December to remember

Wat een moeilijke maand is dit toch. Het is ook heel verwarrend. Ik voel een intens verdriet en gemis, maar ik voel ook zo veel blijdschap en geluk. Het lastige is dat een mens denk ik veel beter met positieve emoties om kan gaan dan met negatieve. Het vrolijke krijgt dus al gauw voorrang en de overhand, zeker door de energie van Demian. Dat is denk ik veerkracht en leven, maar.. dat verdriet zweert dan toch onder je huid. Het zit er, het is er. Je kunt er niet om heen. Dat is dus zo verwarrend, dat je die dingen tegelijk kunt voelen. En nee, ik wil het verdriet niet, maar je kunt het niet negeren. Het komt er toch wel uit, door vermoeidheid of doordat iemand iets zegt of doet. Om daar meer bestand tegen te zijn, zoek ik het zelf op. Dan kan ik gecontroleerd mijn verdriet beleven en ondergaan, zonder dat het me overvalt. Waarom ik het wil controleren, daar heb ik nog geen antwoord op, maar het helpt me dus wel als ik er niet mee overrompelt wordt. Mijn emmertje tijdig legen en opzoek naar herkenning. Zo luister ik bepaalde muziek, kijk ik express naar zijn foto’s en heb ik naar een heftige film zitten kijken die over babysterfte gaat ‘The other woman’. Hierdoor kan ik me uiten, kan ik huilen, kan mijn verdriet dat zo diep zit er uit. Want het moet eruit… Het is een moeilijke tijd. Zo dubbel, zo tegenstrijdig. Ik hou van december, de Sint, Kerst… Ik hou van Alex*, dat hij de 19e geboren is.. maar ik voel me ook machteloos, want ik kan er niks mee. Hij is er niet en al die dagen mis ik hem zo verschrikkelijk. Telkens zie ik de schaduw van een ventje dat er ook bij had moeten zijn. Wat het nog zoveel mooier had gemaakt…

Wereldlichtjesdag dag is ook weer geweest en dan zie ik ook dat ik niet de enige ben die zich nu zo voelt, maar dat maakt het nog zwaarder eigenlijk. Zoveel pijn bij mensen in deze maand, zoveel dierbaren die worden gemist..

Wij proberen Alex* er bij te betrekken. Er staat weer een prachtige mooie kerstboom versierd, waar hij helemaal in opgenomen is. Samen hebben we zijn ster als 1e erin gehangen en kusten elkaar daarna. Het doet verrekte pijn nog steeds. Terwijl het ook dus juist zo’n mooie tijd is. Ik vind mezelf echt wel sterk, maar het is gewoon niet te begrijpen. Het gemis en hoe het had moeten zijn. Maar ook de blijheid van deze tijd. Kerstliedjes, ik hou er van en ik vervloek ze. Ik weet me geen raad met de tegenstrijdigheid. Het liefst ontloop ik het, van mij had die boom in eerste instantie niet gehoeven. ‘Ben je nu toch blij dat ie er staat?’ Vraagt mies. Ja en nee… het moet.. dat weet ik ook wel, het leven gaat door. Maar het besef dat voor altijd alles anders is dringt dan ineens weer zo genadeloos binnen. Mijn ster, mijn engel. Die vervloekte rode kerstboom die we twee jaar geleden hadden staan komt dan ook weer voorbij in een flashback. De ornamenten die er nu in hangen en waar we troost uithalen, maar wat eigenlijk ook niets veranderd. Ook dat is hard. Wat ik ook doe, prettig voelt het nooit meer.

En toch… kerst… ik hou er van, we maken er het beste van. Vaak weet ik niet eens hoe; lachen, huilen, doorgaan, vallen en weer opstaan. Het moet. Een hele zware tijd. Wat ik ook enorm moeilijk blijf vinden is dat ik gewoon niet weet hoe ik het in moet vullen. Dat geworstel met denken, voelen, weten en geloven. Waar doe ik goed aan? Is hij er? Ziet hij ons? Heeft het zin wat ik doe? Michel zegt dat het belangrijkste is dat wat we doen, dat het ons troost geeft. En ja dat is waar, maar zo’n kerstboom bijvoorbeeld, geeft plezier, maar ook verdriet. Ik zal moeten accepteren dat het met elkaar verweven zal blijven. Dat ik moet leren dat ik oog blijf houden voor beide emoties. Het moet allebei de ruimte krijgen, maar ja hoe doe je dat precies?… dan jank ik maar weer een potje bij een liedje of een foto en dan voel ik mijn ventje wel heel dichtbij. Mijn liefde voor hem is namelijk voor eeuwig en daar kun je niet om heen… of hij me nou wel of niet ziet…

Zul je daar kerst vieren?

Met engeltjes de hemel versieren?

Zul je over ons waken?

Met lichtjes warmte maken?

Zul je ons beschermen en behoeden?

Met donsjes zorgen voor het goede?

Zul je Liefde over aarde ontplooien?

Met veertjes en sterrenstof strooien?

Ja ik moet dat geloven,

Want dat is wat de feestdagen beloven…

Ja,

Ja ik voel dat,

Want jij bent mijn allermooiste schat…

Peace and Love for everyone!

Merry Everything and Happy Always!

Advertisements

Laatste loodjes

Man man man, wat heb ik dit onderschat. Ik wist dat het zwaar zou worden, maar zó zwaar? Het is denk ik ook met geen pen te beschrijven hóe zwaar. Nou kan ik natuurlijk een poging doen, maar ik ben bang dat het dan één groot klaag verhaal wordt. Een opsomming van waar ik allemaal last van heb, lichamelijk en psychisch, en wat schiet ik daar uiteindelijk mee op? Een stukje begrip/erkenning? Een stukje medeleven/medelijden? Het is juist iets wat ik helemaal niet wil krijgen. Ik wil me niet ‘zwak’ voelen, ik wil niet klagen, ik wil zo graag sterk zijn….. een sterke moeder/vrouw. En buiten dat, Sterrenbaby moet Sterrenbaby, voor Alex* blijven.

Ik mág dan ook niet zeuren, ik ben immers weer wonderlijk zwanger en we hebben er zelf voor gekozen. En zo veroorzaak ik weer een belachelijk hoge lat voor mezelf. Streng zijn voor mezelf en bang voor wat anderen van me denken, alsof ik van twee jaar therapie amper wat geleerd heb… hopeloos geval..

Dus bij deze: toch een ‘klaag’-blog. Ik ben het aan mezelf verplicht. Erkennen aan mezelf dat ik het zwaar heb, hulp dúrven vragen, inzien dat deze zwangerschap niet los te koppelen is van Alex* en vooral me even niets aantrekken van wat anderen er van vinden. Gewoon ff schrijven, opluchten en hopelijk daarna een stukje loslaten. Want ja, ik ben zwanger en zeer zeker gezegend, maar het is écht géén doen meer…

De blijdschap van de zwangerschapstest verdween al gauw. Constant is angst een leidraad. Bang voor een miskraam (terwijl ik die nog nooit heb gehad), bang voor bewegen, bang voor onder-bewegen, bang voor eten, bang voor niet eten, bang voor suikerwaardes, bang voor de tuin (katten), bang voor de toekomst, bang voor het verleden..

Kort daarop volgde de misselijkheid en het veelvuldig overgeven. Het zelfde riedeltje: bang voor eten, bang voor niet eten, bang voor drinken, bang voor niet drinken, bang voor uitdroging, bang voor mijn werk, bang voor mijn gezin, bang voor afspraken..

Weken vertoefde ik op de bank, in bed en bij de wc. Kilo’s vlogen eraf. Ik kon niet werken, ik kon niet voor Demian zorgen, ik kon niets in het huishouden en ik kon nergens aan mee doen. Ik miste enorm veel belangrijke en leuke dingen, waaronder de bruiloft van mijn beste vriendin waarvoor ik eigenlijk getuige was. Constant geteisterd door verdriet, schuldgevoel en het gevoel van falen. Waarom kan mijn lichaam dit niet? Waarom ben ik niet sterker? Waarom is spugen zo’n fobie voor mij? Waarom moet ik anderen en mezelf teleurstellen? Er is zo weinig over zwangerschapsmisselijkheid bekend en de ernstige vorm is ook vrij zeldzaam. Snel wordt je gezien als aansteller. Alleen bij de lotgenotengroep van Hyperemesis Gravidarum vond ik de erkenning. Daar voelde ik me minder ‘zwak’, hoewel daar dames zitten die het nog veel erger hadden dan ik! Ik had zoals genoemd de ‘droge’ variant: waarbij het spugen met behulp van medicijnen binnen de perken blijft, maar de constant aanhoudende alles verwoestende misselijkheid je dag en je nacht bepaald. Alle prikkels zijn te veel: geuren, geluid, licht, beweging, mensen… Ik kon vaak alleen maar liggen, zelfs tv kijken of praten was te heftig. Liggen en wachten, wachten tot het over zou gaan. Michel werd verbannen naar zolder (tot op de dag van vandaag), ik kon hem niet om me heen verdragen. De hulptroepen werden veelvuldig ingeschakeld, oppas, boodschappen, een peptalk. Die praktische hulp is uiteraard een godsgeschenk, maar het vechten doe ik alleen. Ik moet het doen, ik moet het doen met dit lichaam, ik ben aan het overleven. Elke ochtend weer de vraag, hoe kom ik deze dag door? Bijna moest ik opgenomen worden toen ik op het eind van het ergste geveld werd door de griep. Mijn laatste beetje lichamelijke kracht werd uit me gezogen en daarmee ook mijn psychische gesteldheid…

Rond de 4e maand werd het beter, de ergste misselijkheid verdween en spugen hoefde ik op een gegeven moment niet meer. Ik mag echt van geluk spreken, want sommige vrouwen houden het 9 maanden lang! Toch eet ik nooit lekker. Ook ging ik ons kindje voelen wat enigszins geruststelde. Toch vraag ik mezelf ook vaak af bij deze druktemaker, heb je het daarbinnen nog wel naar je zin? Ik stond vanaf het begin al om de 14 dagen onder controle bij de gynaecoloog. Met ons kindje ging het allemaal goed, maar elke keer was het weer spannend… elke keer dat ziekenhuis, de herinneringen. Voor de afwisseling mocht ik ook af en toe bij de verloskundige terecht, voor mijn gevoel was de zwangerschap dan iets ‘normaler’. Na de 20 weken echo was ik zeker wel opgelucht, maar lichamelijk was ik een wrak en psychisch bleef ik strijden. De gyn maakte zich daarover ook wel zorgen en drong erop aan om het met mijn huisarts te bespreken. Ik wist ook wel dat ik het niet alleen kon, maar ik wist ook waarom ik zo was. Zwanger zijn is gewoon niets voor mij. Ik ben er denk ik te (hoog)gevoelig voor. De hormonen hebben een greep op me dat ik niet kan uitleggen. Ik zie ze als groene monstertjes die bezit nemen van elke cel in mijn lichaam en alles op zn kop zetten. Ik ben mezelf niet. Ik krijg hele depressieve gevoelens als ik zwanger ben (bij Demian en Alex* had ik dit ook), deze keer natuurlijk nog meer versterkt door de leidraad: angst. Want ook al zijn alle echo’s goed, de angst blijft. Bij Alex* was immers ook altijd alles goed..

