind het niet eerlijk dat mijn lichaam en geest zo zwak (geworden) zijn…

Oké, nu ben ik me echt even verschrikkelijk aan het aanstellen. Natuurlijk gebeuren er ook veel mooie, leuke, lieve en goede dingen…

Toch lijkt het alsof bij mij de negatieve dingen altijd zwaarder blijven wegen. Ik onthou alleen het nare, zegt Michel wel meer dan eens. Zegt iemand tegen mij 1x ‘je bent stom’ en 3x ‘je bent leuk’ dan onthou ik ‘je bent stom’. Best wel typisch, aard van het beestje? Hoe kom ik nou toch van dat slachtoffer-het-wordt-me-aangedaan-gevoel af?

Ik vind mezelf niet zielig en heb geen zelfmedelijden. Ik doe alles en ga gewoon door. Ik WIL! Ik DOE (wat kan en mag).. Maar toch voel ik die onrust, die ontevredenheid, de onrechtvaardigheid. Mijn leven gaat niet zoals ik had gedacht en gedroomd, en niet zoals ik wil. Ik heb al zoveel verwachtingen moeten aanpassen. Ik denk dat daar ook een beetje het probleem zit. Het is te veel. Ik weet heus wel dat niet alles alleen leuk is, maar het is gewoon een beetje op. De balans is nu al zo lang verstoord. Er waren de afgelopen jaren ook meer minnen dan plussen. Dingen hebben mij meer energie gekost dan energie gegeven. Ik vergelijk het met het belasting-belastbaarheidsmodel binnen de fysiotherapie. Ik heb meer belasting dan mijn belastbaarheid aan kan. Dan is het dus of de belasting verlagen (wat in dit geval niet kan, want dat staat voor de vervelende dingen die gebeuren) of mijn belastbaarheid vergroten. Dit is dus ook best moeilijk, want ja, ik wil weer meer leuke dingen doen en ik doe mijn best de kleine positieve dingen te blijven zien.. ..maar elke keer als ik een beetje ben opgeladen, wordt ik weer terug gevloten. Ik ben dan nét niet genoeg opgeladen om te kunnen relativeren of mijn schouders op te halen. Ik blijf er dan tegenaan schoppen. De kracht is op, mijn geduld is op. Ik WIL zoveel, maar het gaat nog niet. Deze afgelopen drie jaar waren zo vreselijk zwaar, ik vind dat het tijd is voor mooie dingen. Dat wil ik NU (stampvoetend). En dan wil ik niet gehinderd worden door mijn herstellende lichaam, zieke gezin en alle andere ongein waar we nog steeds mee te maken hebben. En bovenal ben ik klaar met de altijd aanwezige hartenpijn. De wetenschap dat mijn leven en ik zelf voorgoed veranderd zijn stemmen mij somber. Ik denk namelijk niet dat ik ooit weer volledig stabiel wordt, ik denk namelijk niet dat de pijn ooit helemaal weg gaat. Deze maanden zijn voor mij weer loodzwaar geweest omtrent Alex*, dat zal nooit veranderen. Ik ben er klaar mee om hem zo te moeten missen, om me af te vragen hoe hij zou zijn geweest. Maar zoals al vaker gezegd: het is de prijs die we betalen voor het houden van onze kinderen, AL onze kinderen. Het is investeren, jezelf kwijt raken, opofferen, wegcijferen. Normaal kreeg ik daar cliché gezegd ‘zoveel voor terug’, maar sinds Alex* er niet meer is, is die glimmende glans en dat ultieme geluk eraf. Logisch toch, dat ik er dan af en toe helemaal doorheen zit? Logisch toch, dat ik dan als een verwend nest stampvoetend krijs dat ik wil wat ik nu wil?! Ik wil Alex* er ook gewoon bij!!!!!

Ps. Ooit zag ik op het strandje bij het Noord-AA drie de zelfde ogende jongetjes in matchende zwembroekjes, alleen hun lengte verschilde, het waren duidelijk broers. Het is een beeld dat ik nooit zal kunnen realiseren. Het meisje met blonde krullen en prachtige naam die ik voor ogen heb zal nooit werkelijkheid worden. Het zijn dromen die ik op moet geven en ja daar rouw ik om. Zeker door terugkerende confronterende situaties waarin die beelden worden voorgeschoteld en waarbij ik me afvraag hoe het geweest had. Ik heb werkelijk geen idee hoe ongewenst kinderloze ouders dit doen. Hoe sterk moet je zijn om je grootste ideaalbeeld op te moeten geven? Ik zeur dan wel een hoop, maar ik heb diep respect voor hen. Het doet alleen niets af aan mijn verlangens dat ik Alex* er zo graag bij had willen hebben. Hij is namelijk van ons, hij hoort bij ons, maar hij mag er niet zijn, mijn liefde voor hem blijft oninvulbaar en onbeantwoord… En ik probeer mijn uiterste best ons leven op te pakken, die emoties en verlangens te verwerken. Maar het zou dan gewoon fijn zijn als alles nu gewoon even goed zou blijven gaan, zodat mijn batterij vol komt en ik ook de negatieve dingen weer aan kan! Gewoon balans, zoals het zou moeten zijn…

Ik weet dat deze liedjes over liefdesrelaties gaan, maar toch raken ze me en haal ik er veel uit:

Marco Borsato:

Hoe zou het zijn
Als je weer in mijn armen lag
Hoe zou het zijn
Als ik je mooie ogen zag
Hoe zou het zijn
Wanneer ik blindelings
Jouw lippen weer zou vinden

Hoe zou het zijn
Wanneer de tijd werd teruggedraaid
En al de pijn
Zomaar over was gewaaid
Wanneer mijn hart
Niet meer zo moe zou zijn
En bij jou uit kon rusten
Hoe zou het zijn
Hoe zou het zijn

Waar zou je zijn
Ben je nu heel ver hier vandaan
Denk je soms ook aan mij
En hoe het anders was gegaan
Ben je alleen
Of is je hart alweer bewoond
En heeft de tijd
Je nu uiteindelijk beloond
Hoe zou het zijn
Hoe zou het zijn
Hoe zou het zijn

Hoe zou het zijn
Wanneer ik wakker werd
En jij naast mij zou liggen
Hoe zou het zijn
Hoe zou het zijn
Hoe zou het zijn

Ed Sheeran – Photograph

Loving can hurt, loving can hurt sometimes

But it’s the only thing that I know

When it gets hard, you know it can get hard sometimes

It is the only thing that makes us feel alive

We keep this love in a photograph

We made these memories for ourselves

Where our eyes are never closing

Hearts are never broken

And time’s forever frozen still

So you can keep me

Inside the pocket of your ripped jeans

Holding me closer ’til our eyes meet

You won’t ever be alone, wait for me to come home

Loving can heal, loving can mend your soul

And it’s the only thing that I know, know

I swear it will get easier,

Remember that with every piece of you

Hm, and it’s the only thing we take with us when we die

Hm, we keep this love in this photograph

We made these memories for ourselves

Where our eyes are never closing

Hearts were never broken

And time’s forever frozen still

So you can keep me

Inside the pocket of your ripped jeans

Holding me closer ’til our eyes meet

You won’t ever be alone

And if you hurt me

That’s okay baby, only words bleed

Inside these pages you just hold me

And I won’t ever let you go

Wait for me to come home

Wait for me to come home

Wait for me to come home

Wait for me to come home

You can fit me

Inside the necklace you got when you were sixteen

Next to your heartbeat where I should be

Keep it deep within your soul

And if you hurt me

Well, that’s okay baby, only words bleed

Inside these pages you just hold me

And I won’t ever let you go

When I’m away, I will remember how you kissed me

Under the lamppost back on Sixth street

Hearing you whisper through the phone,

“Wait for me to come home.”