De huisarts zette er spoed achter, ik werd naar GGZ Rivierduinen gestuurd. Oh wat voelde ik me daar rot over, dat is toch alleen voor gekke mensen? Maar de diagnose ‘depressie’ die ik later op mijn medicijn-uitdraai van de apotheek zag staan, loog er niet om. Ook over pre-natale depressie is weinig bekend. Het is soort van een taboe, zeker als je enigste wens is om zwanger te zijn. Maar ik kan er niets aan doen, het neemt me helemaal over, net zoals dat werkelijk iedereen een burn-out kan krijgen. Ja iedereen.. Het overvalt je. En vechten doe ik, maar met harde hand. Constant bedenken hoe graag anderen in mijn schoenen zouden willen staan. Feit is: ik wil moeder zijn, ik wil kinderen, maar zwanger? Nee doe maar niet. En wat een schuldgevoel dat geeft?! Onnoembaar.. Vicieuze cirkels…

Bij GGZ kreeg ik erkenning en ‘goedkeuring’, “mevrouw dit is een normale reactie op een abnormale situatie, u bent uw kind verloren”. De psycholoog was niet erg onder de indruk van mijn gesteldheid, hij begreep het volkomen, was reëel en nuchter. Empatisch zelfs, en dat van een man.. Hij opperde nog wel medicijnen, maar al snel besefte hij ook dat hij mij daar niet aan kreeg. Ik durfde al amper de anti-misselijkheids-medicijnen te gebruiken, een paracetamol of Valeriaan ook niet, laat staan antidepressiva. Nee hoor, ik doe het zelf wel, ik ga mijn kind niet in gevaar brengen. Alles voor de gezondheid van mijn kind, maar nu moest ik dus ook echt zorgen dat de stress binnen de grenzen bleef. Ik werd doorgestuurd naar mijn vorige psycholoog, de rouwtherapeut. In eerste instantie wilde ik dat niet, omdat dat van Alex* was, maar ik kon er toch niet omheen dat dit kindje niet los van Alex* te zien was. De trauma’s, de herinneringen, de beelden, de angsten, het schuldgevoel, de tijd. Zeker toen bekend werd dat we weer een zoon verwachtte leek ik constant overmand door dejavu’s.

Therapie, controles, afleiding door Demian en de intentie om mijn werk weer op te pakken maakte me iets sterker.. Maar al gauw kwam ik tot de conclusie dat het niet zo zou gaan als bij de vorige twee zwangerschappen. De depressieve gevoelens verdwenen namelijk nauwelijks, de psychische klachten hielden aan, de misselijkheid bleef op de achtergrond en mijn lichaam faalde. Door het langdurige liggen naast de spuugbak had ik geen spieren en conditie meer over. Mijn buik groeide en groeide, zat al gigantisch in de weg en beperkte me. Harde buiken, slecht slapen, bekkenpijn en buiten adem. Inspannen was een opgave. Man wat baalde ik, ik leek wel 80 jaar!!! Een derde zwangerschap, een aanslag, zegt ook de gyn. Uiteraard onder grote begeleiding van mijn psychische gesteldheid.

Ik begon te beseffen, na vier weken proberen op te bouwen, dat werken er niet meer in ging zitten. Ik had te veel pijn en te veel stress om mensen te kunnen helpen. Hoe moest ik mijn werk dat vertellen? De angst voor het verliezen van mijn baan, net als bij Alex*, voerde de boventoon. Toch kon ik niet anders en ging huilend het gesprek aan. Het gevoel van falen zoooo voelbaar. Waarom was ik niet sterker? Waarom kon ik niet leuk zwanger zijn? Godzijdank waren mijn werkgevers lief, steunend en begripvol. Daar kon ik weer even op vooruit. Ook de mijlpaal van levensvatbaarheid gaf me een boost, we waren over de helft! Samen met mijn therapeut werkend aan mijn karaktereigenschappen en valkuilen, ook weer EMDR.. knokken doe ik!

En toen.. toen gingen de bladeren vallen… Slapen werd een nog groter drama, bewegen werd een hel en mijn psychische kracht nam weer af. Paniekaanvallen en het naderende seizoen van Alex*. Vanaf oktober vecht ik elke dag, vooral tegen mezelf, soms tegen anderen. Soms teleurstelling in mijn omgeving en onbegrip van buitenaf, maar ik ben vooral zelf mijn ergste vijand.

Buiten de onbeschrijfelijk angst om dit kindje te verliezen heb ik vooral moeite met mezelf. Ik kan als ik zwanger ben niet met mezelf door één deur. Ik ben namelijk niet mezelf en ik kan daar niet mee omgaan. Ik vind het vreselijk om depressief te zijn, terwijl zwanger zijn een geschenk is. Ik vind het vreselijk dat ik zwanger zijn zo stom vind. Het zegt absoluut echt niets over de liefde voor mijn kinderen en de dankbaarheid die ik ervaar, maar niet op een roze wolk kunnen zitten vind ik zo erg! Waarom kan ik dat niet? Het schuldgevoel naar mijn kinderen en naar ouders die ongewenst kinderloos zijn is een helse emotie. Ik straf mezelf ervoor, wat de gevoelens natuurlijk niet wegneemt. Ik voel het nou eenmaal zo. Zwangerschap is niet leuk als je niet de vrouw bent die je normaal bent en wilt zijn. Het is niet leuk als je lichaam constant faalt, het is niet leuk als je geen deel kan uitmaken van de maatschappij. En ja ik weet het, het is tijdelijk en het is het allemaal waard, maar dáár zit de kink in de kabel. Ik wéét dat niet (meer). Ik ben niet onbezorgd en onbevangen. De angst om dit kind te verliezen, om het allemaal voor niets te moeten doorstaan zorgt ervoor dat ik niet kan relativeren. Er is maar één ding dat ik wil en dat is mijn kind in mijn armen (niet in mijn buik). Het vertrouwen in mijn lichaam is 1%. Het gaat goed, totdat het niet meer goed met hem gaat, net als bij Alex*. Ik ben bang dat ik, ondanks dat mijn gevoel nu wel goed zit, op een dag te horen krijg “mevrouw hij doet het niet meer”… ik ben bang dat de aarde onder mijn voeten vandaan wordt geslagen. Ik wíl dat niet nog een keer meemaken, dat overleef ik niet. Een vriend zei aan het begin ‘wat dapper dat jullie het weer proberen’, ik reageerde destijds een beetje geïrriteerd ‘ja natuurlijk, de kinderwens is niet verdwenen’. Nu pas begrijp ik wat hij bedoelde, alsof hij voorzag wat een impact het verlies van Alex* achter gelaten heeft. Het is een onuitwisbaar trauma, iets wat zoveel stempels heeft op deze zwangerschap, dat het gewoon haast geen doen is…

Pas als ik mijn zoon in mijn armen heb en die vervloekte zwangerschap de baas ben zal ik mijn kracht hervinden. Tot die tijd moet ik roeien met de riemen die ik heb: slapeloosheid, bekkeninstabiliteit, lichte zwangerschapdiabetes en angst..

Al 7 maanden probeer ik me erbij neer te leggen dat zwanger zijn mijn ding niet is, ben ik aan het vechten om mezelf te accepteren, maar jeetje wat is en blijft dat moeilijk zeg!!

Ik wil mijn kind, ik wil moeder, echtgenoot, zus, dochter, vriendin en fysio zijn. Ik wil niets meer missen, ik wil ik wil ik wil, ik wil zoveel. Maar het gaat niet. Deze zwangerschap is de enige taak die ik nu moet volbrengen. Een eenzame weg, want ik moet het doen. Hoe behulpzaam en lief iedereen ook is, hoe positief en hoe optimistisch, niemand kan mijn angst wegnemen. Het zit er, onterecht misschien, maar net als ‘hoop’ (soms tegen beter weten in), is het een hardnekkig oergevoel. Zelfs toen Alex* al een paar uur dood was had ik de hoop dat hij wakker zou worden. Zelfs als ik met eigen ogen zie dat de CTG goed is heb ik de angst dat het apparaat zich vergist. Ik moet er doorheen. Niet dat ik een keus heb, maar vaak schreeuwt mijn wanhoop en depressie ‘hoe dan?!’.

Het ziekenhuis heeft me vandaag op mijn hart gedrukt dat ik het goed doe, dat ik een sterke mama ben en dat ik hulp móet vragen (al is het ‘s nachts) Maar, ik wil niemand tot last zijn, ik voel me een klein meisje, ik voel me slap en hulp vragen vind ik zo gigantisch moeilijk! Daarom heb ik dit verhaal geschreven. Niet om ahhh en ohhh berichtjes, maar omdat ik lief moet zijn voor mezelf en omdat schrijven mijn uitlaatklep is (maar niet meer durfde). En ik doe het goed, ik ben sterk, dit ís geen doen.. ik ben op, uitgeput: accepteren..

Ik ben altijd bang voor zelfmedelijden, dat is een kenmerk waarvan ik denk dat het in me zit, maar mijn therapeut heeft me verteld dat ik juist het tegenovergestelde in me heb. Een veerkracht, doorzettingsvermogen en een soort te streng zelfbeleid. Het houdt me weliswaar op de been, maar er moet ook nog iets van me over zijn als onze zoon er eenmaal is. Ik kan mezelf niet blijven pushen, ik kan het niet alleen. Deze laatste weken is het zaak dat ik voor mezelf en mijn zoon zorg, want niets is belangrijker dan onze lichamelijke en psychische gezondheid…

De laatste loodjes wegen het zwaarst en het is tijd dat ik me daar aan overgeef….

“It always seems impossible untill it is done”

Het ziekenhuis

We lopen een kamertje in, er staan olifanten op de muur. Hoe bestaat toch zoiets? Het is al een aantal weken verder en we krijgen een gesprek over alles wat er is gebeurd. De twee vrouwelijke kinderartsen zijn aangedaan, verdrietig? emotioneel? Ze hebben dit ook niet gewild en het zware gesprek, het hoe en waarom, willen ze denk ik liever ook niet voeren. Wij ook niet, maar antwoorden willen we toch, antwoorden die we niet gaan krijgen…

Ik loop de verpleegkundige achterna een kamer in. Er staat een boom op de muur geschilderd. Een levensboom. Hoe bestaat het toch? Nog een aantal weken en ik ga bevallen. Ik heb aangegeven meer controles te willen hebben. Ik wil me gerustgesteld voelen. Het is één van dezelfde verpleegkundige als toen. Ze kijkt me medelevend en begripvol aan. Ze heeft rekening met me gehouden door een andere kamer dan destijds te nemen. Zoieso zijn alle kamers opgeknapt. Het oude gele is vervangen door fris wit. In de hoek staat zo’n plastic wiegje, wel nog met bekend geel dekentje. Mijn mantra: “het doet geen pijn, het doet geen pijn, Demian heeft ook daarin geleden, positief denken!” Maar natuurlijk doet het wél pijn.. ..Alex* lag er levenloos in… 
Schichtig kijk ik de kamer verder rond en neem het in me op. Het onheilapparaat, check! Hard ziekenhuisbed, check! Nachtkastje, check! Gastenstoelen, check! De zelfde verpleegkundige, check! Ze legt me aan de blauwe band en we praten. Gelijk hoor ik de regelmatige, luide hartslagen van het drukke kindje in mijn buik. Oei, wat confronterend!! Het is zo raar… Vijf jaar geleden moest ik bij Demian ook een keertje aan de band door een te hoge bloeddruk en wat middenrif klachten (kan duiden op zwangerschapsvergiftiging). Maar bij Alex* aan de ctg kon ik me helemaal niet herinneren hoe dat toen geklonken had. Ik was in de veronderstelling dat het bij Alex* goed zat. Maar nu ik dít hoor, zo krachtig en consequent, het zat bij Alex* al niet meer goed… heftig.. En deze.., deze doet het perfect! Het bonst, het beweegt, het gevoel is goed. Ik wil zeggen ‘zet maar uit, ik heb het al gehoord’, maar ik weet dat nu mijn trauma spreekt. Ik wil hier niet zijn, ik wil niet dat de kans bestaat dat de verloskundige zo binnen komt en me vraagt of ik toch nog even op mijn zij wil gaan liggen omdat het toch nog niet helemaal goed is…

‘Hoelang zijn we hier nu al mam? Ik moet plassen’ Ik dacht dat het goed was, maar nadat ze binnen was gekomen en het langer ging duren was mijn geruste gevoel toch weer verdwenen. Voelde ik hem nou wel of niet? Het duurde nu toch wel érg lang. De gynaecoloog wordt erbij gehaald. Het echo apparaat er ook bij. Weer plassen. ‘Ga je man maar even bellen’. Een opbouwende spanning, “het is toch mis, mijn slechte gevoel is toch terecht..” ‘We gaan hem halen’. Ik wil het niet, ik wil geen keizersnee, ik wil een gezond kindje vasthouden op mijn borst, net als toen bij Demian. Maar ik héb niets te willen, het moet gebeuren. Één ding is zeker, we worden weer ouders en die helse zwangerschap is voorbij! “Ojee, de camera, kleertjes, een laatste buikfoto! Mijn buik, neem een foto!!!!”

Ik pak mijn boek, maar ik kan me niet concentreren. Ik blijf de kamer rondkijken, flashbacks op mijn netvlies. Ik probeer te focussen op de levensboom op de muur, maar gedachtes en emoties overspoelen me. Hij is bij me, maar wat is dit moeilijk!! Wat is dit zwaar! Weten jullie wel hoe zwaar?! Zie mij! Herbeleven telkens weer…… Drie kwartier gaan toch snel, ik heb een afleidings-emotie-manoeuvre gevonden. Ik ben verdrietig en teleurgesteld om andere (bij)zaken, maar het gestage gebonk op de achtergrond kalmeert tegelijk ook. Toch komen de tranen, nét als de lieve verpleegkundige weer binnen komt gevolgd door de verloskundige. Alles is goed, ik kan gaan, volgende week weer opnieuw, maar voor nu vlucht ik dat helse ziekenhuis snel uit!! Te veel herinneringen, te veel beelden… Schuldgevoel. Het lijkt alsof ik Alex* geen kans heb gegeven. Hoe gelukkig, blij en dankbaar ik nu ook ben, het verdriet van zijn afwezigheid en de pijn van de manier waarop zal nooit verdwijnen… Ik besef na deze goede ctg dat het met Alex* misschien nooit goed is geweest, maar waarom? Dat antwoord zal ik nooit krijgen…

Vol verwachting

Lieve Alex*

Als ik tegen jou praat, praat ik ook tegen ons ongeboren kind. Als ik tegen het kindje in mn buik praat, praat ik ook tegen jou. Dit kindje vervangt jou niet, maar het weeft zo door elkaar heen. De verschillende emoties en gedachtes lopen door elkaar heen. Het is verwarrend. Het blijft ook gewoon onwerkelijk dat ons kindje straks precies twee jaar na jouw geboorte en overlijden bij ons komt. De zelfde tijd, maar dan later. Alsof de plannen en ideeën die we met jou hadden twee jaar later alsnog worden voorgezet. We zijn daar mee gezegend, maar het vervult me ook steeds van een schuldgevoel. Hoe kun je nou ooit evenveel van drie hele bijzondere kinderen tegelijk houden? Mijn eerst geborene, die mij moeder maakte, mijn ster, die mij zoveel heeft geleerd én ons onverwachte regenboog wonder, dat we koesteren? Onze droom voelt nu soort van uitgesteld, maar komt uiteindelijk wel uit… dat voelt heel gek. We krijgen toch het ‘plaatje’, maar ondertussen missen we jou, maar we wéten ook niet eens precies wat we missen, want we kennen je niet goed. Zal ik dan straks alles gaan vergelijken? Me steeds bij de baby afvragen of jij ook zo was geweest? Ik probeer me dus heel erg vast te houden aan het beeld van drie verschillende kinderen. Allemaal uniek, allemaal hun eigen stempel. Op dit moment doe ik dat vooral nog steeds in materialen en symbolen. De babykamer hebben we weer opnieuw ingericht en Demian en Alex* hebben allebei hun sporen achter gelaten. De blauwe meubels van Demian, de grijze sterrengordijnen van Alex* en dan nu mintgroen voor de derde erbij. Een lekker bij elkaar geraapt zooitje en toch voor mij één compleet geheel. Demian ons zonnetje, hartje, (panda)beertje en dino. Alex* ons sterretje, veertje, olifantje en vlindertje. De baby ons wolkje, regenboogje, schaapje en pluisje. Allemaal heb ik ze hun eigen kenmerken en kleuren gegeven, zoals ze alledrie hun naam hebben gekregen/gaan krijgen. Drie kids, onderscheid, alledrie even belangrijk, alledrie even geliefd. Maar nooit hadden we ons dit bijzondere gezin zo voorgesteld en in de praktijk met straks maar twee kinderen in de hand, zal het denk ik moeilijk zijn om Alex* zijn speciale plekje te blijven geven. Omdat wij nu eenmaal leven en niet goed verbinding kunnen maken met iemand die er niet meer is. Niet dat we hem vergeten, maar het zal zeker wel een beetje op de achtergrond verdwijnen als we weer mogen proeven van geluk of toch niet? En die twijfels maken me verdrietig, want hoe hou ik hm levend? Het jongetje waar ik bijna niets van af weet, waar ik nauwelijks iets over kan vertellen, waar we niets nieuws mee beleven en ook geen nieuwe plannen meer voor maken. Dat gat gaat de baby namelijk nu toch weer vullen of niet? Ik voel me zo schuldig… ook over het feit dat we er bij de tweede zo ‘licht’ over dachten. Bij Demian hadden we de box met 4 maanden al staan, bij Alex* nog niet eens bij 8 maanden. We hadden nog geen geboortekaartje, het kamertje was nog niet helemaal af, de kleertjes nog niet allemaal gewassen en pas heel laat hadden we een naam. De tweede was toch minder spannend, minder nieuw, en meer vanzelfsprekend/gewoon, het komt wel.. En jeetje wat voel ik me daar nu schuldig over, ik was onbevangen ondanks mijn twijfels of stelden we uit omdat ik juist het gevoel had dat het niet klopte? Binden we niet goed omdat het niet goed zat of omdat dat zo gaat bij een tweede? En nu probeer ik dat dus wel weer goed te maken, niet meer uit te stellen. De box staat, de gordijnen hangen, begonnen met de kleertjes en hij heeft een naam. Dit kind voelt weer alsof het de eerste keer is dat we ouders worden. We zijn zo blij en we kijken er zo naar uit, en dat geeft een rotgevoel naar jou. Ik ben zo bang dat je kijkt en er van baalt dat we doorgaan met ons leven. Met de dooddoener ‘dat zou hij gewild hebben’ kan ik niets, want ik denk echt dat je liever bij ons had willen zijn. En wij hadden niets liever gewild dan jou bij ons te hebben gehad. Maar nu je broertje voor de deur staat, zal ik ook hem met liefde naar binnen moeten laten. Niet ten koste van jou, maar ter ere van het leven. Dat we toch weer geluk mogen gaan proeven. Dat onze wensen toch nog in vervulling mogen gaan… maar nooit nooit nooit vergeten dat jij deel uit maakt van mij en van ons gezin. In de boom, in ons huis, in mijn hart. En ik zal manieren blijven vinden om de liefde voor jou een plek te geven. Het zij in materiaal, het zij in woorden/schrijven, het zij in mijn doen en laten. Want jij hebt mij veranderd, mij zoveel gegeven; wijsheid, kracht, inzicht, liefde, kansen, goedheid, licht… en dat maakt jou mijn unieke middelste zoon, zo niet gewoon. Ons engeltje, raadgever en beschermer… ik hoef alleen maar naar je te luisteren en ik zal je vinden. Jij hoort erbij..