Kerstwens

Ach lieve man, je wordt zo gemist! Demian heeft het elke dag over je. Sinds jullie broertje Brian geboren is, lijkt hij pas echt te begrijpen dat jij er ook had moeten zijn. Het concept broertje krijgt nu invulling bij hem en hij begint te beseffen dat er iets niet klopt. We proberen het uit te leggen, Wat is dood? Waarom ben je dood? Waarom kom je niet terug? De slechte poppetjes in jouw lichaam hebben gewonnen… Demian wil dat de goede poppetjes hadden gewonnen. Hij benoemt dat we met zijn vijven zijn, maar kan niet begrijpen dat het nooit écht zo zal zijn. ‘Eindelijk is mijn broertje er! We moesten wel lang wachten.’ Hij vindt het mega spannend en ook een beetje eng. Zal hij nu wel blijven?

Ik heb vannacht over je gedroomd, ik denk door deze gesprekjes. Dat gebeurd echt zelden eigenlijk. En nu ineens dus wel.. je wordt gemist. De droom was een vreemde gewaarwording. Ik droomde dat Michel tegen Demian zei ‘hij is altijd bij ons’ en zelf val ik in een soort draaiende koprol. Ken je dat gevoel dat je ‘valt’ in je slaap? Zoiets maar dan leek het alsof ik een paar salto’s achter elkaar maakte in mijn onder bewust zijn. Niet helemaal duidelijk of ik nu wakker werd of nog sliep maar toen zag ik je op/in mijn gesloten oogleden: onze Alex*. Ik voelde je ZO dichtbij. Omdat ik dat ook wel een beetje griezelig vind, was ik daarna klaar wakker. Mijn hart bonsde, maar toch voelde ik me ook vreemd gekoesterd. Alsof je echt over ons waakt. ‘Ik hou van je’ fluisterde ik toen en probeerde weer verder te slapen…

Je tweede Engelenverjaardag is alweer voorbij. En eerlijk gezegd is het ook een beetje langs me heen gegaan. Je kleine broertje Brian is de dag ervoor geboren en we lagen nog in het ziekenhuis. Ik heb foto’s meegenomen, een kaarsje, een boompje, een ster en een olifantje en die staan op het kastje naast mijn bed. We gaan zo op in Brian en de nasleep van de zware keizersnee dat er weinig tijd is voor wat anders. Demian is ook gewoon naar school gegaan, om zijn ritme er in te houden en verder bezoek mag ook pas om half 4 komen. Het is heel gek om in het ziekenhuis te liggen precies twee jaar later. Nu dan wel met een levend bundeltje geluk, toen trots en verliefd, maar compleet verslagen. Die herinneringen en wisselende emoties maken het zwaar, maar toch overheerst de blijdschap van een nieuw kind. De familie komt en zij hebben mooie ontroerende cadeautjes. Ook veel vrienden laten wat van zich horen: ze zijn je niet vergeten! We eten een taart in de vorm van een ster. Er staat op: 2 beautiful for earth. En dat is eigenlijk ook best gek, want is Brian dan niet mooi genoeg? Hij lijkt namelijk ook echt wel op je. Ik merk gelijk dat er wéér een verandering in beleving en rouw plaats vindt. Ik heb nu 3 kinderen, en daar zal ik mijn liefde over moeten verdelen. Geen van allen mag te kort komen en dat is een zware taak. Sommige dingen vallen namelijk even niet te combineren. Brian is op die dag even mijn eerste prioriteit. ‘s Nachts daarentegen komt het alsnog binnen. Ik huil de ogen uit mijn hoofd omdat ik weer op deze datum in het ziekenhuis lig. Gelukkig wel in een andere kamer, met een boom op de muur. De boom die ik nooit heb willen planten…

En nu is het alweer kerstavond en voel ik me weer verdrietig. Ik mis jou gewoon. Ik voel me hierdoor ‘Rupsje nooit genoeg’. Met een prachtige zoon in mijn armen, toch niet tevreden zijn met wat je hebt. Ik had jou namelijk ook nog zoooo graag er bij willen hebben. Mijn 3 mannen. Ben ik dan verwend? Zal dat gevoel ooit verdwijnen? Mijn wens was 3 levende kindjes, maar al heb ik er 4 of 5, ze zijn geen van allen jou. Hoe jij als tweejarig ventje had geweest zal ik nooit weten. En dan kijk ik naar Brian en dan ben ik zo nieuwsgierig naar hoe hij wordt, maar ik wil ook dat hij nog eeuwig klein blijft, zodat ik er extra van kan genieten. De tijd gaat veel te hard, nu al.. Twee uur, twee dagen, twee maanden, twee jaar, alles veranderd steeds. Twee kerstdagen voor de boeg waarin ik me onwerkelijk voel. Ik weet dat je er bij hoort, maar soms is het niet genoeg. Soms zijn al die sterren, kaarsjes, lichtjes, bomen en olifantjes niet genoeg. Soms zijn al die bijzaken niet genoeg. Dan wil ik maar één ding: kerst met mijn 4 mannen…

December to remember

Wat een moeilijke maand is dit toch. Het is ook heel verwarrend. Ik voel een intens verdriet en gemis, maar ik voel ook zo veel blijdschap en geluk. Het lastige is dat een mens denk ik veel beter met positieve emoties om kan gaan dan met negatieve. Het vrolijke krijgt dus al gauw voorrang en de overhand, zeker door de energie van Demian. Dat is denk ik veerkracht en leven, maar.. dat verdriet zweert dan toch onder je huid. Het zit er, het is er. Je kunt er niet om heen. Dat is dus zo verwarrend, dat je die dingen tegelijk kunt voelen. En nee, ik wil het verdriet niet, maar je kunt het niet negeren. Het komt er toch wel uit, door vermoeidheid of doordat iemand iets zegt of doet. Om daar meer bestand tegen te zijn, zoek ik het zelf op. Dan kan ik gecontroleerd mijn verdriet beleven en ondergaan, zonder dat het me overvalt. Waarom ik het wil controleren, daar heb ik nog geen antwoord op, maar het helpt me dus wel als ik er niet mee overrompelt wordt. Mijn emmertje tijdig legen en opzoek naar herkenning. Zo luister ik bepaalde muziek, kijk ik express naar zijn foto’s en heb ik naar een heftige film zitten kijken die over babysterfte gaat ‘The other woman’. Hierdoor kan ik me uiten, kan ik huilen, kan mijn verdriet dat zo diep zit er uit. Want het moet eruit… Het is een moeilijke tijd. Zo dubbel, zo tegenstrijdig. Ik hou van december, de Sint, Kerst… Ik hou van Alex*, dat hij de 19e geboren is.. maar ik voel me ook machteloos, want ik kan er niks mee. Hij is er niet en al die dagen mis ik hem zo verschrikkelijk. Telkens zie ik de schaduw van een ventje dat er ook bij had moeten zijn. Wat het nog zoveel mooier had gemaakt…

Wereldlichtjesdag dag is ook weer geweest en dan zie ik ook dat ik niet de enige ben die zich nu zo voelt, maar dat maakt het nog zwaarder eigenlijk. Zoveel pijn bij mensen in deze maand, zoveel dierbaren die worden gemist..