Het is zéér onnatuurlijk om je kind te moeten missen.. ..het druist tegen al je moedergevoelens in. Het zorgen voor, liefde geven en leven schenken. En nu ik dat wel weer mag doen voor deze knul voel ik me bang, onzeker, schuldig, blij en hoopvol tegelijk. Mijn lege handen worden straks als het goed is weer gevuld, maar ik zal me incompleet blijven voelen… of toch niet?

Because their light shines on!

Alex* zijn naam betekend ‘Beschermer van de mensheid’. Ondanks de helse pijn die het verlies en het gemis met zich mee brengen, heeft het overlijden van Alex* mij enorm veel gebracht. Ik denk graag dat hij anderen ook wat brengt. Ik geloof graag dat zijn lichtje voor een ieder schijnt, voor altijd…

De weekbrief van het Apostolisch Genootschap as zondag gaat over ‘Verder kijken’. Ik probeer (met vallen en opstaan) verder te kijken dan zijn dood. Dit is hard werken en het is niet makkelijk! Verder kijken dan je verdriet is een enorme uitdaging..

Om mezelf (en anderen) daarin verder te helpen doe ik deze maand weer mee met het ‘Capture your grief’ project van Carly Marie (een Australische kunstenares). De maand oktober staat wereldwijd bekend als ‘Pregnancy, Infant and Child Loss Awareness Month’, met als hoogtepunt ‘A wave of light’ op 15 oktober. Vorig jaar deed ik ook mee, ’31 days of mindfull grief, healing and story telling’ waarin ik kwetsbaar mijn rouw toonde. Het bracht me heel erg veel. Dit schreef ik toen op de laatste dag:

“31 Oktober 2016 9:30 Zoetermeer, the Netherlands 

Sunset Reflection –

Dit is de laatste dag van dit ‘Capture your Grief’ project (diepe zucht..) wat ga ik hierna doen?! Ik weet dat ik wel weer iets vind, maar dit was zo goed! Het was zwaar, maar het heeft me veel gebracht. Dingen te lezen van lotgenoten was zo mooi. Ik heb dingen geleerd, ze gaven me inspiratie en ik voelde me deze maand minder eenzaam. De reacties die ik kreeg op de dingen die ik deelde waren ook geweldig! Ik kreeg veel steun en het gaf me veel zelfvertrouwen. Ik heb een kwetsbaar inzicht gegeven in mijn rouwproces en ik hoop dat ik wat bewustzijn en begrip heb gecreëerd. Ik hoop ook dat ik anderen heb geïnspireerd en geholpen. Het was fijn om over Alex* te schrijven, want dit is een manier waarop ik mijn liefde voor hem laat zien. “Ik ben gestopt mezelf te verklaren wanneer ik realiseerde dat men alleen kan begrijpen vanuit hun eigen niveau van perceptie.” Ik wens dat ik dat kon… Ik zal altijd proberen mensen het te laten begrijpen, want rouw is de laatste daad van liefde die we kunnen geven aan degene waarvan we hielden, waar er diepe rouw is, daar is grote liefde. Ondanks dat ik meer van hem hou dan me ooit gelukt is te zeggen, zal ik nooit opgeven het te proberen. Gisteravond ben ik speciaal naar het strand gegaan om een zonsondergang-foto te maken voor het laatste thema van vandaag. Ik haalde diep adem en dacht aan mijn kleine engel die daar ergens is. Ik mis hem zo erg, maar ik heb nog steeds iets om voor te leven. Dus toen de zon onder was ging ik terug naar mijn twee andere dierbare mannen die mij zo enorm trots maken. Mijn hart behoort hen toe en ik zal een manier vinden om de balans te houden of om de rouw in ons leven te mengen. Want aan het eind van de dag kun je je focussen op wat je kapot scheurt van binnen óf focussen op wat je bijeen houdt…”

En dat is dus proberen verder te kijken dan alleen de pijn en het verdriet.. Dit jaar is het thema ’31 acts of kindness + compassion’. Carly Marie beschrijft onder andere op haar Site:

“Grief can be the garden of compassion. If you keep your heart open through everything, your pain can become your greatest ally in your life’s search for love and wisdom.” -Rumi-

Capture Your Grief is a mindful healing project for anyone who is grieving the death or a baby (of any age or gestation) child, or loved one. We welcome anyone and everyone to take part. This year Capture Your Grief has 31 acts, one for each day in the month of October. You are invited to perform each act and share a photo, artwork, video or written word that captures your own journey. Capture Your Grief is about becoming more present and conscious in your grief experience so that you may learn more about yourself and hopefully discover more ways of healing to aid you in your journey of grief and personal growth. It is also my hope that through the magic of social media you will find and connect with new people and make some beautiful friendships. You can join the project at any time of the month and there is no pressure to take part every single day. This year, I am inviting you to create a legacy of loving kindness in memory of your baby/child/love ones. The theme is “Their Light Shines On”. Over the course of October, I will be inviting you to perform different acts of kindness. Each act/day is to be done to benefit your own well-being and healing as well as others. October can be draining if you belong to the bereaved parents community so instead of exploring our grief that takes you to all kinds of places, like we have done in previous years, we want this month to lift your spirits. You can choose to do just one act, every act or pick and choose your acts. There is no pressure to do them all.”

..In de hoop dus dat het je ‘healt’, maar ook dat het misschien je medemens ‘healt’ (sorry dit deuntje komt dan altijd in me op.. ..Heal the world, Make it a better place, for you and for me and the entire human race..). De vertaling daarvan is niet zo zeer ‘genezing’, maar meer wat helend kán werken, verder kijkend dan alleen de dood, pijn en verdriet. Omdat het sterven van mijn kind me meer dan alleen dát heeft gebracht en omdat ik me “bewust wil blijven van mijn opdracht om de droom van ‘een leven in liefde’ waar te maken. Ik wil bouwen aan een menswaardige wereld.” In deze maand oktober doe ik dat uit naam van onze Alex* (beschermer van de mensheid), ons stralende lichtje…

Ik hoop vooral ook dat ik mezelf weer een beetje kan helpen, want in aanloop naar december gaat het niet zo heel erg goed met me (understatement). Ik ben omringt door angst, depressie en negativiteit, waarvoor ik ook weer intensieve therapie krijg. Dit is voor mij óók therapie. Welkome afleiding en het helpt me om er bewust mee bezig te zijn, want alleen door te herinneren en te eren blijft zijn lichtje schijnen! Zeker niet door onze Alex* te vergeten..

“Hoe kijk ik?

Hoe luister ik?

Wat doe ik?

Wat wil ik?

We zijn allemaal deel van het grote geheel..”

Wie doet ermee?

 #captureyourgrief #captureyourgrief2017 #captureyourgriefNL #babyloss #pregnancyandinfantlossawareness #whathealsyou #waveoflight #alex #sterrenbaby #rouw #awareness #ditisbabysterfte #kindness #compassion #act @carlymariedudley

Balans komt me mn neus uit!

Dit schreef ik afgelopen maandag voor mezelf: 

“Ja hoor, het is weer zover! ..Het vallen van de bladeren. Waarom heeft dat toch altijd zo’n invloed op mijn humeur? Ondanks de mijlpaal van vandaag, 24 weken: levensvatbaar, voelt dit najaar als de Mount Everest. Hoe moet ik die gaan beklimmen? Het lijkt wel alsof ik geen kracht meer heb. Ik weet niet meer hoe ik sterk moet zijn. Bij elke tegenslag stort ik in. Elke poep of scheet brengt me uit balans. Dan roep ik heel hard ‘ik ben er klaar mee!’ Waarmee? Alles! Het leven, ons leven, tegenslag. Ik vind dat we wel genoeg hebben gehad. Wanneer loopt het nou gewoon weer eens lekker? Wanneer houdt het nou eens op? Ik ben er niet meer tegen bestand. Ik wil gelukkig zijn, niet meer verdrietig, angstig en bezorgd zijn. Ik wil genieten van mijn gezin en leuke dingen doen. Ik vind dat we dat verdienen. Maar zo werkt het leven niet hè? Je hebt niet te kiezen wat je overkomt en wat je meemaakt. Je kunt alleen kiezen hoe je er mee omgaat. En nu ik éven niet meer weet hoe, voel ik me verloren en kwetsbaar. Mijn weerbaarheid is aangetast. Hierdoor stel ik belachelijk hoge eisen aan mijn omgeving. Zij moeten me helpen, zij moeten het maar voor me oplossen, me er doorheen slepen. Maar ook zo werkt het niet hè? Ik zal zelf moeten blijven knokken. Dag voor dag, iedere dag. Stap voor stap. Vallen en opstaan, huilen en doorgaan, totdat ik hierdoor heen ben en heb geleerd dat ik alles aan kan. Of heeft het leven nog meer onheil voor mij in petto? Wachten op betere tijden is zooo moeilijk. Komen die namelijk wel? En wat doe je in de tussentijd? Proberen te kijken naar de kleine positieve dingen, daar je kracht weer uit putten? Maar die kracht is zo fragiel dat het super snel breekt. Ben ik dan sterk of zwak? Zielige zelfmedelijden? Ik weet het niet. Ik weet alleen dat ik door moet. Opgeven is voor mij geen keus… ..maar ik vraag me altijd af wanneer een mens zijn grens bereikt? Altijd bang dat ik niet meer op kán staan, gewoon omdat het genoeg is… wat is genoeg? Soms zie ik het leven niet meer zitten en komen er hele enge gedachten in me op..”

Hulp bij zelfdoding is nu heel veel in het nieuws. Ondanks dat ik dan (zoals afgelopen maandag) het gevoel heb dat ik de bodem van de put raak, en dat er dan zelfs onder die bodem soms nog een kelder blijkt te zitten, begrijp ik zelfdoding niet. Hoe kan iemand zichzelf daar echt toe zetten? Begrijp me niet verkeerd, het is niet dat ik er tegen ben, iedereen moet dat zelf kunnen bepalen en dat de gedachte er is kan ik me ook goed voorstellen, maar ik vraag me af: wat maakt iemand zo wanhopig er echt een eind aan te maken? Heb je dan dus je grens bereikt? Waar ligt die grens? Dat is voor iedereen waarschijnlijk anders, maar de wetenschap dat grenzen wórden bereikt is wel heel triest. Dat je geen uitweg meer ziet, geen kracht meer hebt, geen hulp kan/wil krijgen, totaal tegen je natuurlijke overlevingsdrang er een eind aan maakt. Het intrigeert me…. wat is het limiet???