Wij proberen Alex* er bij te betrekken. Er staat weer een prachtige mooie kerstboom versierd, waar hij helemaal in opgenomen is. Samen hebben we zijn ster als 1e erin gehangen en kusten elkaar daarna. Het doet verrekte pijn nog steeds. Terwijl het ook dus juist zo’n mooie tijd is. Ik vind mezelf echt wel sterk, maar het is gewoon niet te begrijpen. Het gemis en hoe het had moeten zijn. Maar ook de blijheid van deze tijd. Kerstliedjes, ik hou er van en ik vervloek ze. Ik weet me geen raad met de tegenstrijdigheid. Het liefst ontloop ik het, van mij had die boom in eerste instantie niet gehoeven. ‘Ben je nu toch blij dat ie er staat?’ Vraagt mies. Ja en nee… het moet.. dat weet ik ook wel, het leven gaat door. Maar het besef dat voor altijd alles anders is dringt dan ineens weer zo genadeloos binnen. Mijn ster, mijn engel. Die vervloekte rode kerstboom die we twee jaar geleden hadden staan komt dan ook weer voorbij in een flashback. De ornamenten die er nu in hangen en waar we troost uithalen, maar wat eigenlijk ook niets veranderd. Ook dat is hard. Wat ik ook doe, prettig voelt het nooit meer.

En toch… kerst… ik hou er van, we maken er het beste van. Vaak weet ik niet eens hoe; lachen, huilen, doorgaan, vallen en weer opstaan. Het moet. Een hele zware tijd. Wat ik ook enorm moeilijk blijf vinden is dat ik gewoon niet weet hoe ik het in moet vullen. Dat geworstel met denken, voelen, weten en geloven. Waar doe ik goed aan? Is hij er? Ziet hij ons? Heeft het zin wat ik doe? Michel zegt dat het belangrijkste is dat wat we doen, dat het ons troost geeft. En ja dat is waar, maar zo’n kerstboom bijvoorbeeld, geeft plezier, maar ook verdriet. Ik zal moeten accepteren dat het met elkaar verweven zal blijven. Dat ik moet leren dat ik oog blijf houden voor beide emoties. Het moet allebei de ruimte krijgen, maar ja hoe doe je dat precies?… dan jank ik maar weer een potje bij een liedje of een foto en dan voel ik mijn ventje wel heel dichtbij. Mijn liefde voor hem is namelijk voor eeuwig en daar kun je niet om heen… of hij me nou wel of niet ziet…

Zul je daar kerst vieren?

Met engeltjes de hemel versieren?

Zul je over ons waken?

Met lichtjes warmte maken?

Zul je ons beschermen en behoeden?

Met donsjes zorgen voor het goede?

Zul je Liefde over aarde ontplooien?

Met veertjes en sterrenstof strooien?

Ja ik moet dat geloven,

Want dat is wat de feestdagen beloven…

Ja,

Ja ik voel dat,

Want jij bent mijn allermooiste schat…

Peace and Love for everyone!

Merry Everything and Happy Always!

Laatste loodjes

Man man man, wat heb ik dit onderschat. Ik wist dat het zwaar zou worden, maar zó zwaar? Het is denk ik ook met geen pen te beschrijven hóe zwaar. Nou kan ik natuurlijk een poging doen, maar ik ben bang dat het dan één groot klaag verhaal wordt. Een opsomming van waar ik allemaal last van heb, lichamelijk en psychisch, en wat schiet ik daar uiteindelijk mee op? Een stukje begrip/erkenning? Een stukje medeleven/medelijden? Het is juist iets wat ik helemaal niet wil krijgen. Ik wil me niet ‘zwak’ voelen, ik wil niet klagen, ik wil zo graag sterk zijn….. een sterke moeder/vrouw. En buiten dat, Sterrenbaby moet Sterrenbaby, voor Alex* blijven.

Ik mág dan ook niet zeuren, ik ben immers weer wonderlijk zwanger en we hebben er zelf voor gekozen. En zo veroorzaak ik weer een belachelijk hoge lat voor mezelf. Streng zijn voor mezelf en bang voor wat anderen van me denken, alsof ik van twee jaar therapie amper wat geleerd heb… hopeloos geval..

Dus bij deze: toch een ‘klaag’-blog. Ik ben het aan mezelf verplicht. Erkennen aan mezelf dat ik het zwaar heb, hulp dúrven vragen, inzien dat deze zwangerschap niet los te koppelen is van Alex* en vooral me even niets aantrekken van wat anderen er van vinden. Gewoon ff schrijven, opluchten en hopelijk daarna een stukje loslaten. Want ja, ik ben zwanger en zeer zeker gezegend, maar het is écht géén doen meer…

De blijdschap van de zwangerschapstest verdween al gauw. Constant is angst een leidraad. Bang voor een miskraam (terwijl ik die nog nooit heb gehad), bang voor bewegen, bang voor onder-bewegen, bang voor eten, bang voor niet eten, bang voor suikerwaardes, bang voor de tuin (katten), bang voor de toekomst, bang voor het verleden..

Kort daarop volgde de misselijkheid en het veelvuldig overgeven. Het zelfde riedeltje: bang voor eten, bang voor niet eten, bang voor drinken, bang voor niet drinken, bang voor uitdroging, bang voor mijn werk, bang voor mijn gezin, bang voor afspraken..

Weken vertoefde ik op de bank, in bed en bij de wc. Kilo’s vlogen eraf. Ik kon niet werken, ik kon niet voor Demian zorgen, ik kon niets in het huishouden en ik kon nergens aan mee doen. Ik miste enorm veel belangrijke en leuke dingen, waaronder de bruiloft van mijn beste vriendin waarvoor ik eigenlijk getuige was. Constant geteisterd door verdriet, schuldgevoel en het gevoel van falen. Waarom kan mijn lichaam dit niet? Waarom ben ik niet sterker? Waarom is spugen zo’n fobie voor mij? Waarom moet ik anderen en mezelf teleurstellen? Er is zo weinig over zwangerschapsmisselijkheid bekend en de ernstige vorm is ook vrij zeldzaam. Snel wordt je gezien als aansteller. Alleen bij de lotgenotengroep van Hyperemesis Gravidarum vond ik de erkenning. Daar voelde ik me minder ‘zwak’, hoewel daar dames zitten die het nog veel erger hadden dan ik! Ik had zoals genoemd de ‘droge’ variant: waarbij het spugen met behulp van medicijnen binnen de perken blijft, maar de constant aanhoudende alles verwoestende misselijkheid je dag en je nacht bepaald. Alle prikkels zijn te veel: geuren, geluid, licht, beweging, mensen… Ik kon vaak alleen maar liggen, zelfs tv kijken of praten was te heftig. Liggen en wachten, wachten tot het over zou gaan. Michel werd verbannen naar zolder (tot op de dag van vandaag), ik kon hem niet om me heen verdragen. De hulptroepen werden veelvuldig ingeschakeld, oppas, boodschappen, een peptalk. Die praktische hulp is uiteraard een godsgeschenk, maar het vechten doe ik alleen. Ik moet het doen, ik moet het doen met dit lichaam, ik ben aan het overleven. Elke ochtend weer de vraag, hoe kom ik deze dag door? Bijna moest ik opgenomen worden toen ik op het eind van het ergste geveld werd door de griep. Mijn laatste beetje lichamelijke kracht werd uit me gezogen en daarmee ook mijn psychische gesteldheid…