Ik vind het leven heel erg oneerlijk. Maar is het oneerlijk voor iedereen? Maakt dat het dan weer eerlijk? Of is het echt zo dat alle ellende de goede mensen overkomt? Je kan daar op zeggen ‘je krijgt wat je aan kan’, maar daar zit dan dus denk ik toch een grens aan. Hoeveel kan een goed mens aan??? Waar haal je keer op keer de kracht vandaan??? 

Ik heb in mijn opvoeding geleerd om dankbaar te zijn, om sterk te zijn en om me op liefde te richten. Voor mij zijn dat de dingen die me overeind houden. Ik geloof niet dat er voor alles een reden is, maar ik geloof wel dat er altijd weer zon na regen komt, of op z’n minst een regenboog… dat móet ik van mezelf geloven. Zolang ik dankbaar ben voor de kleine dingen en ik me bedenk dat het altijd nog erger kan, kan ik meestal relativeren en tóch weer opstaan. Ik zelf heb die put blijkbaar ook nodig om weer door te kunnen gaan. De woorden dramaqueen, zelfmedelijden en doorzettingsvermogen komen ook in me op, hoewel ik niet probeer te oordelen over anderen!!! Ik kan écht niet voor een ander praten, want ik loop niet in de schoenen van een ander, iedereen beschikt over zijn eigen tools, maar voor mij geldt: het is alweer vrijdag en ik ben toch weer uit mijn put gekrabbeld… ik hoop dat een ieder die in het donker zit, dit ook lukt!!!!!!!!!! En ik hoop ook dat er lichtjes zijn voor deze mensen. Zelf wil ik zo’n lichtje voor een ander zijn, hoewel het dan wel weer heel moeilijk is om zo te schijnen als je eigen lampje uit is… (hoor je mn hersens kraken???) Willen helpen, maar niet kunnen helpen, omdat je zelf de kracht niet hebt of omdat je gewoon niets aan sommige situaties kunt veranderen. Ergens is het ‘ieder voor zich, op eigen krachten’, maar ergens willen we ook ondersteunen. Hoe doe je dat? Wat moet je zeggen of doen om een lichtje te kunnen zijn voor een ander?? En moet je daar altijd zelf volledig voor op orde zijn?? Bij zoiets als rouw (om wat voor verlies dan ook) zijn dit hele ingewikkelde vraagstukken. Hoe kan je iemand een reddingsboei toegooien als die er niet is of als je hem zelf te hard nodig hebt? (Mijn hersens kraken nog steeds…) Ik denk dat, zoals altijd, het wel weer een mengeling zal zijn: je hebt én anderen nodig die je helpen je kracht te geven én je moet bij jezelf een kracht kunnen terugvinden om te kunnen overleven… je zal én voor jezelf moeten zorgen én voor je naasten… Balanceren is een levenskunst!!! 

“Because the night is dark and full of terrors”

3.11 uur zie ik op de klok. Hoe lang heb ik dit keer geslapen? 0.22 uur zag ik voor het laatst. Hmm toch weer bijna 3 uur aan één stuk geslapen. Langer dan anders. Hoe lig ik? Voel ik hm nog? Moet ik plassen? Droge mond… In het donker ben ik weliswaar versuft, maar mijn brein werkt op volle toeren. Ik kan de vinger er alleen niet op leggen. Al weken slaap ik super slecht. Ik maak hazenslaapjes van om en nabij twee uurtjes achter elkaar. Ik zie vele cijfertjes op de klok voorbij komen ‘s nachts. Ik kom niet in een diepe slaap. Ik snap het niet.. Ik ga op de bedrand zitten. Ik pak mijn flesje water van het nachtkastje: dorst! Ik neem flink wat slokken, maar de spanning in mijn lijf neemt toe. Ook dit is al weken aan de orde, veel dorst, veel plassen. Een vicieuze nachtelijke cirkel. Zorgen daarom, een teken van zwangerschapsdiabetes? Maar dat heb ik niet. Ik hou elke week braaf mijn dagcurve bij met mijn eigen prikkertje. Tot nu toe zijn al mn waardes nog steeds goed.. Ik sta op en loop naar de wc. En dan… Bam! It hits me.. ik begrijp het! Mijn eigen psycholoog in me wordt wakker… Flashbacks terroriseren mijn nachtrust!!!

Flashback: We zitten in het eerste kamertje aan het begin van de lange gang. ‘Zo mevrouw’ zegt de mannelijke gynaecoloog. ‘U heeft zwangerschapsdiabetes’ hij kijkt in mijn dossier, naar de uitslagen van de onderzoeken. Er is geen emotie bij de man, hij is nogal nors en autoritair. Ik wil protesteren, maar hij heeft zijn diagnose al gesteld… Na de vingerprik bij de verloskundige tijdens een normale controle bleek mijn suiker iets te hoog. 7 punt nog wat was het geloof ik, maar ik had nét een speculaasje opgegeten bij mijn schoonmoeder. Ik weet het nog goed, wat nou suiker? Toch vertrouwde ze het niet en stuurde ze me door. Ik moest een smerige OGTT test doen in het ziekenhuis waarbij je ‘s ochtends op een lege maag een heel vies glucosedrankje moet drinken. Daarna moet je twee uur zitten wachten (in ons ziekenhuis mag dat op de voor de zwangeren aanwezige zachte-groene-beter-zittende-stoelen-dan-de-houten-stoeltjes). Ik zie er tegen op. Nuchter zijn is iets wat ik niet goed kan, zwanger zijnde al helemaal niet. Dat vieze drankje spuug ik naar mijn idee ook zo weer uit. Misselijkheid is een rode draad door deze zwangerschap. Mijn zus komt me beneden bij de bloedpoli gelukkig even vergezellen en afleiden voor een half uurtje tot ze echt weer aan het werk moet boven. Daarna gaat het wel en lees ik en luister ik muziek. De tijd gaat nog redelijk snel. De waardes in mijn bloed zijn daarna niet goed. 11 geloof ik. Niet mega hoog, maar wel hoog. Ik moet vervolgens naar de diëtiste. Ik krijg uitleg over de ‘ziekte’. Als fysio en als schoonzus van een zwager met diabetes type 1 weet ik wel hoe het zit, maar toch leer ik wat nieuwe dingetjes. Zwangerschapssuiker heeft niet alleen met fabriekssuikers te maken, maar ook met fruitsuikers, lactosesuikers en koolhydraten. Kortom, je kan dus eigenlijk niets meer eten. Ik mag nog maar een halve banaan per keer, een half glas melk, ik moet acuut stoppen met het drinken van ice-tea green, yakult en roosvicee laxo (ja maar en mn pds-darmen en obstipatie dan?!), stoppen met alle zoete dingen, ik moet elke twee uur kleinere porties eten en ik moet blijven bewegen. Oké dan! Ik hou me netjes aan de regels, hoewel ik wel gewoon mijn boterham met pure hagelslag in de ochtend blijf eten (kaas krijg ik echt niet weg!). Het blijkt genoeg te zijn, stoppen met liters ice-tea was al een hele vooruitgang. Twee weken later meld ik me nuchter en twee uur na elke maaltijd in het ziekenhuis voor een vingerprik om mijn dagcurve te meten. Ik vind de waardes goed, maar blijkbaar moeten de streefwaardes nóg lager als je zwanger bent… Ik wordt dus gebombardeerd als patiënt en wordt medisch. Op het matje dus bij de norse gynaecoloog….

‘Mevrouw ik ga u medicijnen voorschrijven, u moet naar de diabetesverpleegkundige en naar de internist’ hij schrijft twee verwijzingen uit. Ik ben nogal van de kaart. Hij heeft duidelijk een rothumeur en weinig tijd, uitleg blijft uit. Hij voelt nog even aan mijn buik en mompelt iets over grote buik en slappe buikspieren (Ahum, bedankt meneer). ‘Over het geboorte gewicht van uw eerste kind valt te discussiëren’ (hoezo?! Wat bedoelt u? Hij was netjes 3500 gram?! Waar hééft u het over?) verontwaardigd, maar ik hou mn mond. ‘We gaan dit kindje halen met 38 weken anders gaat hij dood in de baarmoeder? (WAT zegt u? Dood?? Dat zeg je toch niet zo? En wat bedoeld u met ‘dood’? Hij wordt hooguit iets te zwaar, dan gaat een baby toch niet dood? En hallo!!! Ik heb helemaal geen suiker!!!!) maar weer hou ik braaf mijn mond… met de staart tussen de benen druip ik af. Wat was dit nu weer? Wat een stomme vent! Paniek? Nee joh die man is niet goed wijs… maar hij heeft de toon gezet. Hij druist tegen al mijn moedergevoelens in. Ik héb geen suiker, ik wil geen medicijnen en dit slaat helemaal nergens op!

Ik maak een afspraak bij de diabetes verpleegkundige. Een verademing, ze is vriendelijk en ze kent mijn zwager goed. Ze legt alles uit, ze schrikt van de opmerkingen van de gyn ‘wat belachelijk om te zeggen’. Ze stelt me gerust. Ik ben een twijfel geval, mijn waardes zijn niet super hoog, ik hoef de medicijnen nog helemaal niet te gebruiken (dat wilde ik ook helemaal niet, het liefst zo min mogelijk troep als je zwanger bent). Ze zegt dat ze hem gaat confronteren met zijn uitspraken. Ik krijg een suikermeter mee voor thuis en ik moet mijn waardes bijhouden en per mail aan haar doorgeven. Ondanks de feestmaand gaat het me goed af, ik eet suikervrije chocola en hou me aan mijn dieet. Ik heb constant honger, maar ik wil geen risico lopen. Toch blijft de opmerking ‘anders gaat hij dood’ in mijn hoofd spoken. Samen met dat onheilspellende gevoel wat ik al heel de zwangerschap heb, is dat geen goede combinatie. Ook zijn de schopjes minder voelbaar. Ik voel me ongerust, maar ik wimpel mijn eigen intuïtie weg, het komt door die man, die is in mijn hoofd gaan zitten en heeft me bang gemaakt. Ook Michel stelt me keer op keer gerust, hij is optimistisch ‘nee joh alles komt goed, maak je niet druk’. 

Maandag 16 december: ik ben weer terug bij de gyn. Hij heeft duidelijk een standje gehad van de verpleegkundige. Hij is een stuk vriendelijker en geeft toe dat het allemaal niet zo erg is. Mooie lage waardes. Mokkend geeft hij toe dat hij de medicijnen te vroeg uitschreef, maar dit is een man die dat niet goed kan hebben, alsnog is hij niet blij dat ik ze op eigen houtje niet ingenomen heb. Ik heb zijn gezag ondermijnt. Hij blijft autoritair en ik vind hem menselijker dan vorige keer, maar nog steeds niet empatisch. Ik krijg een echo. De baby groeit goed (normaal) 2500 gram is hij nu ongeveer, ik ben 34 weken, hij zal dus rond de geboorte op 4000 gram uitkomen (niet gek voor een tweede jongen). Hij zwaait nog even naar ons. Ik ben opgelucht, ik heb het onder controle, de gyn is bijgedraaid. Als ik na de feestdagen bij de internist ben geweest en ik krijg groen licht, ben ik niet meer medisch en mag ik terug naar de verloskundige. Wat een storm in een glas water zeg!!! Diepe zucht…. mooie echo though… (de laatste)

Maar toch, het blijft aan me knagen. Mijn gezondheid, mijn intuïtie, die verdomde rot zwangerschap, waarom ben ik er nou niet goed in? Ergens die week gaat het mis. Ik voel de baby steeds minder, maar ik stop het weg onder druk van mijn eigen misplaatste en ingepraatte angst en de druk van de optimistische buitenwereld (Michel) ‘die man heeft je gewoon bang gemaakt’, hij verzekerd me dat het goed is met de kleine. Ik hou mezelf mega druk, ik blijf in beweging want dat moet en iedereen vindt me een aansteller dus ik moet door. Afleiding afleiding afleiding. Als ik hem niet voel wijt ik het aan de drukte die ik voor mezelf heb gecreëerd. Ik wieg hem constant in slaap met mijn gebeweeg. Ik weet alleen niet goed meer wanneer ik hem nou voor het laatst goed heb gevoeld. 

Dinsdag 17 december: ik zit uit te rusten op een metalen bankje beneden in de passage van het stadshart. Ik kan niet meer, ik moet stoppen met shoppen. Ik drink wat en app een jarige vriend. Ik kan niet meer. Ik voel hem niet. Ik voel alleen pijn. Harde buiken? Hij zal vast weer slapen. In de auto luister ik heel veel en heel hard naar Justin Biebers ‘I’m sorry’. Ik dans op mijn autostoel en ik blèr mee, gesterkt door de wetenschap dat ik goed bezig ben en de zwangerschap bijna over is! ‘Optimistisch blijven!’ zeggen al die stemmetjes van anderen in mijn hoofd. Ik ondermijn mijn eigen onvertrouwen. Ik mag niet luisteren naar mezelf, ik maak mezelf gek, ik ben gek, ik ben een doemdenker, een pessimist, mijn gevoelige gevoel mag er niet zijn. (Aangepraat door mezelf en door mijn omgeving). Michel werkt zich een slag in de rondte (met oud jaar denkt men altijd dat de wereld vergaat en wil iedereen een nieuwe kast). Eigenlijk trek ik het niet meer, maar ik moet door. Voel ik hm nou wel of niet bewegen? Ik vertrouw het echt niet meer…

De nacht van vrijdag op zaterdag, 18 op 19, lig ik wakker. Ik por in mijn buik. Doet ie t of doet ie t niet? Demian is uit logeren want ik trek het niet meer, ik ben zo moe, alles doet pijn en Michel moet de hele zaterdag werken. Ik bespreek ‘s ochtends vroeg mijn twijfels, maar hij moet weer snel naar z’n werk. Ik slaap wat bij en ga wat doen. Ik kan mijn gecrashte, maar nu weer gemaakte computer, bij een vriend ophalen. Mooi, want ik moet de geboortekaartjes nog doen, heb nog steeds niets naar Mn zin met olifant kunnen vinden, balen! Ik haal mijn computer op, koop 5 rollen beschuit bij de supermarkt (muisjes had ik al van de Makro) en rij door naar mijn ouders….

‘Als je het niet vertrouwt moet je nu gaan bellen!’ Zegt mijn moeder nogal dringend als ik haar vertel over mijn aanhoudende onzekerheid. ‘En ik ga met je mee’ Ze blijkt mijn redding, ik krijg ‘toestemming’ om mijn eigen moederinstinct toe te laten, ik moet aan de bel trekken want het klopt niet, ik vertrouw het niet, mijn gevoel mag er zijn.. Ik mag me meteen melden in het ziekenhuis en zeg tegen Demian ‘mama is zo weer terug..’ 

We weten allemaal hoe dat afgelopen is…

En nu lig ik dus al weken wakker. Geteisterd door dit stukje. Zwangerschapsdiabetes, mijn eigen intuïtie, moederinstinct, gevoeligheid en de buitenwereld. Ik snap nu eindelijk waarom ik niet in diepe slaap kom en blijf. Ook dit is een onverwerkt trauma. Ik sta constant op scherp. Voel ik hm nog? Is het mijn schuld? Wat zegt mijn intuïtie? Ergens in de zwangerschap van Alex* ging het mis, misschien pas die laatste week, misschien al eerder. Misschien was het al te zien op die laatste echo. Maar ik verwijt mezelf nog steeds van alles.. waarom trok ik niet eerder aan de bel? Wat heeft de suiker er mee te maken gehad? Waarom kwam er een lek in mijn placenta? Ben ik te druk geweest? Elke keer als ik nu op mijn buik lig denk ik dat ik de baby plet, elke keer als ik op mijn rug lig denk ik dat hij zuurstof te kort komt door afgeklemde bloedvaten, elke keer als ik hm niet voel denk ik dat hij dood is, elke keer als ik hem heel hard voel denk ik dat hij heeft het niet naar zn zin en eruit wil, elke keer als ik dorst heb denk ik ‘Oh nee weer suiker’, elke keer als ik pijn voel denk ik dat mijn placenta scheurt…….

Geen wonder dat ik niet kan slapen!!! Ik ben gewoon bang… bang dat het ‘s nachts misgaat en ik het weer niet door heb. Ik geef mezelf de schuld. Mijn lichaam, mijn placenta, mijn late reactie-actie… ik wil kost wat kost op tijd zijn dit keer, ik wil constant mijn moederinstinct peilen. Ten koste van mijn nachtrust blijkbaar… 

Hoe vaak de gyn ook zegt dat het super zeldzaam is en ik er niets aan kon doen, toch blijven mijn flashbacks me achtervolgen. Mijn goede geheugen is nu mijn vijand, mijn gevoelige intuïtie mijn beste vriend. Als ik één ding heb geleerd is het dat ik altijd naar mezelf en mn eigen intuïtie moet blijven luisteren. Dat is het enige waar ik me nu aan kan vastklampen door alle angst heen. Ik moet op mezelf bouwen, vertrouwen dat ik dit keer op tijd zal zijn. Dat is ook de reden waarom ik me min of meer afsluit van de buitenwereld. Ik wil geen goed bedoelde adviezen ‘je moet zus je moet zo’. Ik moet me kunnen concentreren, ik doe het op mijn manier. Mijn gevoelige gevoeligheid zegt me de waarheid! Geen garantie, wel een schrale troost om er doorheen te komen. Helaas is mijn gevoel ‘s nachts dus blijkbaar het beste meetbaar, spanning, stress, alertheid, maar daarna geruststelling… nog 15 weken te gaan! Ik kan het, ik kan het, ik kan het… ga slapen joh!  (met dank aan mijn psycholoog voor alle inzichten, ik kan bijna zelf psycholoog worden…) 


Een nieuwe fase

Het is weer tijd voor een stortvloed aan woorden. Ik krop ze allemaal op, ik wil niet schrijven en ik praat nauwelijks, maar dan ineens moet het eruit, ongeacht wat men er van zal denken. Want mijn god, wat ben ik nog steeds bezig met wat mensen van me zullen denken… Wat ik over mezelf denk is namelijk niet erg vriendelijk…Ik voel me falen, te kort schieten.. ik ben mezelf niet. Martine, die ik net weer een beetje had uitgevonden. De zwangerschap laat dat allemaal weer verdwijnen… in september dus maar weer opnieuw in therapie! 

Lieve Demian,

Ook voor jou wat nieuws. Wat zie ik er tegen op dat je aanstaande maandag voor het eerst naar de basisschool gaat. Wat zijn die vier jaar hard gegaan! Vier jaar waarin ik (momenteel) het gevoel heb dat ik als moeder heb gefaald. Het eerste jaar was leuk, ging perfect, een blauwe wolk, ik genoot van jou en ik had tijd voor jou. Totdat ik rond je negende maand twee banen nam. Ik dacht te investeren in een betere toekomst in een nieuwe praktijk, maar durfde de eerste drie maanden de schepen nog niet achter me te verbranden. Ik werkte dus dubbel en opa’s en oma’s waren meer met jou dan dat ik er was. Toch was je eerste zomervakantie op Ibiza geslaagd! Heerlijk genieten, heerlijk spelen, volop pret. Opladen voor wat komen ging: een helse verbouwing. We wilden graag een brusje, maar dan moest er eerst ruimte komen, een verdieping erop.. een verschrikkelijke aannemer maakte ons het leven zuur, wat voor de feestdagen klaar moest zijn, was pas in het voorjaar van het volgende jaar af. Bloed, zweet en tranen, 1 maand zouden we bij opa en oma logeren, dat werden er drie, en dat ging niet altijd even leuk. Jij ging toen voor het eerst naar het kinderdagverblijf, waar het afscheid elke keer weer een drama was. Wat voelde ik me een slechte moeder, vaak zat ik te huilen in de auto naar Mn werk. Was dit goed voor jou en mij? Jij en ik waren ook om de haverklap ziek in die periode. Papa en mama probeerde zwanger te worden, maar door alle stress en lage weerstand lukte dat niet. Een nieuwe baan, een rotverbouwing, niet ons eigen plekje, mama zat niet lekker in haar fel, stomme feestdagen…. In het voorjaar ging het dan eindelijk beter, het was af, het werd weer rustiger, we gingen met zn drieën een weekje in een huisje in Limburg bijkomen. Daar vonden papa en mama elkaar ook weer terug. Jij was bijna 2. Mama werd gelukkig ook eindelijk zwanger van Alex*, de misselijkheid verstoorde alleen al onze plannen. Ik kon niet werken, we konden niet op zomervakantie en jij was weer heel vaak bij opa’s en oma’s. Het ging weer wat beter vanaf week 16, maar mijn baan werd onzeker. Ik probeerde mezelf sterk te houden en mezelf te bewijzen, ten koste van jou. Voor jou had ik nog maar weinig energie, omdat ik telkens over Mn grenzen ging voor werk en de mening van anderen. Want ‘zwanger zijn is niet ziek, het is een houding’. In de herfstvakantie deden we een poging met mijn familie in Limburg, maar we werden alle drie hartstikke ziek. Mama’s laatste reserves vielen weg en ik ging weer de ziektewet in. Mijn baan kon ik vergeten, mijn contract werd niet verlengd. Er viel een last van me af en ik had weer meer energie voor jou. De feestdagen, het einde van de ellendige zwangerschap was in zicht, ons leven zou eindelijk weer voorspoedig doorgaan. Gezellig met z’n viertjes… niets zou ons dan nog in de weg staan voor een fijn en fit leven, tijd voor elkaar. 