Rond de 4e maand werd het beter, de ergste misselijkheid verdween en spugen hoefde ik op een gegeven moment niet meer. Ik mag echt van geluk spreken, want sommige vrouwen houden het 9 maanden lang! Toch eet ik nooit lekker. Ook ging ik ons kindje voelen wat enigszins geruststelde. Toch vraag ik mezelf ook vaak af bij deze druktemaker, heb je het daarbinnen nog wel naar je zin? Ik stond vanaf het begin al om de 14 dagen onder controle bij de gynaecoloog. Met ons kindje ging het allemaal goed, maar elke keer was het weer spannend… elke keer dat ziekenhuis, de herinneringen. Voor de afwisseling mocht ik ook af en toe bij de verloskundige terecht, voor mijn gevoel was de zwangerschap dan iets ‘normaler’. Na de 20 weken echo was ik zeker wel opgelucht, maar lichamelijk was ik een wrak en psychisch bleef ik strijden. De gyn maakte zich daarover ook wel zorgen en drong erop aan om het met mijn huisarts te bespreken. Ik wist ook wel dat ik het niet alleen kon, maar ik wist ook waarom ik zo was. Zwanger zijn is gewoon niets voor mij. Ik ben er denk ik te (hoog)gevoelig voor. De hormonen hebben een greep op me dat ik niet kan uitleggen. Ik zie ze als groene monstertjes die bezit nemen van elke cel in mijn lichaam en alles op zn kop zetten. Ik ben mezelf niet. Ik krijg hele depressieve gevoelens als ik zwanger ben (bij Demian en Alex* had ik dit ook), deze keer natuurlijk nog meer versterkt door de leidraad: angst. Want ook al zijn alle echo’s goed, de angst blijft. Bij Alex* was immers ook altijd alles goed..

De huisarts zette er spoed achter, ik werd naar GGZ Rivierduinen gestuurd. Oh wat voelde ik me daar rot over, dat is toch alleen voor gekke mensen? Maar de diagnose ‘depressie’ die ik later op mijn medicijn-uitdraai van de apotheek zag staan, loog er niet om. Ook over pre-natale depressie is weinig bekend. Het is soort van een taboe, zeker als je enigste wens is om zwanger te zijn. Maar ik kan er niets aan doen, het neemt me helemaal over, net zoals dat werkelijk iedereen een burn-out kan krijgen. Ja iedereen.. Het overvalt je. En vechten doe ik, maar met harde hand. Constant bedenken hoe graag anderen in mijn schoenen zouden willen staan. Feit is: ik wil moeder zijn, ik wil kinderen, maar zwanger? Nee doe maar niet. En wat een schuldgevoel dat geeft?! Onnoembaar.. Vicieuze cirkels…

Bij GGZ kreeg ik erkenning en ‘goedkeuring’, “mevrouw dit is een normale reactie op een abnormale situatie, u bent uw kind verloren”. De psycholoog was niet erg onder de indruk van mijn gesteldheid, hij begreep het volkomen, was reëel en nuchter. Empatisch zelfs, en dat van een man.. Hij opperde nog wel medicijnen, maar al snel besefte hij ook dat hij mij daar niet aan kreeg. Ik durfde al amper de anti-misselijkheids-medicijnen te gebruiken, een paracetamol of Valeriaan ook niet, laat staan antidepressiva. Nee hoor, ik doe het zelf wel, ik ga mijn kind niet in gevaar brengen. Alles voor de gezondheid van mijn kind, maar nu moest ik dus ook echt zorgen dat de stress binnen de grenzen bleef. Ik werd doorgestuurd naar mijn vorige psycholoog, de rouwtherapeut. In eerste instantie wilde ik dat niet, omdat dat van Alex* was, maar ik kon er toch niet omheen dat dit kindje niet los van Alex* te zien was. De trauma’s, de herinneringen, de beelden, de angsten, het schuldgevoel, de tijd. Zeker toen bekend werd dat we weer een zoon verwachtte leek ik constant overmand door dejavu’s.

Therapie, controles, afleiding door Demian en de intentie om mijn werk weer op te pakken maakte me iets sterker.. Maar al gauw kwam ik tot de conclusie dat het niet zo zou gaan als bij de vorige twee zwangerschappen. De depressieve gevoelens verdwenen namelijk nauwelijks, de psychische klachten hielden aan, de misselijkheid bleef op de achtergrond en mijn lichaam faalde. Door het langdurige liggen naast de spuugbak had ik geen spieren en conditie meer over. Mijn buik groeide en groeide, zat al gigantisch in de weg en beperkte me. Harde buiken, slecht slapen, bekkenpijn en buiten adem. Inspannen was een opgave. Man wat baalde ik, ik leek wel 80 jaar!!! Een derde zwangerschap, een aanslag, zegt ook de gyn. Uiteraard onder grote begeleiding van mijn psychische gesteldheid.

Ik begon te beseffen, na vier weken proberen op te bouwen, dat werken er niet meer in ging zitten. Ik had te veel pijn en te veel stress om mensen te kunnen helpen. Hoe moest ik mijn werk dat vertellen? De angst voor het verliezen van mijn baan, net als bij Alex*, voerde de boventoon. Toch kon ik niet anders en ging huilend het gesprek aan. Het gevoel van falen zoooo voelbaar. Waarom was ik niet sterker? Waarom kon ik niet leuk zwanger zijn? Godzijdank waren mijn werkgevers lief, steunend en begripvol. Daar kon ik weer even op vooruit. Ook de mijlpaal van levensvatbaarheid gaf me een boost, we waren over de helft! Samen met mijn therapeut werkend aan mijn karaktereigenschappen en valkuilen, ook weer EMDR.. knokken doe ik!

En toen.. toen gingen de bladeren vallen… Slapen werd een nog groter drama, bewegen werd een hel en mijn psychische kracht nam weer af. Paniekaanvallen en het naderende seizoen van Alex*. Vanaf oktober vecht ik elke dag, vooral tegen mezelf, soms tegen anderen. Soms teleurstelling in mijn omgeving en onbegrip van buitenaf, maar ik ben vooral zelf mijn ergste vijand.