Tot die mooie en vreselijke dag. Ik hoor het mezelf nog zeggen: ‘mama is zo weer terug!’ Ik ging met oma naar het ziekenhuis, maar kwam niet meer terug. Dié mama is ook nooit meer teruggekomen, je kreeg een rouwende moeder terug. Een Papa en mama met hevig verdriet. Een broertje die niets deed. Jij was pas 2,5… maar zo gevoelig en slim als je bent is het niet onopgemerkt aan je voorbij gegaan. Jij veranderde ook een beetje. Papa en mama hebben dat jaar gevochten, voor onszelf, ons huwelijk en voor jou. Maar het ging met vallen en opstaan, met veel hulp en met veel oppas. Het kinderdagverblijf is nooit je favoriete plek geweest, maar het ging. Het consultatiebureau hield jou en ons in de gaten. Maar jij was sterk en moedig. Behalve de poep problemen en de versterkte verlatingsangst bleef je het geweldig doen. Eten, slapen, spelen, lachen, groeien, leren… je was geweldig!! Jij hield papa en mama op de been, voor jou moesten we door. Je bent en bleef ons zonnetje met stralende en ondeugende lach, naast je mooie Sterrenbroertje. We probeerde je overal bij te betrekken, kinderboekjes over verdriet, dood en gemis. Mama was vaak uitgeput, en soms was je een blok aan Mn been, door de rouw was er weinig plek voor wat anders, maar ik kreeg weer steeds meer kracht door/voor jou in het voorjaar en doordat papa en mama samen in therapie gingen. We gingen weer leuke dingen doen. Een aantal weekendjes weg en de mooie vakantie in Frankrijk op de camping, we konden weer lachen en genieten! Er voor jou zijn. Daarna mochten we weer proberen zwanger te worden. Dat werd lastiger dan we dachten. Jij wilde zooo graag een broertje of zusje, want vele vriendjes en vriendinnetjes en je neefje hadden die ook. Vaak zei je ‘ik mis Alex*’.

Het zwanger worden lukte niet, mama had wel weer een leuke nieuwe baan voor een paar avonduurtjes maar het najaar kwam eraan. Spanning, stress, depressie, te lang sterk geweest, PTSS, mama moest opnieuw alleen in therapie, dit keer heftige EMDR. Ik moest hard aan mezelf werken. We vochten ons er doorheen. Het poepen bleef bij jou een probleem en het afscheid bij de crèche ook. Na de moeilijke en pijnlijke feestdagen en zijn eerste engelenverjaardag ging het beter, we kregen moed voor het nieuwe jaar. Ik vond jou en mezelf meer en meer terug, ondank dat een zwangerschap uitbleef. Ik had jou nog en dat besefte ik steeds beter!! We hadden nog een half jaartje samen totdat je naar school zou gaan en die wilde ik zo goed als ik kon leuk met je doorbrengen. Kinderboerderij, fietsen, dierentuin, ballenbak, theater, lunchen, spelen, we deden het allemaal… totdat mama na de geweldige tijd in Disney weer instortte door een oh zo gewenste nieuwe zwangerschap. Weer ziek, zwak, misselijk, spugen, ‘droge’ Hyperemesis Gravidarum, in de ziektewet. Alles afzeggen en missen, niet op zomervakantie, alleen maar op de bank/bed en bij de wc, een bijna-ziekenhuisopname door uitdroging. Jouw sterke Papa werkte zich uit de naad, jou overal naar toe brengen en halen, boodschappen, koken, jou douchen, naar bed brengen enz enz. Mama kon niets, kon niemand verdragen, maakte geen deel uit van deze wereld. Je was veel bij de opa’s en oma’s. Ik voelde me weeeer falen. Ik was er niet voor jou, er was geen ruimte voor Alex* en met de baby had en durfde ik nog niets te hebben. Mama erg depri, maar jij was veerkrachtig en optimistisch, vrolijk, lief en zorgzaam. Wist precies welke bak ik moest hebben om in te spugen. Van de éen op de andere dag was je ineens echt een grote jongen. Compleet zindelijk, aardig zelfstandig, minder verlegen en klaar voor school. Je vond het stom dat mama ziek was, maar je vond de baby gelukkig wel lief….

Nu gaat het gelukkig beter, we hebben samen alweer wat momentjes gehad, maar nu ineens is het dus ook zo ver.. maandag ga je naar school. De tijd is omgevlogen, een tijd waarin ons dingen zijn overkomen waar we geen invloed op hebben gehad. Mama heeft jouw welzijn altijd op één gezet, maar dat hield in dat ik mezelf ook aandacht moest geven. Zo snel en zo goed mogelijk weer sterk in mijn schoenen komen te staan, zodat we daar ons verdere leven plezier van zullen hebben. Niet bij de pakken neerzitten. We leren jou op te staan nadat je gevallen bent. Daarin willen we een voorbeeld zijn. Ouders doen niet altijd alles goed, maar wij doen wel ons stinkende best voor jou, omdat we zielsveel van je houden. Mijn grootste angst is dat je er iets aan overhoud, dat je meer voor mij zorgt dan ik voor jou, mijn psych zegt dan heel nuchter: ‘hij houdt er wellicht iets aan over, maar daar is dan ook weer therapie voor’. Ik hou je goed in de gaten hoor en ik probeer sterk te zijn voor jou! Ik vind het doodeng dat je naar school gaat. Ik mis je nu al. Het gevoel dat ik met lege handen sta, wordt versterkt doordat Alex* er niet is. Ik ben nu ook veel angstiger dat jou iets overkomt. Je krijgt een heel leven voor jezelf waar mama minder deel van uitmaakt. Minder tijd samen, tijd die ik achteraf veel beter met je had willen besteden. Maar ik kon het niet anders hebben gedaan, we hadden het niet altijd voor het zeggen en uiteindelijk denk ik dat je ook niets te kort bent gekomen, want je bent een heerlijk gezond ventje. Overvloedig veel liefde van je opa’s en oma’s en familie en een papa en mama die stapel gek op je zijn en je soms (uit schuldgevoel) misschien iets te veel verwennen. We zijn Zo ongelooflijk trots! Zo’n grote jongen! Jij bent nu zenuwachtig, voor je ninja-turtle feestje morgen en wat je te wachten staat op school. Ik hou mijn hart ook vast. Eerlijk gezegd vind ik het ook nog helemaal niks, die grote donkere wereld daar buiten. Maar ik moet je loslaten, ik kan je niet in bubbelplastic rollen. Je moet leren en ontdekken, dat is goed voor je, net als dat de crèche goed voor je is geweest (ja hoor, de laatste weken had je het er reuze naar je zin!). Jij hebt in je jonge leventje al zoveel levenslessen meegekregen, jij komt er wel! Het is nu wachten op je broertje, ook jij kan niet wachten, wachten duurt ook lang (zeker voor jou) ‘wanneer komt ie nou?’ ‘Eerst naar school, en dan na Sinterklaas als de kerstboom staat’, ‘ja maar bestaat Sinterklaas wel echt?’ (Uhhh… is dat een normale vraag voor een vierjarige?). Zo zie je maar weer dat een kind anders met dingen omgaat dan een volwassene, maar dat het indruk maakt en dat je niet gek bent wisten we al. Ook voor jou blijft het spannend ‘kan ik er nu wel mee spelen?’ Mama doet haar uiterste best om jou een levend broertje te geven, om daarin niet weer te falen. Maar als ik de mooie tekening zie die jij vier dagen terug hebt gemaakt, met daarop ‘papa’, ‘mama’ ‘Demian, ‘Alex*’ en ‘baby’ weet ik dat ik het in die vier jaar nog helemaal niet zo slecht heb gedaan…… 

Hersenbrij

Lieve Alex*

Het is zo vreemd. Dejavu. Het lijkt net alsof ik twee jaar terug ben in de tijd. Alsof ik word terug gezet, achter loop. Het is zo’n gekke gewaarwording. Alsof mijn leven twee jaar op pauze heeft gestaan. Verspild? Dat niet, maar feit is, dit ben jij niet. Jij bent er niet. Dit is een heel nieuw kindje. Wel degelijk de derde en twee jaar verder. En er mist iets tussenin. Mijn hoofd en gevoel kunnen het eigenlijk niet bevatten. Hoe werkt dit? Ik verlies jou en ik krijg er een andere zoon voor in de plaats. Precies in de zelfde periode, precies onder de zelfde omstandigheden…
Een naam voor deze nieuwe jongen hebben we al, maar t voelt als derde keus. Bij gebrek aan beter, bij gebrek aan jou…