Buiten de onbeschrijfelijk angst om dit kindje te verliezen heb ik vooral moeite met mezelf. Ik kan als ik zwanger ben niet met mezelf door één deur. Ik ben namelijk niet mezelf en ik kan daar niet mee omgaan. Ik vind het vreselijk om depressief te zijn, terwijl zwanger zijn een geschenk is. Ik vind het vreselijk dat ik zwanger zijn zo stom vind. Het zegt absoluut echt niets over de liefde voor mijn kinderen en de dankbaarheid die ik ervaar, maar niet op een roze wolk kunnen zitten vind ik zo erg! Waarom kan ik dat niet? Het schuldgevoel naar mijn kinderen en naar ouders die ongewenst kinderloos zijn is een helse emotie. Ik straf mezelf ervoor, wat de gevoelens natuurlijk niet wegneemt. Ik voel het nou eenmaal zo. Zwangerschap is niet leuk als je niet de vrouw bent die je normaal bent en wilt zijn. Het is niet leuk als je lichaam constant faalt, het is niet leuk als je geen deel kan uitmaken van de maatschappij. En ja ik weet het, het is tijdelijk en het is het allemaal waard, maar dáár zit de kink in de kabel. Ik wéét dat niet (meer). Ik ben niet onbezorgd en onbevangen. De angst om dit kind te verliezen, om het allemaal voor niets te moeten doorstaan zorgt ervoor dat ik niet kan relativeren. Er is maar één ding dat ik wil en dat is mijn kind in mijn armen (niet in mijn buik). Het vertrouwen in mijn lichaam is 1%. Het gaat goed, totdat het niet meer goed met hem gaat, net als bij Alex*. Ik ben bang dat ik, ondanks dat mijn gevoel nu wel goed zit, op een dag te horen krijg “mevrouw hij doet het niet meer”… ik ben bang dat de aarde onder mijn voeten vandaan wordt geslagen. Ik wíl dat niet nog een keer meemaken, dat overleef ik niet. Een vriend zei aan het begin ‘wat dapper dat jullie het weer proberen’, ik reageerde destijds een beetje geïrriteerd ‘ja natuurlijk, de kinderwens is niet verdwenen’. Nu pas begrijp ik wat hij bedoelde, alsof hij voorzag wat een impact het verlies van Alex* achter gelaten heeft. Het is een onuitwisbaar trauma, iets wat zoveel stempels heeft op deze zwangerschap, dat het gewoon haast geen doen is…

Pas als ik mijn zoon in mijn armen heb en die vervloekte zwangerschap de baas ben zal ik mijn kracht hervinden. Tot die tijd moet ik roeien met de riemen die ik heb: slapeloosheid, bekkeninstabiliteit, lichte zwangerschapdiabetes en angst..

Al 7 maanden probeer ik me erbij neer te leggen dat zwanger zijn mijn ding niet is, ben ik aan het vechten om mezelf te accepteren, maar jeetje wat is en blijft dat moeilijk zeg!!

Ik wil mijn kind, ik wil moeder, echtgenoot, zus, dochter, vriendin en fysio zijn. Ik wil niets meer missen, ik wil ik wil ik wil, ik wil zoveel. Maar het gaat niet. Deze zwangerschap is de enige taak die ik nu moet volbrengen. Een eenzame weg, want ik moet het doen. Hoe behulpzaam en lief iedereen ook is, hoe positief en hoe optimistisch, niemand kan mijn angst wegnemen. Het zit er, onterecht misschien, maar net als ‘hoop’ (soms tegen beter weten in), is het een hardnekkig oergevoel. Zelfs toen Alex* al een paar uur dood was had ik de hoop dat hij wakker zou worden. Zelfs als ik met eigen ogen zie dat de CTG goed is heb ik de angst dat het apparaat zich vergist. Ik moet er doorheen. Niet dat ik een keus heb, maar vaak schreeuwt mijn wanhoop en depressie ‘hoe dan?!’.

Het ziekenhuis heeft me vandaag op mijn hart gedrukt dat ik het goed doe, dat ik een sterke mama ben en dat ik hulp móet vragen (al is het ‘s nachts) Maar, ik wil niemand tot last zijn, ik voel me een klein meisje, ik voel me slap en hulp vragen vind ik zo gigantisch moeilijk! Daarom heb ik dit verhaal geschreven. Niet om ahhh en ohhh berichtjes, maar omdat ik lief moet zijn voor mezelf en omdat schrijven mijn uitlaatklep is (maar niet meer durfde). En ik doe het goed, ik ben sterk, dit ís geen doen.. ik ben op, uitgeput: accepteren..

Ik ben altijd bang voor zelfmedelijden, dat is een kenmerk waarvan ik denk dat het in me zit, maar mijn therapeut heeft me verteld dat ik juist het tegenovergestelde in me heb. Een veerkracht, doorzettingsvermogen en een soort te streng zelfbeleid. Het houdt me weliswaar op de been, maar er moet ook nog iets van me over zijn als onze zoon er eenmaal is. Ik kan mezelf niet blijven pushen, ik kan het niet alleen. Deze laatste weken is het zaak dat ik voor mezelf en mijn zoon zorg, want niets is belangrijker dan onze lichamelijke en psychische gezondheid…

De laatste loodjes wegen het zwaarst en het is tijd dat ik me daar aan overgeef….

“It always seems impossible untill it is done”

Het ziekenhuis

We lopen een kamertje in, er staan olifanten op de muur. Hoe bestaat toch zoiets? Het is al een aantal weken verder en we krijgen een gesprek over alles wat er is gebeurd. De twee vrouwelijke kinderartsen zijn aangedaan, verdrietig? emotioneel? Ze hebben dit ook niet gewild en het zware gesprek, het hoe en waarom, willen ze denk ik liever ook niet voeren. Wij ook niet, maar antwoorden willen we toch, antwoorden die we niet gaan krijgen…

Ik loop de verpleegkundige achterna een kamer in. Er staat een boom op de muur geschilderd. Een levensboom. Hoe bestaat het toch? Nog een aantal weken en ik ga bevallen. Ik heb aangegeven meer controles te willen hebben. Ik wil me gerustgesteld voelen. Het is één van dezelfde verpleegkundige als toen. Ze kijkt me medelevend en begripvol aan. Ze heeft rekening met me gehouden door een andere kamer dan destijds te nemen. Zoieso zijn alle kamers opgeknapt. Het oude gele is vervangen door fris wit. In de hoek staat zo’n plastic wiegje, wel nog met bekend geel dekentje. Mijn mantra: “het doet geen pijn, het doet geen pijn, Demian heeft ook daarin geleden, positief denken!” Maar natuurlijk doet het wél pijn.. ..Alex* lag er levenloos in… 
Schichtig kijk ik de kamer verder rond en neem het in me op. Het onheilapparaat, check! Hard ziekenhuisbed, check! Nachtkastje, check! Gastenstoelen, check! De zelfde verpleegkundige, check! Ze legt me aan de blauwe band en we praten. Gelijk hoor ik de regelmatige, luide hartslagen van het drukke kindje in mijn buik. Oei, wat confronterend!! Het is zo raar… Vijf jaar geleden moest ik bij Demian ook een keertje aan de band door een te hoge bloeddruk en wat middenrif klachten (kan duiden op zwangerschapsvergiftiging). Maar bij Alex* aan de ctg kon ik me helemaal niet herinneren hoe dat toen geklonken had. Ik was in de veronderstelling dat het bij Alex* goed zat. Maar nu ik dít hoor, zo krachtig en consequent, het zat bij Alex* al niet meer goed… heftig.. En deze.., deze doet het perfect! Het bonst, het beweegt, het gevoel is goed. Ik wil zeggen ‘zet maar uit, ik heb het al gehoord’, maar ik weet dat nu mijn trauma spreekt. Ik wil hier niet zijn, ik wil niet dat de kans bestaat dat de verloskundige zo binnen komt en me vraagt of ik toch nog even op mijn zij wil gaan liggen omdat het toch nog niet helemaal goed is…