Het is gewoon niet eerlijk, niet eerlijk dat jij er niet bent en niet eerlijk voor ‘t kindje in mn buik. Ik zal jullie los van elkaar moeten zien, maar dat is erg moeilijk als alles t zelfde is en gaat. Zelfs Demian is bang, hij wilde liever een zusje. Het had volgens mij niet uitgemaakt, het zou niet makkelijker zijn geweest. Ook een meisje had heel veel verschillende emoties met zich mee gebracht. Het blijft gewoon verschrikkelijk moeilijk, alsof dat hele rouwproces weer oplaait. De angst voor de toekomst. Blijft deze jongen nu wel bij ons? Krijgt Demian eindelijk een broertje om mee te spelen? Weliswaar 2 jaar later dan we dachten, maar goed, zal het? Kunnen we dit tot een goeie afloop brengen? En hoe gaat het dan daarna? Zal ik hem met jou blijven vergelijken, zal het extra pijn doen omdat het een jongen is? Of zal het ons beeld compleet maken, het is immers wat we verwachtten, wat we kennen. Het had net zo goed bewust ons derde kind kunnen zijn of hadden we het bij jou gelaten? Trek ik hem jouw kleren aan? Leg ik hem onder jouw dekentjes? Hoe moet dat dan?! De kamer veranderen we zoieso weer, want dat deden we voor jou na Demian ook. Omdat ik vind dat ieder kind zichzelf is en recht heeft op nieuwe aandacht. En dat is deze derde ook, nieuw, zijn eigen persoon. Dat voel ik heel sterk. Maar ja Demian en hopelijk deze derde leven en jij niet. Hoe betrekken we jou erbij, zonder dat het derde kind in jouw schaduw staat? Dat je broers niet hoeven op te boksen tegen het eeuwig dode kind? Het is ingewikkeld en complex en er komen zoveel gedachtes en emoties bij deze zwangerschap kijken. Normaal heb ik alles redelijk goed bedacht, een mening, een standpunt, maar nu weet ik niet meer wat ik moet voelen en denken. Ik moet er gewoon weer even een weg in vinden, zoals bij alles in dit rare onwerkelijke proces. Onze film. Een kind verliezen is enorm ingewikkeld. Wat ik nu weet is dat ik zielsveel van mijn derde zoon hou en me dolgraag aan hem wil binden. Jou wil ik daarbij niet verliezen, ik wil je niet vervangen. Je bent onvervangbaar. Waarom voel ik me dan zo verdomd schuldig? Waarom voel ik me dan opgelucht bij de wetenschap dat we weer een zoon verwachten? Voel ik me straks compleet of voel ik dat gat groter worden? Wanneer houdt het op? Is het ooit genoeg?

Ps. Mensen zeggen, ‘een kind neem je’, anderen zeggen, ‘een kind krijg je’. Ik heb daar een nieuwe aan toe te voegen: een kind verwacht je… met heel je hart en ziel. En als die verwachting niet uitkomt, weet je pas wat dankbaarheid is. Dankbaar voor het kind dat we verwachten, hopelijk in goede gezondheid, of t nu een meid of een jongen is, het maakt geen donder uit, als t maar bij ons mag blijven… elk beeld is te vervormen, je past je aan en ik tel mijn zegeningen. Rijk met drie zoons, wat de afloop ook is… 

19 juni 2017

Alweer anderhalf jaar geleden werd jij geboren. Het is zo raar hoe de tijd verstrijkt en hoe de scherpe pijn afneemt. Het is een bizarre ontwikkeling. Terwijl ik dacht dat ik nooit meer zou kunnen functioneren, lukt het me toch weer na al die maanden. Het rare is dat de beelden niet vervagen, die zie ik haarscherp op mijn netvlies. Ook het gevoel die deze beelden oproepen zijn nog steeds even heftig als toen. Hoe kan het dan dat het toch minder pijn is gaan doen? Deze kwestie blijft me teisteren. Je kind verliezen is één van de ergste dingen die je kan overkomen in onze westerse/rijke maatschappij, daar ben ik van overtuigd, maar toch leef ik nog. En zo vaak vraag ik me af, hoe? waarom? Toen het net gebeurd was wilde ik mij het liefst bij hem voegen. Michel bij Demian, ik bij Alex*. En ook dat is zo vreemd aan de hele gebeurtenis, de vragen over de dood. Waar is hij? Wat doet hij? Is hij ergens? Zullen we elkaar weer zien? Ik zat mijn lievelings film ‘The Gladiator’ te kijken, waarin op het eind de man herenigd wordt met zijn vrouw en zoon in het Elysium. ‘I will see you again, but not yet… not yet’ zegt zijn vriend die levend achterblijft. Zal Alex* op ons blijven wachten? Wat doen ze daar? Zijn ze vrij? ‘Now we are free’ is voor mij een houvast. De dood bevrijd ons soms…

Ik weet dat dit allemaal nogal vaag en donker overkomt, maar dat stukje van mij wat afgestorven is denkt zo. De liefde voor beide zonen splitst mij doormidden. Natuurlijk wil ik leven, hou ik van het leven, maar tegelijk is het ook zo oneerlijk en begrijp ik er geen snars van. Uit schuldgevoel komen deze gedachten in me op. Hoe kan ik Alex* alleen laten? Welke moeder doet zoiets? En als je wilt leven is dit dus iets wat je los moet laten. Erin geloven dat hij wacht, ons niet mist, in goede handen is, of simpel weg dat er geen hiernamaals is en hij gewoon weg is. Die nuchtere/wetenschappelijke ik is er ook nog steeds, maar het idee dat het zwart is en blijft en dat de natuur absoluut geen doel heeft maakt me zo treurig. Ik zoek naar troost, maar niets is goed genoeg, de vragen blijven. Nog altijd na anderhalf jaar. Is hij nog steeds de baby die stierf of groeit hij mee? Hoe had hij er nu uitgezien als 18 maanden oude dreumes? Ik mis dat, ik mis hem… Er is momenteel een reclame van burendag, een tranentrekker voor mij. Een klein meisje verspreid briefjes van haar vermiste olifantenknuffel en ze is heel erg verdrietig. Het eind is dan dat een buurvrouw er eentje namaakt en op miraculeuze wijze vindt het meisje dan haar olifantenknuffel terug. Ik weet niet of t komt omdat het om een olifant gaat, Maart het raakt me, alles is vervangbaar, behalve je eigen vlees en bloed…

Ik merk nu ik zwanger ben dat het gemis en schuldgevoel alleen maar weer groter worden. Alsof het hele rouwproces weer opnieuw begint. Ik voel me constant gefrustreerd en boos omdat Alex* er niet is. Nooit zal zijn. En de baby die ik draag had er waarschijnlijk niet geweest als hij leefde. Hoe kan ik dat goed praten? Ik wil hem niet vervangen! Ik wil gewoon een brusje voor Demian! (stampvoetend). Demian zelf wil t liefst een broertje, dan heeft hij er één in de lucht en één hier. Snel zegt hij er dan achteraan dat hij ook nog een zusje in de lucht wilt en eentje hier. Nou ik hoop dat natuurlijk niet. Er zijn al genoeg meisjes bij Alex*. Dan denk ik aan al die baby’s van lotgenoten die het zelfde lot delen. Sterren, vlinders en wolken, allemaal bij elkaar. Het is zooo oneerlijk!! En al die ouders gaan er anders mee om, iedereen doet het op zijn eigen manier. Er is geen goed of fout, het zijn simpel weg mijn eigen gedachtes die me terroriseren. Ik ben bang dat ze dat altijd zullen blijven doen, er zijn geen antwoorden. Alleen verlichting op dat moment dat ik ergens in geloof of troost in iets vind. Momenteel is dat vooral afsluiten van alles wat er gebeurd is. Het lukt niet, maar ik probeer het wel. Elke ochtend komen de flashbacks voorbij van de operatiekamer, de geboorte, de verre afstand tussen hem en mij, het binnen rijden van het ziekenhuisbed tijdens het einde van de reanimatie, onze families hartverscheurend verdrietig. En ik vraag me af, gebeurd ons dat weer? Zullen we nu wel ons kindje kunnen houden? Een geweldige paniek maakt zich dan meester van me. Ik wil er niet aan denken. Heen en weer gesleurd tussen hoop, angst, moed, verslagenheid en verlamming. Een vriend van mij zei ‘ik vind het zo dapper dat jullie het weer proberen’. En ja dat is zo. Het is een hele opgave. Maar dat is gezond leven, overlevingsdrang. Hoop, verlangen, (naïviteit) en liefde, zijn altijd groter dan die enorme angst, zo blijven we voortbestaan. Het kan ons toch niet nóg een keer gebeuren? En ik weet donders goed dat dit wel kan, het leven is onrechtvaardig en helemaal niet leuk. Ik huil constant om alles, Londen, Manchester, Romy en Savannah. Maar we moeten t proberen. Ik kan niet mijn leven alleen maar uitzitten, ik zal voor die lichtpuntjes moeten vechten. Nog een tegenslag overleef ik niet, maar dat zien we dan wel weer. Er is altijd een weg naar vrijheid, we komen en we gaan, maar wat voor zin het heeft? Gooi dat maar in mijn pet!!!

Ps. Ik ben enorm dankbaar voor alle steun en hulp die wij mogen ontvangen. Iedereen die ons een hart onder de riem wilt steken. Mij er doorheen sleept. Elke week ligt er wel iets in de brievenbus, krijgen we lieve berichtjes en telefoontjes. Ik haal daar een ongekende kracht en inspiratie uit! Dank jullie wel!!

Dit gedichtje kreeg ik onder andere toegestuurd en hij is zo mooi dat ik hem graag met jullie wil delen: 

Wat een dag

Zal straks de zon

Gaan schijnen

Door de wolken

Snel verdwijnen

Wat een dag
Lach je lach

Als vandaag

Verdwijnt in morgen

Ben je blij

Heb je zorgen

Lach je lach
Want je zag

Dat je samen

Ver kunt komen

Veel verder

Dan je dromen

Want je zag
Dat het mag

Op een ander

Veel vertrouwen

Waar je steeds meer

Van gaat houden

Ja, echt dat mag
Wij geven wolken

De kleuren van de regenboog

De tranen die je eerst zag

Geef die maar aan een regendag

Regendag
O, de dag

Als alles moeilijk lijkt

Zodat die dag de zon

Niet stralen mag

Kop op en lach
Straks zal de zon

Weer schijnen

Door de wolken

Snel verdwijnen

Een nieuwe dag
Het is morgen

Weer een nieuwe dag

Als ik maar bij je

Blijven mag
Hoopvol zeggen Michel en ik dagelijks tegen elkaar dat we volgend jaar weer zullen genieten…

Gister was het Vaderdag. Michel is de beste papa die er is! In elk opzicht…