‘Hoelang zijn we hier nu al mam? Ik moet plassen’ Ik dacht dat het goed was, maar nadat ze binnen was gekomen en het langer ging duren was mijn geruste gevoel toch weer verdwenen. Voelde ik hem nou wel of niet? Het duurde nu toch wel érg lang. De gynaecoloog wordt erbij gehaald. Het echo apparaat er ook bij. Weer plassen. ‘Ga je man maar even bellen’. Een opbouwende spanning, “het is toch mis, mijn slechte gevoel is toch terecht..” ‘We gaan hem halen’. Ik wil het niet, ik wil geen keizersnee, ik wil een gezond kindje vasthouden op mijn borst, net als toen bij Demian. Maar ik héb niets te willen, het moet gebeuren. Één ding is zeker, we worden weer ouders en die helse zwangerschap is voorbij! “Ojee, de camera, kleertjes, een laatste buikfoto! Mijn buik, neem een foto!!!!”

Ik pak mijn boek, maar ik kan me niet concentreren. Ik blijf de kamer rondkijken, flashbacks op mijn netvlies. Ik probeer te focussen op de levensboom op de muur, maar gedachtes en emoties overspoelen me. Hij is bij me, maar wat is dit moeilijk!! Wat is dit zwaar! Weten jullie wel hoe zwaar?! Zie mij! Herbeleven telkens weer…… Drie kwartier gaan toch snel, ik heb een afleidings-emotie-manoeuvre gevonden. Ik ben verdrietig en teleurgesteld om andere (bij)zaken, maar het gestage gebonk op de achtergrond kalmeert tegelijk ook. Toch komen de tranen, nét als de lieve verpleegkundige weer binnen komt gevolgd door de verloskundige. Alles is goed, ik kan gaan, volgende week weer opnieuw, maar voor nu vlucht ik dat helse ziekenhuis snel uit!! Te veel herinneringen, te veel beelden… Schuldgevoel. Het lijkt alsof ik Alex* geen kans heb gegeven. Hoe gelukkig, blij en dankbaar ik nu ook ben, het verdriet van zijn afwezigheid en de pijn van de manier waarop zal nooit verdwijnen… Ik besef na deze goede ctg dat het met Alex* misschien nooit goed is geweest, maar waarom? Dat antwoord zal ik nooit krijgen…

Vol verwachting

Lieve Alex*

Als ik tegen jou praat, praat ik ook tegen ons ongeboren kind. Als ik tegen het kindje in mn buik praat, praat ik ook tegen jou. Dit kindje vervangt jou niet, maar het weeft zo door elkaar heen. De verschillende emoties en gedachtes lopen door elkaar heen. Het is verwarrend. Het blijft ook gewoon onwerkelijk dat ons kindje straks precies twee jaar na jouw geboorte en overlijden bij ons komt. De zelfde tijd, maar dan later. Alsof de plannen en ideeën die we met jou hadden twee jaar later alsnog worden voorgezet. We zijn daar mee gezegend, maar het vervult me ook steeds van een schuldgevoel. Hoe kun je nou ooit evenveel van drie hele bijzondere kinderen tegelijk houden? Mijn eerst geborene, die mij moeder maakte, mijn ster, die mij zoveel heeft geleerd én ons onverwachte regenboog wonder, dat we koesteren? Onze droom voelt nu soort van uitgesteld, maar komt uiteindelijk wel uit… dat voelt heel gek. We krijgen toch het ‘plaatje’, maar ondertussen missen we jou, maar we wéten ook niet eens precies wat we missen, want we kennen je niet goed. Zal ik dan straks alles gaan vergelijken? Me steeds bij de baby afvragen of jij ook zo was geweest? Ik probeer me dus heel erg vast te houden aan het beeld van drie verschillende kinderen. Allemaal uniek, allemaal hun eigen stempel. Op dit moment doe ik dat vooral nog steeds in materialen en symbolen. De babykamer hebben we weer opnieuw ingericht en Demian en Alex* hebben allebei hun sporen achter gelaten. De blauwe meubels van Demian, de grijze sterrengordijnen van Alex* en dan nu mintgroen voor de derde erbij. Een lekker bij elkaar geraapt zooitje en toch voor mij één compleet geheel. Demian ons zonnetje, hartje, (panda)beertje en dino. Alex* ons sterretje, veertje, olifantje en vlindertje. De baby ons wolkje, regenboogje, schaapje en pluisje. Allemaal heb ik ze hun eigen kenmerken en kleuren gegeven, zoals ze alledrie hun naam hebben gekregen/gaan krijgen. Drie kids, onderscheid, alledrie even belangrijk, alledrie even geliefd. Maar nooit hadden we ons dit bijzondere gezin zo voorgesteld en in de praktijk met straks maar twee kinderen in de hand, zal het denk ik moeilijk zijn om Alex* zijn speciale plekje te blijven geven. Omdat wij nu eenmaal leven en niet goed verbinding kunnen maken met iemand die er niet meer is. Niet dat we hem vergeten, maar het zal zeker wel een beetje op de achtergrond verdwijnen als we weer mogen proeven van geluk of toch niet? En die twijfels maken me verdrietig, want hoe hou ik hm levend? Het jongetje waar ik bijna niets van af weet, waar ik nauwelijks iets over kan vertellen, waar we niets nieuws mee beleven en ook geen nieuwe plannen meer voor maken. Dat gat gaat de baby namelijk nu toch weer vullen of niet? Ik voel me zo schuldig… ook over het feit dat we er bij de tweede zo ‘licht’ over dachten. Bij Demian hadden we de box met 4 maanden al staan, bij Alex* nog niet eens bij 8 maanden. We hadden nog geen geboortekaartje, het kamertje was nog niet helemaal af, de kleertjes nog niet allemaal gewassen en pas heel laat hadden we een naam. De tweede was toch minder spannend, minder nieuw, en meer vanzelfsprekend/gewoon, het komt wel.. En jeetje wat voel ik me daar nu schuldig over, ik was onbevangen ondanks mijn twijfels of stelden we uit omdat ik juist het gevoel had dat het niet klopte? Binden we niet goed omdat het niet goed zat of omdat dat zo gaat bij een tweede? En nu probeer ik dat dus wel weer goed te maken, niet meer uit te stellen. De box staat, de gordijnen hangen, begonnen met de kleertjes en hij heeft een naam. Dit kind voelt weer alsof het de eerste keer is dat we ouders worden. We zijn zo blij en we kijken er zo naar uit, en dat geeft een rotgevoel naar jou. Ik ben zo bang dat je kijkt en er van baalt dat we doorgaan met ons leven. Met de dooddoener ‘dat zou hij gewild hebben’ kan ik niets, want ik denk echt dat je liever bij ons had willen zijn. En wij hadden niets liever gewild dan jou bij ons te hebben gehad. Maar nu je broertje voor de deur staat, zal ik ook hem met liefde naar binnen moeten laten. Niet ten koste van jou, maar ter ere van het leven. Dat we toch weer geluk mogen gaan proeven. Dat onze wensen toch nog in vervulling mogen gaan… maar nooit nooit nooit vergeten dat jij deel uit maakt van mij en van ons gezin. In de boom, in ons huis, in mijn hart. En ik zal manieren blijven vinden om de liefde voor jou een plek te geven. Het zij in materiaal, het zij in woorden/schrijven, het zij in mijn doen en laten. Want jij hebt mij veranderd, mij zoveel gegeven; wijsheid, kracht, inzicht, liefde, kansen, goedheid, licht… en dat maakt jou mijn unieke middelste zoon, zo niet gewoon. Ons engeltje, raadgever en beschermer… ik hoef alleen maar naar je te luisteren en ik zal je vinden. Jij hoort erbij..

Het is zéér onnatuurlijk om je kind te moeten missen.. ..het druist tegen al je moedergevoelens in. Het zorgen voor, liefde geven en leven schenken. En nu ik dat wel weer mag doen voor deze knul voel ik me bang, onzeker, schuldig, blij en hoopvol tegelijk. Mijn lege handen worden straks als het goed is weer gevuld, maar ik zal me incompleet blijven voelen… of toch niet?

Because their light shines on!

Alex* zijn naam betekend ‘Beschermer van de mensheid’. Ondanks de helse pijn die het verlies en het gemis met zich mee brengen, heeft het overlijden van Alex* mij enorm veel gebracht. Ik denk graag dat hij anderen ook wat brengt. Ik geloof graag dat zijn lichtje voor een ieder schijnt, voor altijd…

De weekbrief van het Apostolisch Genootschap as zondag gaat over ‘Verder kijken’. Ik probeer (met vallen en opstaan) verder te kijken dan zijn dood. Dit is hard werken en het is niet makkelijk! Verder kijken dan je verdriet is een enorme uitdaging..

Om mezelf (en anderen) daarin verder te helpen doe ik deze maand weer mee met het ‘Capture your grief’ project van Carly Marie (een Australische kunstenares). De maand oktober staat wereldwijd bekend als ‘Pregnancy, Infant and Child Loss Awareness Month’, met als hoogtepunt ‘A wave of light’ op 15 oktober. Vorig jaar deed ik ook mee, ’31 days of mindfull grief, healing and story telling’ waarin ik kwetsbaar mijn rouw toonde. Het bracht me heel erg veel. Dit schreef ik toen op de laatste dag:

“31 Oktober 2016 9:30 Zoetermeer, the Netherlands 

Sunset Reflection –

Dit is de laatste dag van dit ‘Capture your Grief’ project (diepe zucht..) wat ga ik hierna doen?! Ik weet dat ik wel weer iets vind, maar dit was zo goed! Het was zwaar, maar het heeft me veel gebracht. Dingen te lezen van lotgenoten was zo mooi. Ik heb dingen geleerd, ze gaven me inspiratie en ik voelde me deze maand minder eenzaam. De reacties die ik kreeg op de dingen die ik deelde waren ook geweldig! Ik kreeg veel steun en het gaf me veel zelfvertrouwen. Ik heb een kwetsbaar inzicht gegeven in mijn rouwproces en ik hoop dat ik wat bewustzijn en begrip heb gecreëerd. Ik hoop ook dat ik anderen heb geïnspireerd en geholpen. Het was fijn om over Alex* te schrijven, want dit is een manier waarop ik mijn liefde voor hem laat zien. “Ik ben gestopt mezelf te verklaren wanneer ik realiseerde dat men alleen kan begrijpen vanuit hun eigen niveau van perceptie.” Ik wens dat ik dat kon… Ik zal altijd proberen mensen het te laten begrijpen, want rouw is de laatste daad van liefde die we kunnen geven aan degene waarvan we hielden, waar er diepe rouw is, daar is grote liefde. Ondanks dat ik meer van hem hou dan me ooit gelukt is te zeggen, zal ik nooit opgeven het te proberen. Gisteravond ben ik speciaal naar het strand gegaan om een zonsondergang-foto te maken voor het laatste thema van vandaag. Ik haalde diep adem en dacht aan mijn kleine engel die daar ergens is. Ik mis hem zo erg, maar ik heb nog steeds iets om voor te leven. Dus toen de zon onder was ging ik terug naar mijn twee andere dierbare mannen die mij zo enorm trots maken. Mijn hart behoort hen toe en ik zal een manier vinden om de balans te houden of om de rouw in ons leven te mengen. Want aan het eind van de dag kun je je focussen op wat je kapot scheurt van binnen óf focussen op wat je bijeen houdt…”

En dat is dus proberen verder te kijken dan alleen de pijn en het verdriet.. Dit jaar is het thema ’31 acts of kindness + compassion’. Carly Marie beschrijft onder andere op haar Site:

“Grief can be the garden of compassion. If you keep your heart open through everything, your pain can become your greatest ally in your life’s search for love and wisdom.” -Rumi-

Capture Your Grief is a mindful healing project for anyone who is grieving the death or a baby (of any age or gestation) child, or loved one. We welcome anyone and everyone to take part. This year Capture Your Grief has 31 acts, one for each day in the month of October. You are invited to perform each act and share a photo, artwork, video or written word that captures your own journey. Capture Your Grief is about becoming more present and conscious in your grief experience so that you may learn more about yourself and hopefully discover more ways of healing to aid you in your journey of grief and personal growth. It is also my hope that through the magic of social media you will find and connect with new people and make some beautiful friendships. You can join the project at any time of the month and there is no pressure to take part every single day. This year, I am inviting you to create a legacy of loving kindness in memory of your baby/child/love ones. The theme is “Their Light Shines On”. Over the course of October, I will be inviting you to perform different acts of kindness. Each act/day is to be done to benefit your own well-being and healing as well as others. October can be draining if you belong to the bereaved parents community so instead of exploring our grief that takes you to all kinds of places, like we have done in previous years, we want this month to lift your spirits. You can choose to do just one act, every act or pick and choose your acts. There is no pressure to do them all.”

..In de hoop dus dat het je ‘healt’, maar ook dat het misschien je medemens ‘healt’ (sorry dit deuntje komt dan altijd in me op.. ..Heal the world, Make it a better place, for you and for me and the entire human race..). De vertaling daarvan is niet zo zeer ‘genezing’, maar meer wat helend kán werken, verder kijkend dan alleen de dood, pijn en verdriet. Omdat het sterven van mijn kind me meer dan alleen dát heeft gebracht en omdat ik me “bewust wil blijven van mijn opdracht om de droom van ‘een leven in liefde’ waar te maken. Ik wil bouwen aan een menswaardige wereld.” In deze maand oktober doe ik dat uit naam van onze Alex* (beschermer van de mensheid), ons stralende lichtje…

Ik hoop vooral ook dat ik mezelf weer een beetje kan helpen, want in aanloop naar december gaat het niet zo heel erg goed met me (understatement). Ik ben omringt door angst, depressie en negativiteit, waarvoor ik ook weer intensieve therapie krijg. Dit is voor mij óók therapie. Welkome afleiding en het helpt me om er bewust mee bezig te zijn, want alleen door te herinneren en te eren blijft zijn lichtje schijnen! Zeker niet door onze Alex* te vergeten..

“Hoe kijk ik?

Hoe luister ik?

Wat doe ik?

Wat wil ik?

We zijn allemaal deel van het grote geheel..”

Wie doet ermee?

 #captureyourgrief #captureyourgrief2017 #captureyourgriefNL #babyloss #pregnancyandinfantlossawareness #whathealsyou #waveoflight #alex #sterrenbaby #rouw #awareness #ditisbabysterfte #kindness #compassion #act @carlymariedudley

Balans komt me mn neus uit!

Dit schreef ik afgelopen maandag voor mezelf: 

“Ja hoor, het is weer zover! ..Het vallen van de bladeren. Waarom heeft dat toch altijd zo’n invloed op mijn humeur? Ondanks de mijlpaal van vandaag, 24 weken: levensvatbaar, voelt dit najaar als de Mount Everest. Hoe moet ik die gaan beklimmen? Het lijkt wel alsof ik geen kracht meer heb. Ik weet niet meer hoe ik sterk moet zijn. Bij elke tegenslag stort ik in. Elke poep of scheet brengt me uit balans. Dan roep ik heel hard ‘ik ben er klaar mee!’ Waarmee? Alles! Het leven, ons leven, tegenslag. Ik vind dat we wel genoeg hebben gehad. Wanneer loopt het nou gewoon weer eens lekker? Wanneer houdt het nou eens op? Ik ben er niet meer tegen bestand. Ik wil gelukkig zijn, niet meer verdrietig, angstig en bezorgd zijn. Ik wil genieten van mijn gezin en leuke dingen doen. Ik vind dat we dat verdienen. Maar zo werkt het leven niet hè? Je hebt niet te kiezen wat je overkomt en wat je meemaakt. Je kunt alleen kiezen hoe je er mee omgaat. En nu ik éven niet meer weet hoe, voel ik me verloren en kwetsbaar. Mijn weerbaarheid is aangetast. Hierdoor stel ik belachelijk hoge eisen aan mijn omgeving. Zij moeten me helpen, zij moeten het maar voor me oplossen, me er doorheen slepen. Maar ook zo werkt het niet hè? Ik zal zelf moeten blijven knokken. Dag voor dag, iedere dag. Stap voor stap. Vallen en opstaan, huilen en doorgaan, totdat ik hierdoor heen ben en heb geleerd dat ik alles aan kan. Of heeft het leven nog meer onheil voor mij in petto? Wachten op betere tijden is zooo moeilijk. Komen die namelijk wel? En wat doe je in de tussentijd? Proberen te kijken naar de kleine positieve dingen, daar je kracht weer uit putten? Maar die kracht is zo fragiel dat het super snel breekt. Ben ik dan sterk of zwak? Zielige zelfmedelijden? Ik weet het niet. Ik weet alleen dat ik door moet. Opgeven is voor mij geen keus… ..maar ik vraag me altijd af wanneer een mens zijn grens bereikt? Altijd bang dat ik niet meer op kán staan, gewoon omdat het genoeg is… wat is genoeg? Soms zie ik het leven niet meer zitten en komen er hele enge gedachten in me op..”

Hulp bij zelfdoding is nu heel veel in het nieuws. Ondanks dat ik dan (zoals afgelopen maandag) het gevoel heb dat ik de bodem van de put raak, en dat er dan zelfs onder die bodem soms nog een kelder blijkt te zitten, begrijp ik zelfdoding niet. Hoe kan iemand zichzelf daar echt toe zetten? Begrijp me niet verkeerd, het is niet dat ik er tegen ben, iedereen moet dat zelf kunnen bepalen en dat de gedachte er is kan ik me ook goed voorstellen, maar ik vraag me af: wat maakt iemand zo wanhopig er echt een eind aan te maken? Heb je dan dus je grens bereikt? Waar ligt die grens? Dat is voor iedereen waarschijnlijk anders, maar de wetenschap dat grenzen wórden bereikt is wel heel triest. Dat je geen uitweg meer ziet, geen kracht meer hebt, geen hulp kan/wil krijgen, totaal tegen je natuurlijke overlevingsdrang er een eind aan maakt. Het intrigeert me…. wat is het limiet???

Ik vind het leven heel erg oneerlijk. Maar is het oneerlijk voor iedereen? Maakt dat het dan weer eerlijk? Of is het echt zo dat alle ellende de goede mensen overkomt? Je kan daar op zeggen ‘je krijgt wat je aan kan’, maar daar zit dan dus denk ik toch een grens aan. Hoeveel kan een goed mens aan??? Waar haal je keer op keer de kracht vandaan??? 

Ik heb in mijn opvoeding geleerd om dankbaar te zijn, om sterk te zijn en om me op liefde te richten. Voor mij zijn dat de dingen die me overeind houden. Ik geloof niet dat er voor alles een reden is, maar ik geloof wel dat er altijd weer zon na regen komt, of op z’n minst een regenboog… dat móet ik van mezelf geloven. Zolang ik dankbaar ben voor de kleine dingen en ik me bedenk dat het altijd nog erger kan, kan ik meestal relativeren en tóch weer opstaan. Ik zelf heb die put blijkbaar ook nodig om weer door te kunnen gaan. De woorden dramaqueen, zelfmedelijden en doorzettingsvermogen komen ook in me op, hoewel ik niet probeer te oordelen over anderen!!! Ik kan écht niet voor een ander praten, want ik loop niet in de schoenen van een ander, iedereen beschikt over zijn eigen tools, maar voor mij geldt: het is alweer vrijdag en ik ben toch weer uit mijn put gekrabbeld… ik hoop dat een ieder die in het donker zit, dit ook lukt!!!!!!!!!! En ik hoop ook dat er lichtjes zijn voor deze mensen. Zelf wil ik zo’n lichtje voor een ander zijn, hoewel het dan wel weer heel moeilijk is om zo te schijnen als je eigen lampje uit is… (hoor je mn hersens kraken???) Willen helpen, maar niet kunnen helpen, omdat je zelf de kracht niet hebt of omdat je gewoon niets aan sommige situaties kunt veranderen. Ergens is het ‘ieder voor zich, op eigen krachten’, maar ergens willen we ook ondersteunen. Hoe doe je dat? Wat moet je zeggen of doen om een lichtje te kunnen zijn voor een ander?? En moet je daar altijd zelf volledig voor op orde zijn?? Bij zoiets als rouw (om wat voor verlies dan ook) zijn dit hele ingewikkelde vraagstukken. Hoe kan je iemand een reddingsboei toegooien als die er niet is of als je hem zelf te hard nodig hebt? (Mijn hersens kraken nog steeds…) Ik denk dat, zoals altijd, het wel weer een mengeling zal zijn: je hebt én anderen nodig die je helpen je kracht te geven én je moet bij jezelf een kracht kunnen terugvinden om te kunnen overleven… je zal én voor jezelf moeten zorgen én voor je naasten… Balanceren is een levenskunst!!!